III SA/Kr 516/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Dorota Dąbek WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w K. na decyzję Komisji Odwoławczej Rady Narodowego Centrum Nauki z dnia 13 lutego 2013 r. nr [....] w przedmiocie odmowy przyznania środków finansowych skargę oddala. Dyrektor Narodowego Centrum Nauki decyzją z dnia [...] 2012r. nr [...] odmówił A w K (dalej strona skarżąca) przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. "[...]". Wniosek nie spełniał wymagań formalnych, w związku z czym nie został poddany ocenie merytorycznej przez Zespół Ekspertów. Właściwy Koordynator oceniający wniosek pod względem formalnym, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 4 ustawy o Narodowym Centrum Nauki, stwierdził, że zgodnie z Regulaminem przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowym Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych oraz staży po uzyskaniu stopnia naukowego doktora, złożenie wniosku obejmującego zadania badawcze pokrywające się z zadaniami badawczymi wymienionymi we wniosku złożonym we wcześniejszym konkursie, jest dopuszczalne, jeżeli na dzień złożenia wniosku decyzja odmawiająca przyznania środków wnioskowanych we wcześniejszym konkursie jest ostateczna. W odwołaniu A zarzuciło, że nie może być karane za zbyt długo trwającą procedurę odwoławczą w sprawie poprzedniego wniosku pt. "[...]". Nadto zarzuciło, że wniosek złożony do poprzedniego konkursu nie jest tożsamy z wnioskiem złożonym w przedmiotowym konkursie, gdyż obecny projekt różni się od poprzedniego kwotą oraz szerszym celem badawczym. Decyzją z dnia 13 lutego 2013 r. nr [...] Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki (dalej Komisja Odwoławcza RNCN) odmówiła A w K przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. " [...]". Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Komisja Odwoławcza RNCN powołała przepis art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010r. o Narodowym Centrum Nauki (Dz.U. z 2010 r. Nr 96, poz. 617 z późn. zm.) zwana dalej ustawą, oraz wskazała, że zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 4 ustawy do kompetencji Koordynatorów Dyscyplin należy analiza złożonych wniosków pod względem formalnym. Zgodnie z § 8 Regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowym Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych oraz staży, po uzyskaniu stopnia naukowego doktora, stanowiącego załącznik nr 3 do Uchwały Rady NCN z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie przeprowadzenia konkursu OPUS decyzja Koordynatora Dyscyplin była właściwa, gdyż złożenie wniosku obejmującego zadania badawcze pokrywające się z zadaniami badawczymi wymienionymi we wniosku złożonym we wcześniejszym konkursie, jest dopuszczalne, jeżeli na dzień złożenia wniosku, decyzja odmawiająca przyznania środków wnioskowanych we wcześniejszym konkursie jest ostateczna. Organ odwoławczy podkreślił, że w przedmiotowej sprawie odwołanie od decyzji Dyrektora NCN nr [...] w przedmiocie wniosku pt." "[...]", Komisja Odwoławcza RNCN wydała decyzję w dniu [...] 2012 r. nr [...], w której uchyliła zaskarżoną decyzję i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia Dyrektorowi NCN. Dyrektor NCN ponownie wydał decyzje w dniu [...] 2012 r. podmawiającą finansowania przedmiotowego projektu. Przedmiotowy wniosek został natomiast złożony w dniu 19 czerwca 2012 r., tj. w trakcie ponownego rozpatrywania przez Dyrektora NCN wniosku nr [...]. Komisja Odwoławcza uznała, że oba wnioski zawierają te same zadania badawcze i z związku z tym decyzję Koordynatora uznano za prawidłową. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A w K powtórzyło zarzuty uprzednio podnoszone w odwołaniu, kwestionując tym samym zasadność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W szczególności strona skarżąca zarzuciła, że postępowanie odwoławcze w pierwszym konkursie powinno zakończyć się w terminie 3 miesięcy, tymczasem "prawie roczna opieszałość Komisji Odwoławczej i Dyrektora NCN" stała się przyczyną "niespełnienia wymogów formalnych" w przedmiocie Wniosku nr 2 , a w konsekwencji nieprzyznania środków finansowych na realizacje projektu badawczego " pt. "[...]". Nadto strona skarżąca podniosła, że Dyrektor NCN do dnia dzisiejszego nie dokonał merytorycznej oceny wniosku z 2011 r. Dodatkowo A w K ponownie zarzuciło nieprawdziwość twierdzenia, że Wniosek nr 2 zawierał takie same zadanie badawcze co Wniosek nr 1. Nadto zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana bez podstawy prawnej, gdyż powołano się w niej na § 8 Regulaminu stanowiącego załącznik nr 3 do uchwały Rady NCVN z dnia 8 marca 2012 r., podczas, gdy uchwała ta nie ma załącznika nr 3. W odpowiedzi na skargę Komisja Odwoławcza Rady Narodowego Centrum Nauki wniosła o jej oddalenie, w całości podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji, to jest jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd nie posiada natomiast kompetencji do oceny celowości oraz słuszności skarżonego rozstrzygnięcia. Zgodnie z przepisem 134 § 1 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że sąd ma obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nawet wówczas, gdy dany zarzut nie zostanie podniesiony w skardze. Rozpoznając skargę w tak zakreślonej kognicji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie dopatrzył się, aby w zaskarżonej decyzji zostało naruszone prawo materialne lub przepisy postępowania administracyjnego, w stopniu uzasadniającym uchylenie bądź stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 33 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. 2 o Narodowym Centrum Nauki (Dz.U. z 2010r. Nr 96 poz. 617), zwana dalej ustawą. Zgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej ustawy, środki finansowe na badania zakwalifikowane do finansowania w drodze konkursów, o których mowa w art. 20 ust. 2, przyznaje Dyrektor, w drodze decyzji. Od decyzji Dyrektora wnioskodawcy przysługuje odwołanie do Komisji Odwoławczej Rady w terminie 14 dni od dnia doręczenia informacji o wynikach konkursu (art. 33 ust. 2). Komisja Odwoławcza Rady podejmuje decyzję w sprawie przyznania lub odmowy przyznania środków finansowych nie później niż w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania (art. 33 ust. 3). Na decyzję Komisji Odwoławczej Rady przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 33 ust. 4). Ustawa stanowi również, że w myśl z art. 21 Rada określi szczegółowy regulamin przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Centrum, przy uwzględnieniu zasad przejrzystości procedur konkursowych oraz procedur wyłaniania ekspertów. Zgodnie z wydanym na tej podstawie § 8 Regulaminu przyznawania środków na realizację zadań finansowanych przez Narodowym Centrum Nauki w zakresie projektów badawczych oraz staży, po uzyskaniu stopnia naukowego doktora, stanowiącego załącznik nr 3 do Uchwały Rady NCN z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie warunków przeprowadzenia konkursu "OPUS", złożenie wniosku obejmującego zadania badawcze pokrywające się z zadaniami badawczymi wymienionymi we wniosku złożonym we wcześniejszym konkursie, jest dopuszczalne, jeżeli na dzień złożenia wniosku, decyzja odmawiająca przyznania środków wnioskowanych we wcześniejszym konkursie jest ostateczna. Niespornym jest, że A w K złożyło Wniosek nr 1 we wcześniejszym konkursie pt." "[...]". Decyzja z dnia [...] 2011 r. Dyrektor NCN odmówił stronie skarżącej przyznania środków finansowych na realizację tego projektu badawczego. Strona skarżąca nie zgodziła się z ta decyzja i wniosła od niej odwołanie, które zostało rozpoznane przez Komisja Odwoławcza RNCN, która decyzją z dnia [...] 2012 r. uchyliła decyzję Dyrektora NCN i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ustosunkowując się do zarzutu strony skarżącej odnośnie trwania postepowania odwoławczego w czasie pierwszego konkursu, należy stwierdzić, że powyższe odwołanie zostało rozpoznane w terminie określonym w art. 33 ust. 3 ustawy, tzn. w terminie 3 miesięcy od dnia złożenia odwołania, co zresztą dal rozpoznania niniejszej sprawy nie ma istotnego znaczenia. Po ponownym rozpoznaniu sprawy Dyrektor NCN wydał decyzje w dniu 15 grudnia 2013 r. Natomiast Wniosek nr 2 pt. "[...]", został złożony przez stronę skarżącą w dniu 19 czerwca 2012 r., a więc w czasie trwania procedury rozpoznawania Wniosku nr 1. Zasadnie więc organ uznał, że na dzień złożenia Wniosku nr 2, decyzja odmawiająca przyznania środków wnioskowanych we wcześniejszym konkursie nie była ostateczna. Podkreślić jednak należy, że w niniejszym postepowaniu Sąd bada tylko legalność zaskarżonej decyzji. Ewentualne nieprawidłowości przy w wydawaniu decyzji dotyczącej Wniosku nr 1 będą przedmiotem innego postepowania sądowego, gdyż jak oświadczyła strona skarżąca na decyzję odmawiającą jej przyznania środków finansowych na realizację projektu badawczego pt. "[...]" została złożona skarga do tut. Sądu. Odnosząc się do drugiego zarzutu co do tożsamości Wniosku nr 1 pt. "[...]" i Wniosku nr 2 "[...]", to wobec oświadczenia złożonego na rozprawie do protokołu przez reprezentującego A Dyrektora, który oświadczył, że "drugi wniosek został zmieniony tylko nieznacznie, a przedmiotem niniejszej skargi jest opieszałość organu w sprawie rozpoznania pierwszego wniosku", stwierdzić należy, organy prawidłowo ustaliły, że Wniosek nr 2, który w przedmiotowym konkursie złożyła strona skarżąca obejmował zadania badawcze pokrywające się z zadaniami badawczymi wymienionymi we Wniosku nr 1 złożonym we wcześniejszym konkursie. Stanowisko organów znalazło właściwe odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji spełniających wymogi wynikające z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a., i choć organ I instancji błędnie w uzasadnieniu decyzji powołał się załącznik nr 3 do uchwały Rady NCN nr [...] z dnia 10 marca 2011 r., to jednak, jako podstawę prawną organ prawidłowo wskazał art. 33 ust. 1 ustawy. Wobec powyższego skargę oddalono na zasadzie art. 151 p.p.s.a.