III SA/Kr 522/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer NSA Grażyna Danielec Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2009r. sprawy ze skargi S. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 29 lutego 2008r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala wyroku WSA w Krakowie z dnia 17 marca 2009r. Decyzją z dnia 29 lutego 2008r., nr [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego Nr [...] z dnia [...] 2006r. znak: [...] o stwierdzeniu u M. N. choroby zawodowej - przewlekłe zawodowe zatrucie związkami chromu pod postacią toksycznego uszkodzenia miąższu wątroby - wymienionej w poz. 1 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wyjaśnił, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28.11.2005r., sygn. akt II SA/Kr 1671/03 uchylona została decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2003r. znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji. W uzasadnieniu Sąd wskazał m.in. zbyt lakoniczne uzasadnienia oraz rozbieżności w treściach orzeczeń lekarskich. W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, iż M. N. zatrudniony był w Zakładach [...] "A" S.A. w A. w okresie od 08.12.1981r. do 31.01.1984r. oraz od 07.10.1985r. do 13.08.2001r. kolejno na stanowiskach: ślusarza-spawacza, aparatowego, p.o. mistrza oraz mistrza w Wydziale Dwuchromianu Sodu. W latach 1981-1989 M. N. pracował w narażeniu na chromiany o stężeniach od 0,005-0,4299 mg/m-, natomiast w latach 1989-2001 pracował w ekspozycji na chromiany o stężeniach 0,017-0,057 mg/m- (NDS dla chromianów wynosi 0,1 mg/m3). W wyniku przeprowadzonego po wyroku sądowym postępowania wyjaśniającego w świetle nowych dowodów związanych z narażeniem na stanowisku pracy M. N. na chromiany oraz realizując wskazania zawarte w wyroku sądowym Powiatowy Inspektor Sanitarny wystosował w dniu 13.06.2006r. pismo do Ośrodka Medycyny Pracy oraz Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie. Ośrodek Medycyny Pracy w dniu [...] 2006r. wydał uzupełniające orzeczenie lekarskie znak: [...] o rozpoznaniu u badanego przewlekłego zawodowego zatrucia związkami chromu pod postacią toksycznego uszkodzenia miąższu wątroby. W uzasadnieniu podano, iż analiza dochodzenia w sprawie narażenia zawodowego przeprowadzona przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego dostarczyła nowych danych, które potwierdzają wieloletnie narażenie zawodowe na chromiany, których stężenia przekraczały dopuszczalne wartości NDS. Narażenie na te związki mogło zatem stwarzać ryzyko powstania uszkodzenia miąższu wątroby. Analiza dostarczonego materiału pozwoliła zmienić poprzednie orzeczenie lekarskie przez jednostkę orzeczniczą i uznać związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy chorobą, a warunkami pracy. Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w odpowiedzi z dnia 23.08.2006r. podał, iż nie znajduje uzasadnienia do weryfikacji wydanego wcześniej w sprawie orzeczenia lekarskiego z dnia [...] 2003r. Uzasadniając swoje stanowisko podał, że ujawnione uszkodzenie wątroby należy jednoznacznie łączyć z - będącą efektem kardiomiopatii pierwotnej - niewydolnością prawokomorową. Istotnym czynnikiem uszkadzającym miąższ wątroby było też przebycie wirusowego zapalenia wątroby typu A. Dodatkowo hepatotoksyczne działanie wykazały przewlekle stosowane przez badanego leki przeciwwrzodowe. Dlatego też za mało prawdopodobne i "do pominięcia" należy uznać sugerowane uszkodzenie wątroby jako manifestację zatrucia chromianami zwłaszcza, iż cofnęłoby się ono po ustaniu ekspozycji na ten czynnik. Podkreślić przy tym należy, iż narażenie na potencjalnie hepatotoksyczne stężenia chromianów ustało w 1989r. Później kształtowało się ono znacznie poniżej NDS, a więc na poziomach wykluczających z medycznego punktu widzenia - niezależnie od tzw. wrażliwości osobniczej - możliwość uszkodzenia wątroby. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] 2006r. wydał decyzję nr [...], od której Zakład Pracy wniósł odwołanie. Prowadząc postępowanie odwoławcze Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu 30.11.2006r. wystosował pismo do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z prośbą o szersze uzasadnienie wydanych w sprawie orzeczeń i opinii lekarskich wobec rozbieżności merytorycznej z orzeczeniem wydanym przez Ośrodek Medycyny Pracy. W odpowiedzi z dnia 15.12.2006r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 23.08.2006r. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego odnosząc się do zarzutu, iż w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2003r. jako jedyną przyczyną nie rozpoznania choroby zawodowej u M. N. był brak znaczącego narażenia na stanowisku pracy na czynniki hepatotoksyczne wyjaśnia, iż argumentacja ta została w sposób oczywisty "sprowokowana" ówczesnymi oficjalnymi danymi o narażeniu zawodowym, jak się dopiero później okazało jednak niepełnymi. W ocenie Instytutu już sama informacja o braku znaczącego narażenia na stanowisku pracy na czynniki hepatotoksyczne stanowiła wtedy w pełni racjonalny argument na negowanie etiologii zawodowej stwierdzanego uszkodzenia wątroby, bez konieczności poszukiwania innego uzasadnienia takiego stanowiska. W związku z zaistniałymi rozbieżnościami stanowisk jednostek orzeczniczych Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu 12.01.2007r. zwrócił się z prośbą o opinię w przedmiotowej sprawie do Instytutu Medycyny Pracy. W dniu [...] 2007r. Instytut Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania przewlekłego zawodowego zatrucia związkami chromu pod postacią toksycznego uszkodzenia miąższu wątroby. W uzasadnieniu podano, iż po przeanalizowaniu całości zgromadzonej dokumentacji lekarskiej nie znaleziono podstaw do rozpoznania u badanego przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi lub jego następstw pod postacią toksycznego uszkodzenia wątroby. Stwierdzono, że wyniki przeprowadzonych badań niewątpliwie ujawniły marskość wątroby z cechami jej niewydolności. Zdaniem Instytutu nie można jednak uznać, iż wymieniona jednostka chorobowa jest wynikiem narażenia na związki chromu. Zgodnie z definicją, aby uznać daną chorobę za chorobę zawodową, należy bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. W przypadku M. N. takiej zależności nie stwierdzono. Z dostępnej literatury oraz doświadczenia Instytutu nie wynika, aby zatrucie związkami chromu prowadziło do tak skrajnej niewydolności wątroby, jakie miało miejsce w przypadku M. N. Co więcej do uszkodzenia tego narządu dochodzi przeważnie przy masywnym zatruciu ostrym (czego w przypadku M. N. nie stwierdzono) i najczęściej zmiany te mają charakter przemijający. Ponadto samo - izolowane uszkodzenie wątroby, bez innych bardziej charakterystycznych dla zatrucia tymi związkami zmian chorobowych (takich jak zmiany skórne, na błonach śluzowych, oskrzelowo-płucne, dotyczące przewodu pokarmowego i nerek) nie jest charakterystyczne dla ostrego czy też przewlekłego zatrucia chromianami. Reasumując nie można bezspornie ani z wysokim prawdopodobieństwem uznać etiologii zawodowej uszkodzenia wątroby u M. N. Tym samym brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią przewlekłego zatrucia substancjami chemicznymi lub jego następstw. W związku z tym, że żona M. N. dostarczyła organowi nową nieznaną dokumentacje lekarską, Wojewódzki Inspektor Sanitarny w dniu 19.09.2007r. wystosował pismo do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie nowego materiału dowodowego. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowa Środowiskowego w odpowiedzi z dnia 15.10.2007r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie. Według jednostki orzeczniczej uszkodzenie wątroby będące ewentualną manifestacją zatrucia chromianami występującymi w stężeniach dochodzących w latach 1981-1989 do 3,4 - krotnego przekroczenia NDS cofnęłoby się wkrótce po zakończeniu tak ilościowo określonej ekspozycji, a nie utrzymywało się przez kolejne kilkanaście lat, kiedy to ekspozycja ta przekraczała co najwyżej - NDS, a więc poziom zdecydowanie nie mogący indukować i "podtrzymywać" uszkodzenie wątroby, które w tym przypadku należy zaliczyć do manifestacji niewydolności prowokowanej serca w przebiegu kardiomiopatii pierwotnej, jak też hepatotoksycznego działania przewlekle pobieranych leków "przeciwwrzodowych" i regulujących gospodarkę lipidową. Natomiast przebycie wirusowego zapalenia wątroby typu A jakkolwiek nie skutkuje przewlekłym zapaleniem wątroby to jednak w kontekście opisywanej patologii wątroby winno być odnotowane jako dodatkowy fakt kliniczny nie mający jednak w przedmiocie sprawy - co wcześniej podkreślano - wiodącego znaczenia orzeczniczego. Po ponownym zapoznaniu się z aktami sprawy żona M. N. wniosła do sprawy nową nieznaną organowi wcześniej dokumentacje lekarską. Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Sanitarny ponownie wystosował w dniu 07.12.2007r. pismo do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego z prośbą o zajęcie stanowiska w sprawie nowej dokumentacji lekarskiej. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w odpowiedzi z dnia 15.01.2008r. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie i nie znalazł podstaw do weryfikacji wcześniej wydanego orzeczenia lekarskiego. Reasumując organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie powodem wydania decyzji o braku podstaw do stwierdzenia u M. N. choroby zawodowej - przewlekłego zawodowego zatrucia związkami chromu pod postacią toksycznego uszkodzenia miąższu wątroby są orzeczenia i opinie lekarskie wystawione przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego i Instytut Medycyny Pracy - jednostki orzecznicze badawczo - rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy. Orzeczenia lekarskie wydane przez w/w jednostki są merytorycznie tożsame i wskazują jednoznacznie, iż przyczyną uszkodzenia wątroby była manifestacja niewydolności prawokomorowej serca w przypadku kardiomiopatii pierwotnej, jak również hepatotoksyczne działanie leków przeciwwrzodowych i regulujących gospodarkę lipidową organizmu, a nie narażenie na chromiany. Orzeczenia lekarskie wydane przez jednostki orzecznicze II stopnia: w wyniku ponownego badania przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz na postawie analizy całości dokumentacji przez Instytut Medycyny Pracy są ostateczne i rozstrzygają w sprawach trudnych i spornych. Sam fakt pracy w warunkach narażenia zawodowego, bez rozpoznania jednostki chorobowej figurującej w wykazie chorób zawodowych, nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Z powyższą decyzją nie zgodziła się żona zmarłego M. N. - S. N. i w skardze z dnia 20 marca 2008r. wniosła o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła sprzeczność ustaleń tej decyzji z treścią zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, polegającą na uznaniu, że długoletnie (od 1981r. do 1989r.) narażenie jej męża na działanie chromianów o stężeniu znacznie przekraczającym poziom NDS, nie spowodowało u niego choroby zawodowej pod postacią toksycznego uszkodzenia miąższu wątroby. Kolejny zarzut podniesiony przez skarżącą dotyczył niewyjaśnieni przez organy wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, a w szczególności czy stwierdzone u jej męża inne schorzenia (wirusowe zapalenie wątroby typu A, niewydolność prawokomorowa serca czy też choroba wrzodowa) nie pozostawały w związku przyczynowo-skutkowym z długotrwałym narażeniem go na toksyczne działanie chromianów o stopniu natężenia znacznie przekraczającym dopuszczalne normy. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do § 1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W poz. 1 wykazu chorób zawodowych wymieniono "zatrucia ostre i przewlekłe substancjami chemicznymi oraz następstwa tych zatruć". Jeżeli zatem u danej osoby stwierdzone zostanie tego typu schorzenie spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, stanowi ono chorobę zawodową w rozumieniu cytowanych przepisów. Bezspornym w niniejszej sprawie jest występowanie w środowisku pracy M. N. czynników szkodliwych dla zdrowia upoważniających do rozpoznania schorzenia zawodowego. Z przeprowadzonej oceny narażenia M. N. na czynniki hepatotoksyczne wynika, że pracował on w warunkach występowania przekroczeń dopuszczalnych stężeń związków chromu. Należy jednak podkreślić, że nie każde schorzenie może być uznane za zawodowe. Z treści § 1 ust. 1 cytowanego powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych wynika, iż o uznaniu schorzenia za chorobę zawodową decydują: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że schorzenie zostało spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Cytowane powyżej rozporządzenie ściśle zatem określa warunki, które muszą zostać spełnione, aby konkretne schorzenie miało charakter zawodowy. W przedmiotowej sprawie orzekał już sąd administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 listopada 2005r., sygn. akt II SA/Kr 1671/03 uchylił decyzję organów I i II instancji. Główny zarzut Sądu dotyczył nie wyjaśnienia przez organy administracyjne rozbieżności występującej w treści orzeczeń lekarskich wydanych przez Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy, a dotyczącej narażenia M. N. na czynniki hepatotoksyczne. Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Inspektor Sanitarny zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego o wyjaśnienie tej rozbieżności. Pismem z dnia 15 grudnia 2006r. Instytut wyjaśnił, iż rozbieżność ta jest wyrazem odmiennej interpretacji zgromadzonych danych medycznych. W ocenie Instytutu bowiem stwierdzone u M. N. uszkodzenie wątroby było w głównej mierze typową manifestacją niewydolności prawokomorowej w przebiegu kardiomiopatii pierwotnej. Pewne znaczenie, choć nie dominujące mogła mieć też "stygmatyzacja" miąższu wątroby przebytym w przeszłości wirusowym procesem zapalnym, jak też przewlekłym stosowaniem obarczonych działaniem hepatoksycznych leków przeciwwrzodowych. W tym też kontekście za bezzasadne uznano domniemanie, iż uszkodzenie wątroby stwierdzone w trakcie badania w listopadzie 2002r. nastąpiło w przebiegu zatrucia chromianami. Odnosząc się do zarzutu, iż w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2003r. jako jedyną przyczynę nie rozpoznania choroby zawodowej uznano brak znaczącego narażenia na stanowisku pracy na czynniki hepatotoksyczne, Instytut wyjaśnił, iż argumentacja ta została w sposób oczywisty "sprowokowana" ówczesnymi oficjalnymi danymi o narażeniu zawodowym, które później okazały się niepełne. Należy zwrócić uwagę, że w niniejszej sprawie wystąpiła rozbieżność w orzeczeniach biegłych lekarzy. W uzupełniającym orzeczeniu lekarskim z dnia [...] 2006r., znak [...] Ośrodek Medycyny Pracy rozpoznał u M. N. przewlekłe zawodowe zatrucie związkami chromu pod postacią toksycznego uszkodzenia miąższu wątroby. Natomiast Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w piśmie z dnia 23 sierpnia 2006r. stwierdził, iż po ponownej analizie dokumentacji medycznej nie znalazł podstaw do weryfikacji swojego orzeczenia wydanego w dniu 9 stycznia 2003r., w którym stwierdzono brak podstaw do rozpoznania przewlekłego zawodowego uszkodzenia wątroby. W wyniku tych rozbieżności organ II instancji zwrócił się do Instytutu Medycyny Pracy o zajęcie stanowiska w sprawie. W orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...] 2007r. Instytut Medycyny Pracy stwierdził brak podstaw do rozpoznania u M. N. choroby zawodowej. W uzasadnieniu orzeczenia Instytut stwierdził, iż wprawdzie wyniki przeprowadzonych badań niewątpliwie ujawniły marskość wątroby z cechami jej niewydolności, ale nie można jednak uznać, iż jest ona wynikiem narażenia na związki chromu. Ponadto samo uszkodzenie wątroby, bez innych bardziej charakterystycznych dla zatrucia tymi związkami zmian chorobowych (takich jak zmiany skórne, na błonach śluzowych, oskrzelowo-płucne, dotyczące przewodu pokarmowego i nerek) nie jest charakterystyczne dla ostrego czy też przewlekłego zatrucia chromianami. Z uwagi na to, że orzeczenia lekarskie wydane przez dwie jednostki orzecznicze II stopnia (Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz Instytut Medycyny Pracy) były merytorycznie tożsame i jednoznacznie wskazywały na brak podstaw do rozpoznania u M. N. choroby zawodowej, Wojewódzki Inspektor Sanitarny prawidłowo postąpił uchylając decyzję organu I instancji jako opartą na dwóch sprzecznych orzeczeniach lekarskich. W takiej bowiem sytuacji organ I instancji powinien był zwrócić się do innej jednostki orzeczniczej o wydanie opinii w sprawie. Nie czyniąc tego naruszył przepisy postępowania administracyjnego co spowodowało konieczność uchylenia jego decyzji. Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie (Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego oraz Instytutu Medycyny Pracy) stwierdziły, że cechy rozpoznanego u M. N. schorzenia świadczą o jego niezawodowym charakterze. Zarówno Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, jak i Instytut Medycyny Pracy po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, szczegółowo uzasadniając dlaczego rozpoznane u pacjenta schorzenia nie są chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące. W ocenie Sądu orzekający w sprawie Wojewódzki Inspektor Sanitarny odmawiając uznania rozpoznanego u M. N. schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznał te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by spełniało ono określone w przepisach cechy i było spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie specyfika stwierdzanego schorzenia wskazuje na jego niezawodowy charakter. W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekający w niniejszej sprawie organ administracyjny II instancji stwierdził, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 Kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I SA 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I SA 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I SA 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, zgodnie z zasadami art. 7 i 77 Kpa., a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie. Wojewódzki Inspektor Sanitarny zatem w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały zebrany materiał dowodowy, opierając swe rozstrzygnięcie na wiarygodnej opinii biegłych. Należy również zauważyć, że organ II instancji zapewnił stronom czynny udział w sprawie. Wojewódzki Inspektor Sanitarny zasięgał opinii Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego za każdym razem, gdy S. N. (żona zmarłego w trakcie postępowania M. N.) dostarczała dokumentację medyczną swojego męża. Organ administracyjny II instancji uzasadnił swoją decyzję w sposób wyczerpujący. Organ wyjaśnił zarówno podstawy prawne, jak i faktyczne swojego rozstrzygnięcia, spełniając tym samym zalecenia Sądu i dyspozycję art. 107 § 3 Kpa. Wobec powyższego przyjąć należy, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zapadła po należytym wyjaśnieniu sprawy. W ocenie Sądu nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.