III SA/Kr 511/18

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. Z. o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi B. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 stycznia 2018 r. nr [...] na bezczynność Wojewody w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: I. zwolnić skarżącego od kosztów sądowych, II. ustanowić dla skarżącego radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego. Objaśniając swoją sytuację rodzinną wpisał w rubrykę 6 formularza tylko siebie. Określając swój majątek wykazał mieszkanie o powierzchni 36 m2 i szacunkowej wartości 100 tyś. zł oraz 200 zł oszczędności. Swoje dochody określił na 800 zł renty i 300 zł pomocy z MOPS na obiady. Uzasadniając swoje starania podniósł, że jest na rencie. Jego dochody to 800 zł. Powiada, że z tego płaci sumiennie alimenty w kwocie 550 zł na dwoje dzieci (tj. po 300 zł i po 250 zł). Wywodzi, że utrzymuje się dzięki pomocy MOPS. Wskazuje, że jest osobą samotną. Wymieniając zobowiązania i stałe wydatki podał, że na przeznacza na mieszkanie 100 zł, na leki 150 zł, na alimenty 550 zł, na media 100 zł, na chemię 50 zł, na jedzenie 150 zł, na telefon 40 zł, na bilet miesięczny 50 zł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył wymagane oświadczenie. Oświadczenie to można uznać za wystarczające. Skarżący należy do osób niezamożnych. Nie posiada znaczącego majątku ani dochodów. Okoliczność że należą do niego skromne oszczędności w kwocie zaledwie 200 zł niczego nie zmienia. Z zasad doświadczenia życiowego wynika bowiem, że przy obecnym poziomie cen oraz usług środki jakie ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opłacenie wykazanych zobowiązań i stałych wydatków. Wnioskodawca sam zresztą akcentuje, że utrzymuje się dzięki pomocy MOPS. Trudno byłoby również wymagać od wnioskodawcy zbycia lub obciążenia wykazanego mieszkania celem pozyskania środków na koszty postępowania albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawę egzystencji tego samotnego człowieka. Uwzględniając powyższe, udzielono skarżącemu wnioskowanej pomocy, o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.