III SA/Kr 526/15

Kraków, dnia 18 marca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. F. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia: oddalić wniosek A. F. o wykładnię wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 526/15 Wyrokiem z 18 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę A. F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 20 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia. W piśmie z dnia 29 października 2015 r. A. F. wniósł o wykładnię ww. wyroku poprzez rozstrzygniecie wątpliwości, na podstawie jakich przepisów obywatel ma działać za organ administracji publicznej i dążyć do wykonania decyzji komunalizacyjnej poprzez ujawnienie w księdze wieczystej prawa własności przysługującego na podstawie takiej decyzji Gminie Miasto Z, podczas gdy obowiązek taki spoczywa na organach administracji publicznej, w tym na Wojewódzkim Inspektorze Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 158 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270) sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Konieczność dokonania wykładni orzeczenia zachodzi wówczas, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, który może budzić wątpliwości. Zdaniem sądu, treść sentencji wyroku sądu z 18 sierpnia 2015 r. jest jednoznaczna i nie może budzić wątpliwości. Wniosek o wykładnię wyroku w istocie zawiera stanowisko skarżącego kwestionujące wydane rozstrzygnięcie. Należy zatem wskazać, że wykładnia orzeczenia polega na wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści, nie zaś na zmianie rozstrzygnięcia. Wobec oczywistości wyroku sądu brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku. W tym stanie rzeczy na podstawie powołanego przepisu należało orzec jak w sentencji.