III SA/Kr 513/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na uchwałę Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej nr X/111/25 z dnia 19 lutego 2025 r. w sprawie określenia zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Kalwaria Zebrzydowska postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 12 marca 2025 r. P. M. (skarżący) zaskarżył w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej nr X/111/25 z dnia 19 lutego 2025 r. w sprawie określenia zasad i trybu przeprowadzania konsultacji z mieszkańcami Gminy Kalwaria Zebrzydowska. W uzasadnieniu zakwestionował zgodność z prawem szeregu wskazanych w skardze przepisów m.in. przewidzianego w § 7 załącznika do zaskarżonej uchwały obowiązku podania przez mieszkańców gminy w procesie konsultacji "informacji o wrażliwych danych osobowych", a także przewidzianą w tym przepisie procedurę protokołowania konsultacji przeprowadzonych w bezpośrednich spotkaniach. Dodatkowo zaskarżone zostały inne przepisy uchwały, wskazujące zdaniem skarżącego, albo na brak logiki i celowości, albo wzajemną sprzeczność zaskarżonych w uchwale przepisów. W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o jej odrzucenie z uwagi na brak wykazania, że zaskarżona uchwała naruszyła interes prawny skarżącego lub jego uprawnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić z uwagi na niewykazanie interesu prawnego przez skarżącego. W istocie skarżący nie wskazał ani pośrednich, ani bezpośrednich skutków prawnych dotyczących sfery jego praw i obowiązków, a związanych z zaskarżoną uchwałą. Wskazane w uchwale naruszenia prawa nie ograniczały w żaden sposób praw skarżącego, ani też nie pozbawiały go uprawnień. Skarżący nie wykazał nawet czy w ogóle wziął udział w jakichkolwiek konsultacjach organizowanych na podstawie zaskarżonych przepisów. Jak już wielokrotnie orzekający Sąd wskazywał w sprawach, w których skarżący wnosił skargi na uchwały Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej, legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy została uregulowana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wnoszona na powołanej podstawie prawnej skarga jest przysługującym każdemu podmiotowi prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego lub uprawnienia przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ gminy wydający akt generalny (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07). Istotne jest jednak to, że interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i na który to przepis powołał się skarżący, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Innymi słowy, zapisy zaskarżanej uchwały, powinny z racji konkretnego brzmienia przepisu prawa oddziaływać na sferę praw lub obowiązków skarżącego taką uchwałę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z 18 września 2003 r., II SA/2637/02). W konsekwencji skarżący musi wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną, polegający na tym, że akt wpływa na jego sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawiając go pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12). Sąd, rozpoznający tego rodzaju skargę, zobowiązany jest natomiast do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała, narusza chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nie interesy innych osób. Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu, otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego, niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., II OSK 2019/06). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się również, że skarga złożona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie może być wnoszona w interesie publicznym. Ochrona interesu publicznego realizowana jest natomiast w trybie postępowania nadzorczego przez organ nadzoru. Mając na uwadze przedstawiony wyżej sposób rozumienia interesu prawnego, w ocenie Sądu, skarżący wskazując naruszenia prawa zawarte w zaskarżonej uchwale, nie wykazał, aby zapisy te pozbawiały go praw lub nakładały na niego konkretne obowiązki. Na marginesie sprawy Sąd wskazuje, że ewentualne naruszenia prawa dokonane w uchwale rady gminy mogą być przedmiotem skargi wojewody (tu: Wojewody Małopolskiego), prokuratora lub Rzecznika Praw Obywatelskich. Są to bowiem organy, które albo w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (wojewoda) mogą zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, albo w trybie art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.). Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi i jej odrzuceniem postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a oraz § 3 w zw. z art. 16 § 2 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.