III SA/Kr 529/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2013 r. nr: [...] w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego p o s t a n a w i a odmówić przyznania prawa pomocy Wyrokiem z dnia 3 czerwca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2013 roku w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego. W dniu 5 stycznia 2015 roku do tut. sądu wpłynął wniosek skarżącego, na urzędowym formularzu "PPF", o przyznanie prawa pomocy obejmującego ustanowienie adwokata z urzędu. Wnioskodawca wskazał na ciężką sytuację materialną, trudności w poruszaniu się oraz komunikowaniu, a także konieczność reprezentowania jego interesów na sali rozpraw. Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje: Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Wniosek ten wolny jest od opłat sądowych. Z powyższego przepisu wynika, że złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy jest dopuszczalne o ile trwa postępowanie sądowe, a po prawomocnym zakończeniu postępowania – jeżeli strona zainicjuje jednocześnie nowe postępowanie, które miałoby doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (tj. postępowanie nadzwyczajne). Postępowanie w przedmiocie przyznania prawa pomocy ma charakter incydentalny, a zatem ma rację bytu dopóty, dopóki postępowanie główne nie zostanie prawomocnie zakończone. W sytuacji, gdy postępowanie przed sądem zostało prawomocnie zakończone, kwestia prawa pomocy staje się bezprzedmiotowa (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1348/10). Z akt niniejszej sprawy wynika, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2014 roku oddalający skargę P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 grudnia 2013 roku w przedmiocie zasiłku pielęgnacyjnego stał się prawomocny z dniem 4 lipca 2014 roku. Stwierdzenie prawomocności orzeczenia kończącego postępowanie oznacza, że sprawa sądowoadministracyjna nie jest już sprawą rozpoznawaną przez Sąd. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż merytoryczne rozpoznanie wniosku strony o przyznanie prawa pomocy nie jest możliwe ze względu na fakt, iż postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało prawomocnie zakończone. Ponadto skarżący we wniosku o przyznanie prawa pomocy nie wskazał, że ma na celu wzruszenie prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie np. poprzez złożenie skargi o wznowienie postępowania. Ewentualne przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie kwalifikowanego pełnomocnika nie wpłynęłoby zatem na możliwość zaskarżenia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 3 czerwca 2014 roku. Z tych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 243 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.