III SA/Kr 512/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Dorota Dąbek (spr.) Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi [...] Gabinetów Lekarskich "A" Sp. z o.o. w T na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie warunków magazynowania odpadów medycznych skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 kwietnia 2012r. Decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny nakazał Niepublicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej "A" Spółka z o.o. w T: I. zapewnić prawidłowe warunki czasowego magazynowania odpadów medycznych (w terminie do 31 stycznia 2011r.), II. przedłożyć do wglądu decyzję na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych (w terminie do 28 lutego 2011r.) oraz III. opracować poprawną procedurę postępowania z odpadami medycznymi (w terminie do 31 stycznia 2011r.). Uzasadniając swoją decyzję organ I instancji wskazał, iż w dniach 15 i 31 grudnia 2010r. w NZOZ "A" Sp. z o.o. w T zostały przeprowadzone kontrole, w wyniku których ustalono, że warunki czasowego magazynowania odpadów medycznych są nieprawidłowe, gdyż opakowania z odpadami medycznymi o kodzie 180103 przechowywane są od momentu rozpoczęcia zbierania do chwili odbioru w gabinetach w temperaturze powyżej 18°C (odbiór odpadów odbywa się 2 razy w tygodniu – w środy i piątki). Zdaniem organu I instancji, stanowi to naruszenie § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. nr 139, poz. 940). Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż powstające w wyniku udzielania świadczeń zdrowotnych odpady medyczne, ze względu na ich skład chemiczny, biologiczny i inne właściwości, stanowią zagrożenie szerzenia się chorób zakaźnych i zakażeń. Dlatego też podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych zobowiązane są do przestrzegania określonych w w/w rozporządzeniu zasad zbierania i czasowego magazynowania odpadów medycznych przed poddaniem ich procesowi unieszkodliwienia. W wyniku przeprowadzonych kontroli organ I instancji ustalił również, iż do dnia 10 stycznia 2011r. nie przedstawiono do wglądu w PSSE decyzji na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych co stanowi naruszenie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwiecień 2001r. o odpadach (Dz. U. z 2010r. nr 185, poz. 1243 z późn. zm.), zgodnie z którym wytwórca odpadów jest obowiązany do uzyskania decyzji zatwierdzającej program gospodarki odpadami niebezpiecznymi, jeżeli wytwarza odpady niebezpieczne w ilości powyżej 0,1 Mg rocznie. Ponadto Powiatowy Inspektor Sanitarny stwierdził, iż w przedstawionej do wglądu procedurze postępowania z odpadami medycznymi nie uwzględniono temperatury przechowywania odpadów medycznych od momentu rozpoczęcia składowania do czasu przekazania ich do utylizacji, co zdaniem organu stanowi naruszenie art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. nr 234, poz. 1570 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 2 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010r. Organ I instancji wskazał, iż odpady medyczne powstające w wyniku diagnozowania, leczenia i profilaktyki to odpady niebezpieczne i należy postępować z nimi zgodnie z decyzją zatwierdzającą program gospodarowania odpadami niebezpiecznymi, jak również należy stosować właściwe procedury postępowania określone w przepisach i decyzjach administracyjnych. W odwołaniu od powyższej decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego [...] Gabinety Lekarskie "A" Spółka z o.o. w T wniosły o jej uchylenie. Odwołujący się podniósł, iż decyzja organu I instancji w pkt I i III jest merytorycznie błędna i niezgodna z obowiązującym prawem, a w pkt II niezasadna i jako taka nie może rodzić skutków formalnych i prawnych, a w szczególności nie może wymuszać na podmiocie gospodarczym działań nie wymaganych przez prawo lub być podstawą do nałożenia kar administracyjnych. Uzasadniając swoje zarzuty odnośnie pkt I i III w/w decyzji organu I instancji odwołujący się wskazał, iż w jej uzasadnieniu organ zacytował przepis § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia (Dz. U. nr 139, poz. 940), który jest uszczegółowieniem zapisu § 5 ust. 1 tego rozporządzenia. Odwołujący się wyjaśnił, iż semantyczne znaczenie sformułowania "Dopuszczalne jest", użytego w § 5 ust. 1 w/w rozporządzenia, jednoznacznie wskazuje na prawo, a nie obowiązek podmiotu wytwarzającego odpady medyczne do ich czasowego magazynowania. Natomiast firma A, mając możliwości odbioru odpadów medycznych bezpośrednio z miejsca ich powstawania, z tego prawa nie korzysta i nie magazynuje odpadów medycznych. Odwołujący się wskazał przy tym, iż w procedurach postępowania z odpadami medycznymi są stosowane zapisy w/w rozporządzenia, a w szczególności § 2 ust. 1, § 3 ust. 6, ust. 7 i § 7 ust. 1. Dodatkowo spółka oświadczyła, iż nie wykonuje usług poza swoją siedzibą, a przesłanka konieczności opróżnienia worka jednorazowego wypełnionego w 2/3 nigdy nie zachodzi ze względu na znikomą ilość odpadów medycznych wytwarzanych w trzech gabinetach diagnostycznych i gabinecie stomatologicznym czynnym dwa razy w tygodniu (tygodniowa ilość odpadów razem z ich opakowaniem nie przekracza ilości 0,001 Mg). Spółka podniosła, iż nie magazynuje odpadów medycznych, a jedynie zgodnie z zapisem w/w rozporządzenia zbiera je w miejscu powstawania. Odwołujący się stwierdził, iż w akapicie 3 uzasadnienia decyzji organu I instancji użyto sformułowania: "w przedstawionej do wglądu procedurze postępowania z odpadami medycznymi nie uwzględniono temperatury przechowywania odpadów medycznych od momentu rozpoczęcia składowania do czasu przekazania do utylizacji...", sugerując bezpodstawnie związek warunków zbierania odpadów medycznych w miejscu ich powstawania z temperaturą pomieszczenia. Zdaniem odwołującego się, skoro przepisy rozporządzenia określają warunki temperaturowe wyłącznie dla warunków magazynowania odpadów medycznych, to procedurę postępowania z odpadami medycznymi stosowaną w firmie A należy uznać za prawidłową. Odnośnie zarzutu dotyczącego pkt II decyzji organu I instancji odwołujący się powtórzył, iż w Spółce A wytwarzane jest nie więcej niż 0,001 Mg odpadów medycznych tygodniowo, a w roku 2010 nie została, jak i w roku 2011 nie zostanie, przekroczona ilość 0,1 Mg wytworzonych odpadów medycznych. Decyzją z dnia 24 lutego 2011r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2011r. Nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, twierdzenia odwołującego się, iż nie ma potrzeby magazynowania odpadów medycznych, gdyż są one odbierane bezpośrednio z miejsca ich powstania dwa razy w tygodniu (środa i piątek), nie zasługują na uwzględnienie, gdyż siłą rzeczy przez okres kilku dni, tj. od chwili rozpoczęcia zbiórki odpadów do momentu ich odbioru muszą być one magazynowane zgodnie z obowiązującymi przepisami, czyli w odpowiednio przystosowanych do tego celu pomieszczeniach albo stacjonarnych lub przenośnych urządzeniach chłodniczych. Organ II instancji wyjaśnił, iż w związku z rodzajem udzielanych świadczeń oraz właściwościami powstających odpadów stanowiących zagrożenie szerzenia się chorób zakaźnych i zakażeń gabinety medyczne ze względu na panujące w nich warunki nie są właściwym miejscem do magazynowania odpadów. Organ wskazał, iż podczas kontroli przeprowadzonej przez przedstawicieli Powiatowego Inspektora Sanitarnego w dniu 31 grudnia 2010r. dokonano pomiaru temperatury panującej w poszczególnych gabinetach, która wahała się w przedziale 18,5-22°C. W opinii organu odwoławczego, fakt ten jednoznacznie ukazuje przekroczenie temperatury zalecanej dla pomieszczeń, w których przechowuje się odpady medyczne. Organ II instancji stwierdził również, iż podnoszony przez Spółkę A argument, że nie wytwarza odpadów w ilości przekraczającej 0,1 Mg rocznie stoi w sprzeczności z faktem kontroli kart przekazania odpadów za 2010r. Przeprowadzona w dniu 15 grudnia 2010r. kontrola ujawniła bowiem, iż ilość wytworzonych odpadów przekroczyła 0,1 Mg rocznie i w związku z tym na Spółce ciąży obowiązek uzyskania decyzji na wytwarzanie odpadów niebezpiecznych, której to firma A nie posiada. Wojewódzki Inspektor Sanitarny uznał zatem, iż decyzja organu I instancji w chwili jej wydania była zgodna ze stanem prawnym i faktycznym i nie znalazł podstaw do jej uchylenia. Pismem z dnia 31 marca 2011r. [...] Gabinety Lekarskie "A" Spółka z o.o. w T wniosły skargę na powyższą decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego domagając się jej uchylenia w części, w której utrzymała w mocy pkt I i III decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2011r. Nr [...]. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie § 2 ust. 1 w zw. z § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. nr 139, poz. 940), poprzez jego błędną wykładnię polegającą na pominięciu rozróżnienia pomiędzy zbieraniem odpadów a ich magazynowaniem, w wyniku czego błędnie przyjęto, że w gabinetach dochodzi do magazynowania odpadów, podczas gdy w rzeczywistości dochodziło jedynie do ich zbierania. Strona skarżąca zarzuciła również naruszenie § 3 ust. 6 w zw. z § 3 ust. 7 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na błędnym przyjęciu, jakoby skarżąca spółka, pomimo wymieniania worków na odpady, zapełnionych w nie więcej niż 2/3 objętości, nie rzadziej niż co 72 godziny, nieprawidłowo usuwała odpady medyczne. Kolejny podniesiony przez stronę skarżącą zarzut dotyczył naruszenia § 6 ust. 2 w/w rozporządzenia poprzez jego błędne zastosowanie do sytuacji zbierania odpadów, podczas gdy przepis ten dotyczy magazynowania odpadów, a w przedmiotowej sytuacji do magazynowania odpadów w ogóle nie dochodziło. Strona skarżąca stwierdziła, iż został naruszony także § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na pominięciu rozróżnienia pomiędzy miejscem powstawania odpadów, w którym zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia należy odpady zbierać, a miejscem, do którego należy zebrane odpady przetransportować, tj. miejscem magazynowania lub miejscem unieszkodliwiania lub miejscem odbioru. Ostatni podniesiony przez stronę skarżącą zarzut dotyczył naruszenia art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. nr 234, poz. 1570 z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, jakoby skarżący podejmowali niewystarczające działania zapobiegające szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych, podczas gdy ich działania w tym zakresie były wystarczające, a także zgodne z przepisami szczegółowymi dotyczącymi danego typu odpadów. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wyjaśniła, iż prowadzi niepubliczny zakład opieki zdrowotnej, w ramach działalności którego powstają odpady medyczne, które są zbierane w gabinetach, w workach jednorazowych z folii. Następnie przed zapełnieniem w 2/3 są wymieniane, co ma miejsce nie rzadziej niż co 72 godziny. W związku z małą ilością wytwarzanych odpadów worki nigdy nie osiągają zapełnienia powyżej 2/3 swojej objętości. Nie rzadziej niż co 72 godziny worki są odbierane przez wyspecjalizowany podmiot zajmujący się wywozem odpadów medycznych. W pierwszej kolejności strona skarżąca zwróciła uwagę na fakt, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010r. rozróżnia "zbieranie odpadów" od "magazynowania odpadów". Nie wyróżnia natomiast ich "składowania", o którym jest mowa w zaskarżonej decyzji. Strona skarżąca wskazała, iż § 2 w/w rozporządzenia stanowi, że odpady zbiera się w miejscu ich powstania, a z kolei § 3 tego rozporządzenia mówi o warunkach, jakie muszą spełniać worki i pojemniki, do których można odpady zbierać, a także, że worki z zebranymi odpadami należy wymieniać nie rzadziej niż co 72 godziny, przy czym worki mogą być zapełnione co najwyżej w 2/3. Z kolei § 5 i § 6 rozporządzenia określają warunki magazynowania odpadów, które w odpowiednich warunkach może trwać nawet do 30 dni dla niektórych odpadów. Strona skarżąca uważa, iż magazynowanie odpadów – inaczej niż zbieranie – jest fakultatywne. Każdy podmiot, do którego odnosi się ustawa o odpadach oraz w/w rozporządzenie musi bowiem odpady zbierać, jednakże nie każdy musi je magazynować. Powyższe potwierdza również brzmienie § 7 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia. W związku z powyższym strona skarżąca uważa, iż oczywiste jest rozróżnienie miejsca powstawania odpadów od miejsca ich magazynowania, unieszkodliwiania czy odbioru. Strona skarżąca stwierdziła, iż każdy podmiot ma wybór, czy po zebraniu odpadów do worków, będzie te worki najpóźniej po 72 godzinach transportował do miejsca magazynowania, unieszkodliwiania lub odbioru. W związku z powyższym strona skarżąca podniosła, iż magazynowanie jest tylko jednym ze sposobów na zagospodarowanie zebranych odpadów po upływie 72 godzin, o którym mowa w § 3 ust. 7 rozporządzenia. Strona skarżąca stwierdziła zatem, iż rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010r. odróżnia etap zbierania odpadów (który jest obowiązkowy, odbywa się w miejscu ich powstania, a zbierać odpady należy do odpowiednich worków, zapełnianych nie więcej niż do 2/3 objętości i wymienianych nie rzadziej niż co 72 godziny) od fakultatywnego etapu ich magazynowania (fakultatywnego, gdyż alternatywnie można zebrane odpady niszczyć lub oddawać wyspecjalizowanym podmiotom). W związku z powyższym strona skarżąca za błędne uznała twierdzenie organu administracyjnego w zaskarżonej decyzji, że "[...] siłą rzeczy przez okres kilku dni tj. od chwili rozpoczęcia zbiórki odpadów do momentu odbioru ich przez ww. firmę muszą być one magazynowane zgodnie z obowiązującymi przepisami [...]". Jej zdaniem, od chwili rozpoczęcia zbiórki odpadów do upłynięcia 72 godzin odpady te nie muszą być magazynowane, lecz wystarczy, że znajdują się w workach (zapełnionych maksymalnie do 2/3 ich objętości), które są wymieniane najpóźniej po upływie 72 godzin. Dopiero wtedy odpady te należy albo magazynować, albo zniszczyć, albo oddać wyspecjalizowanemu podmiotowi, tak jak to czyniła strona skarżąca. Strona skarżąca stwierdziła, iż postępowała zgodnie z opracowaną przez siebie procedurą, którą w związku z powyższym należy uznać za zgodną z obowiązującymi przepisami prawa dla danego typu odpadów. Strona skarżąca uważa zatem, iż w ogóle nie magazynowała odpadów, a w związku z tym § 5 i § 6 w ogóle nie mają w niniejszej sytuacji zastosowania, gdyż dotyczą wyłącznie magazynowania. Strona skarżąca uważa również, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, w zakresie, w którym obligowała ją do magazynowania odpadów w temperaturze od 10°C do 18°C, a także w zakresie, w którym obligowała do opracowania poprawnej procedury postępowania z odpadami medycznymi, podczas gdy opracowana i stosowana przez skarżącą spółkę procedura była poprawna i zgodna z przepisami prawa dotyczącymi postępowania z danego typu odpadami. Strona skarżąca wskazała, iż w zaskarżonej decyzji organ administracji zarzucił jej naruszenie art. 11 ust. 1 i ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, które to przepisy mówią o obowiązku kierowników zakładów opieki zdrowotnej podejmowania działań zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. Strona skarżąca wyjaśniła, iż w jej gabinetach rygorystycznie przestrzega się środków zapobiegających szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. Rygorystycznie przestrzega się również przepisów w/w rozporządzenia Ministra Zdrowia i zgodnie z jego treścią opracowana została procedura postępowania z odpadami medycznymi. W związku z powyższym strona skarżąca uważa, iż podjęła wystarczające działania zapobiegające szerzeniu się zakażeń i chorób zakaźnych. Zdaniem strony skarżącej oznacza to, że Wojewódzki Inspektor Sanitarny błędnie zastosował przepisy obowiązującego prawa, narażając ją przy tym na szkodę majątkową wynikającą z zakupu urządzeń służących do przystosowania do tego celu pomieszczenia albo stacjonarnego lub przenośnego urządzenia chłodniczego. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o oddalenie skargi. Organ opisał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie przytaczając argumenty i zarzuty stron postępowania. Organ II instancji wskazał również, iż przeprowadzona w dniu 16 marca 2011r. przez przedstawicieli Powiatowego Inspektora Sanitarnego kontrola sprawdzająca wykonanie zarządzeń zawartych w decyzji z dnia [...] 2010r. wykazała, że zarządzenia te zostały wykonane. Odnośnie zarządzenia z pkt I decyzji organu I instancji przedstawiono do wglądu aneks nr 2 z dnia 1 marca 2011r. do umowy nr [...] z dnia 15 października 2004r., według którego odbiór odpadów medycznych odbywał się będzie codziennie od poniedziałku do piątku w godz. od 1300 – 1500. Przedstawiono również do wglądu karty przekazania odpadów o kodzie 180103 z dnia 2 marca – 1 kg, 4 marca – 1 kg, 9 marca – 1 kg oraz 11 marca- 1 kg. W gabinetach nie stwierdzono odpadów medycznych, a zatem zarządzenie uznano za wykonane. Opracowano także poprawną procedurę postępowania z odpadami medycznymi (pkt III decyzji). Nie wykonano natomiast obowiązku zawartego w pkt II decyzji organu I instancji, który jednak nie jest objęty skargą. Ponadto organ II instancji wyjaśnił, iż decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego nie narzucała stronie skarżącej rozwiązania dotyczącego sposobu magazynowania odpadów i nie narażała ją tym samym na nadmierne obciążenia ekonomiczne, co w konsekwencji doprowadziłoby do wyrządzenia jej znacznej szkody. Rozporządzenie Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego sposobu postępowania z odpadami medycznymi daje bowiem przedsiębiorcy możliwość wyboru rozwiązania poprzez przystosowanie pomieszczenia do magazynowania dużej ilości odpadów medycznych lub wyposażenia Spółki w przenośne urządzenie chłodzące (lodówkę) przy wytwarzaniu niewielkiej ilości odpadów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 1 i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na podstawie powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem w rozumieniu art. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej sprawie podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiła regulacja zawarta w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2010r., Nr 185, poz. 1243 z późn. zm.) oraz przepisy wykonawczego do tej ustawy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 lipca 2010r. w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi (Dz. U. nr 139, poz. 940). Wbrew zarzutom skargi, w niniejszej sprawie organ administracyjny w sposób prawidłowy zastosował te przepisy, nakładając na skarżącą spółkę obowiązki sanitarne dotyczące zbierania i czasowego magazynowania odpadów medycznych. Wbrew zarzutom skargi, organ nie naruszył powołanych w skardze przepisów cytowanego rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowego postępowania z odpadami medycznymi, w tym zwłaszcza §2 ust. 1 w zw. z ust. 2, §3 ust. 6 w zw. z ust. 7, §6 ust. 2 oraz §7 ust. 1. Rozporządzenie to określa szczegółowy sposób postępowania z odpadami medycznymi, w tym zasady ich zbierania i czasowego magazynowania przed poddaniem odpadów procesowi unieszkodliwiania, a w przypadku braku takich możliwości – przed ich przetransportowaniem do miejsca unieszkodliwiania (§1 ust. 2 pkt 2). Skarżący nie kwestionuje, że zbiera odpady medyczne. Kwestionuje jednak ustalenia organu, że te odpady także magazynuje, uważając, że skoro odpady te są odbierane kilka razy w tygodniu przez firmę zewnętrzną, to nie odbywa się ich magazynowanie u skarżącego. Trzeba jednak podkreślić, że ten zarzut skargi wynika z dokonania przez skarżącego błędnej wykładni przepisów cytowanego rozporządzenia. W rozporządzeniu wyraźnie podkreślono, że określone obowiązki sanitarne związane z odpadami medycznymi spoczywają na podmiocie zobowiązanym wówczas, gdy je zbiera i czasowo magazynuje przed ich przetransportowaniem do miejsca unieszkodliwiania. Z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku skarżącego. Wbrew twierdzeniom skarżącego – obydwie części rozporządzenia, a więc zarówno regulacja dotycząca zbierania odpadów (§2-4), jak i ich magazynowania (§5 - 6), znajdują wobec niego zastosowanie, dotyczą bowiem zasad postępowania z odpadami przed ich przetransportowaniem do miejsca unieszkodliwiania. W pierwszej z części tego rozporządzenia ustalone zostały zasady zbierania odpadów – ustalono w jakiego koloru pojemnikach lub workach się te odpady zbiera i w jak często te worki mają być zmieniane, a w części drugiej ustalono gdzie te pojemniki lub worki mają się znajdować do czasu "ich przetransportowania do miejsca unieszkodliwiania". Części te są ze sobą nierozerwalnie związane. Do tego dochodzą jeszcze obowiązki wynikające z kolejnej części rozporządzenia dotyczące transportu wewnętrznego (§7). Wbrew zarzutom skarżącego, w gabinetach lekarskich dochodzi zarówno do zbierania, jak i magazynowania odpadów. §5 rozporządzenia nie może być odczytywany tak jak to robi skarżący, a mianowicie, że dotyczy on jedynie fakultatywnej możliwości magazynowania odpadów, z której skarżący nie korzysta. Przepis ten jest nierozerwalnie związany ze zbieraniem odpadów, w świetle przepisów rozporządzenia nie jest bowiem możliwe zbieranie odpadów bez ich czasowego magazynowania. Użycie zaś w §5 ust. 1 formy fakultatywnej ("dopuszczalne jest") wynika stąd jedynie, że bez spełnienia opisanych w §5 warunków w ogóle nie wolno odpadów magazynować. W takim wypadku magazynowanie byłoby bowiem niedopuszczalne. Użycie słów "dopuszczalne jest" nie oznacza zatem fakultatywności magazynowania, lecz wprowadza warunki, bez spełnienia których magazynowanie nie byłoby dopuszczalne, naruszałoby bowiem obowiązujące przepisy. Trafnie zatem stwierdza organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że do momentu odbioru odpadów przez firmę zewnętrzną, są one "magazynowane" w rozumieniu cytowanego rozporządzenia. Przeprowadzona zatem przez Skarżącego analiza przepisów w/w rozporządzenia nie może stanowić uzasadnienia podniesionych zarzutów. W rozporządzeniu stanowiącym podstawę prawną decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu w sposób wyraźny i jednoznaczny wprowadzono obowiązki związane ze zbieraniem i czasowym magazynowaniem odpadów, którymi organ zasadnie obciążył skarżącego. Mając na uwadze przytoczone argumenty należy stwierdzić, że zarzuty skargi nie są uzasadnione, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Wobec powyższego, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została oddalona. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.