III SA/Kr 521/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Barbara Pasternak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 września 2012 r. sprawy ze skargi S. B. na akt Prezydenta Miasta z dnia 7 marca 2012 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy postanawia odrzucić skargę Zarządzeniem z dnia 26 lipca 2012r. wezwano skarżącego S. B., by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi przedstawił dowód na to, że po otrzymaniu pisma Prezydenta Miasta z dnia 7 marca 2012 r. znak: [...], a przed wniesieniem skargi do WSA w Krakowie na ten akt, wezwał Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z pouczeniem zawartym w piśmie z dnia 7 marca 2012r. Odpis tego zarządzenia doręczono skarżącemu, w trybie art. 73 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w dniu 16 sierpnia 2012r., co wynika z potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach. Skarżący nie odpowiedział na wezwanie w zakreślonym terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 52 § 1ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), w skrócie "ppsa", stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia przysługujących skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Jeżeli skarga dotyczy, tak jak w niniejszej sprawie, aktu Prezydenta Miasta, na mocy którego odmówiono skarżącemu przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 52 § 3 ppsa. Prezydent zarzucił skarżącemu, że przed wniesieniem skargi nie wezwał do usunięcia naruszenia prawa zgodnie z pouczeniem. Ponadto, jak wskazano wyżej, wezwano skarżącego do przedstawienia dokumentu świadczącego o wyczerpaniu przez skarżącą środków zaskarżenia. Skarżący, pomimo prawidłowego pouczenia przez organ, a następnie wezwania przez Sąd, nie wykazał, że dochował wymogu określonego w art. 52 § 3 ppsa. Dlatego należało uznać, że skarżący nie wezwał prawidłowo Prezydenta Miasta do usunięcia naruszenia prawa, a tym samym nie wyczerpał środków zaskarżenia. Zatem przedmiotowa skarga była niedopuszczalna i należało ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.