III SA/Kr 506/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 28 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. K. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 20 marca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego p o s t a n a w i a : wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia 20 marca 2013 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2013 r. Nr [...] nakazującą H. K., A. K., P. K. i A. K. opróżnić lokal mieszkalny na os. A w K. Pismem z dnia 19 kwietnia 2013 r. H. K. wniosła skargę na powyższą decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji. Odrębnym pismem z tej samej daty skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż w przypadku eksmisji z przedmiotowego lokalu zostanie wraz z rodziną pozbawiona dachu nad głową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a.: "Art. 61. § 1. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. (...) § 3. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. (...)" Sąd podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), iż: "Podstawową przesłanką wstrzymania zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu." Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, Lex Nr 1083021). Zdaniem Sądu, wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z treści akt, a w szczególności ze złożonego przez skarżącą formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, lokal mieszkalny, którego dotyczy zaskarżona decyzja jest jedynym miejscem zamieszkania skarżącej i jej rodziny. Skarżąca nie dysponuje prawem do innego lokalu mieszkalnego ani nie dysponuje środkami na zakup lub wynajęcie innego lokalu mieszkalnego. Należy zatem stwierdzić, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez Sąd mogłoby pozbawić skarżącą miejsca zamieszkania, a tym samym wywołać skutek w postaci trudnych do odwrócenia skutków. Należy bowiem zauważyć, że po opuszczeniu przedmiotowego lokalu przez skarżącą może on zostać przydzielony innej osobie. W takim wypadku, nawet gdyby Sąd uwzględnił przedmiotową skargę i organ byłby zobowiązany do ponownego rozpoznania sprawy skarżącej, możliwość przydzielenia jej tego samego lub innego lokalu byłaby znacznie utrudniona, co w konsekwencji mogłoby spowodować jej bezdomność. W konsekwencji za zasadne Sąd uznał zastosowanie ochrony tymczasowej, tj. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowoadministracyjne w pierwszej instancji. Mając powyższe na względzie Sąd – na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.