III SA/Kr 506/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu w dniu 23 października 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. P. - Międzynarodowy Transport Drogowy, Spedycja, Handel na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. stwierdzić swoją niewłaściwość miejscową, 2. sprawę przekazać do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zgodnie z treścią art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako P.p.s.a.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W myśl § 1 pkt 5 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib obszarów właściwości (Dz. U. Nr 72, poz. 652 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie jest właściwy dla obszaru województwa małopolskiego. Zaskarżoną decyzję z dnia 9 stycznia 2014 r. nr [...] w niniejszej sprawie wydał Główny Inspektor Transportu Drogowego, który działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. 2013 r., póz. 267), art. 62 ust. 1 i 2, art. 64c, art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 i pkt 4, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (t. jedn., Dz. U. 2013 r, poz. 260 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu na K. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. P. Międzynarodowy Transport Drogowy, Spedycja i Handel, kary pieniężnej w wysokości 5.000 zł. Główny Inspektor Transportu Drogowego ma siedzibę w Warszawie. Sądem administracyjnym miejscowo właściwym do rozpoznania niniejszej sprawy jest zatem, zgodnie ze wskazaną powyżej regułą ogólną wynikającą z art. 13 § 2 P.p.s.a. w związku z treścią § 1 pkt 13 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, będący właściwym dla obszaru województwa mazowieckiego. Z treści art. 13 § 3 P.p.s.a. wynika możliwość ustanawiania przez Prezydenta RP w drodze rozporządzenia wyjątków od ogólnych zasad dotyczących właściwości. Taki wyjątek został ustanowiony w § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz. U. Nr 89, poz. 506 ze zm.), jednak odnosi się on tylko do spraw dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.). Natomiast w tym przypadku kwestionowana skargą decyzja została wydana na podstawie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137), a kara pieniężna została nałożona na postawie art. 140 aa ust. 1. i 140 ab ust. 1 tej ustawy. W niniejszej sprawie nie znajduje zatem zastosowania przywołane powyżej rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. Niniejsza sprawa podlega zatem rozpoznaniu zgodnie z przytoczonymi powyżej ogólnymi zasadami co do właściwości miejscowej wojewódzkich sądów administracyjnych. Stosownie do treści art. 59 § 1 P.p.s.a., jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdzi swą niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji postanowienia.