III SA/Kr 53/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Ewa Michna WSA Barbara Pasternak Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. K. – R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 22 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego skargę oddala. Decyzją z dnia [...] 2017 r. Nr [...] Prezydent Miasta odmówił przyznania M. K. – R. świadczenia wychowawczego na dziecko G. K. – R. na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji przedstawił interpretację aktualnie obowiązujących przepisów prawnych wynikających z ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2017 r. poz. 1851) zwanej dalej w skrócie "ustawą 500plus" warunkujących przyznanie bądź odmowę przyznania świadczenia wychowawczego. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji ustalił, że zgodnie z treścią prawomocnej ugody z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt [...] M. K. – R. ma prawo do kontaktów z córką z poprzedniego związku małżeńskiego z A. K. – R., tj. małoletnią A. K. - R. Byli małżonkowie, tj. M. K. – R. i A. K. – R. nie sprawują opieki naprzemiennej nad córką A. K. – R. gdyż trudno uznać, że rodzic, u którego dziecko mieszka dwa weekendy w miesiącu, część wakacji i świąt - w porównywalnych i powtarzających się okresach naprzemiennie opiekuję się dzieckiem. Ostatecznie organ pierwszej instancji uznał, że M. K. – R. nie spełnia określonych ww. ustawą przesłanek do otrzymania świadczenia wychowawczego na córkę G. K. – R. jako na kolejne dziecko. Od decyzji odwołanie w ustawowym terminie wniósł M. K. - R. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że skarżona decyzja narusza art. 4 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy 500plus poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa ustawa uzależnia przyznanie świadczenia wychowawczego od przynależności dziecka do rodziny w rozumieniu ustawy. M. K. – R. zaznaczył, że na skutek postępowania rozwodowego jego pierwsza córka A. K. – R. mieszka na co dzień z matką, co jednak nie pozbawia go jako ojca, prawa do otrzymywania świadczenia, o czym przesądza art. 5 ust. 1a ustawy 500plus. Odwołujący się stwierdził, że nie do przyjęcia pozostaje stanowisko organu pierwszej instancji według którego treść ugody zawartej między nim a byłą żoną nie pozwala na uznanie sprawowanej przez nich opieki jako opieki naprzemiennej. M. K. – R. na potwierdzenie swojego stanowiska przytoczył treść wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Zaznaczył również, że wobec faktu, że w wyroku rozwodowym nie zawarto jednoznacznego określenia o sprawowaniu przez rodziców opieki naprzemiennej nad dzieckiem, organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji odmownej powinien ustalić, jaki jest faktyczny zakres opieki wykonywanej przez rodziców. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 22 listopada 2017 r. znak: [...], działając na podstawie art. 2 pkt: 14 i 16, art. 4, art. 5, art. 15 i art. 18 ust. 1 ustawy 500plus oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. Nr [...] odmawiającą przyznania M. K. – R. świadczenia wychowawczego na dziecko G. K. – R. na okres od 1 października 2017 r. do 30 września 2018 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej w skrócie SKO) podniosło, że zasady przyznawania świadczenia wychowawczego zostały określone w ustawie 500plus, która weszła w życie z dniem l kwietnia 2016 r. SKO wyjaśniło obowiązujący stan prawny przytaczając treść art. 4 ust. 2 i 3, art. 5 ust. 1, art. 5 ust. 3, art. 2 pkt 14 i pkt 16 ww. ustawy. Nadto powołano art. 26 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r. poz. 459) statuujący miejsce zamieszkania dziecka pozostającego pod władzą rodzicielską, zgodnie z którym jeżeli władza rodzicielska przysługuje na równi obojgu rodzicom mającym osobne miejsce zamieszkania, miejsce zamieszkania dziecka jest u tego z rodziców, u którego dziecko stale przebywa.). Z analizy akt sprawy wynikało, że M. K. – R. w dniu 2 sierpnia 2017 r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko G. K. –R. (urodzone [...] 2008 r.). Skarżący w ww. wniosku podał, że w skład jego rodziny - zgodnie z opisaną poniżej definicją - wchodzi (poza nim), żona A. K. – R., córka G. K. – R. oraz dziecko z poprzedniego związku małżeńskiego wnioskodawcy z A. K. –R., tj. małoletnia córka A. K. – R. (urodzona [...] 2001 r.). Z kolei w dniu 5 września 2017 r. skarżący złożył przed organem pierwszej instancji stosowne oświadczenie w kwestii sprawowania przez niego opieki nad córką A. K. - R. Następnie odwołujący przesłał do organu odpis protokołu i ugody z dnia 21 czerwca 2006 r. sygn. akt [...] zawartej przed Sądem Rejonowym zmieniającej wysokość alimentów zasądzonych w wyroku rozwodowym Sądu Okręgowego z dnia 30 stycznia 2003 r., sygn. akt [...], a także odpis protokołu i ugody z dnia 13 lipca 2006 r. sygn. akt [...] sporządzonej również przed ww. Sądem, gdzie zmieniono uregulowane w ww. wyroku rozwodowym kontakty Skarżącego z córką A. K. - R. Zdaniem SKO, aby można było w niniejszej sprawie przyznać M. K. – R. świadczenie wychowawcze na córkę G. K. – R. jako na kolejne dziecko należało ustalić, czy pierwsze dziecko, tj. małoletnia A. K. – R. zamieszkuje wspólnie ze skarżącym, a także czy sprawuje on wraz z byłą żoną A. K. – R. opiekę naprzemienną nad córką A. K. – R., a w konsekwencji czego, czy córka A. K. – R. jako pierwsze dziecko skarżącego zalicza się - na gruncie przepisów ustawy - do jego rodziny. Mając na uwadze stan prawny i faktyczny sprawy - ustalony w oparciu o analizę dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, w ocenie składu orzekającego SKO nie można było uznać, że skarżący sprawuje opiekę nad córką A. K. – R. w sposób naprzemienny. M. K. – R. nie posiada orzeczenia Sądu o sprawowaniu opieki naprzemiennej, natomiast ma uregulowane przez Sąd kontakty z córką, których zakres nie pozwala jednak przyjąć, że skarżący sprawuje nad małoletnim dzieckiem opiekę naprzemienną. W związku z powyższym negatywne rozstrzygnięcie wniosku M. K. – R. w przedmiocie świadczenia wychowawczego na dziecko G. K.- R. było prawidłowe. M. K. – R. w ustawowym terminie złożył skargę na ww. decyzję SKO do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 pkt 16, art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 1 poprzez błędną ich wykładnię. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił szereg argumentów, które jego zdaniem przemawiają za zasadnością wniesienia skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie uznając ją za całkowicie niezasadną, a argumentację skarżącego, zawartą zarówno w odwołaniu jak i w skardze, na nie zasługującą na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647, z późn. zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), zwana dalej w skrócie "P.p.s.a.". Zgodnie z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W świetle art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd nie ma obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z 11 października 2005 r. sygn. akt FSK 2326/04). Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.). Żadna z powyższych okoliczności w sprawie nie zachodzi. Istota sporu w tej sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżący sprawuje opiekę naprzemienną nad córką A. K. – R., czy też opieka skarżącego nad swoją córką nie może być interpretowana jako naprzemienna. Pojęcie "opieki naprzemiennej" zostało wprowadzone z dniem 1 kwietnia 2016 r. wraz z wejściem w życie ustawy 500plus. Z dniem 29 sierpnia 2015 r. weszła w życie ustawa z dnia 25 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy – Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz ustawy – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1062) wprowadzająca instytucję opieki naprzemiennej do polskiego porządku prawnego prawa rodzinnego i opiekuńczego. Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822) posługuje się pojęciem "orzeczenie, w którym sąd określił, że dziecko będzie mieszkać z każdym z rodziców w powtarzających się okresach". Zgodnie z art. 107 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r. poz. 2082) jeżeli władza rodzicielska przysługuje obojgu rodzicom żyjącym w rozłączeniu, sąd opiekuńczy może ze względu na dobro dziecka określić sposób jej wykonywania i utrzymywania kontaktów z dzieckiem. Sąd pozostawia władzę rodzicielską obojgu rodzicom, jeżeli przedstawili zgodne z dobrem dziecka pisemne porozumienie o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku porozumienia sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia. Podobne unormowanie zawarte jest w art. 58 § 1 i § 1a Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgodnie z którymi w wyroku orzekającym rozwód sąd rozstrzyga o władzy rodzicielskiej nad wspólnym małoletnim dzieckiem obojga małżonków i kontaktach rodziców z dzieckiem oraz orzeka, w jakiej wysokości każdy z małżonków jest obowiązany do ponoszenia kosztów utrzymania i wychowania dziecka. Sąd uwzględnia pisemne porozumienie małżonków o sposobie wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie, jeżeli jest ono zgodne z dobrem dziecka. Rodzeństwo powinno wychowywać się wspólnie, chyba że dobro dziecka wymaga innego rozstrzygnięcia. W braku powyższego porozumienia sąd, uwzględniając prawo dziecka do wychowania przez oboje rodziców, rozstrzyga o sposobie wspólnego wykonywania władzy rodzicielskiej i utrzymywaniu kontaktów z dzieckiem po rozwodzie. Sąd może powierzyć wykonywanie władzy rodzicielskiej jednemu z rodziców, ograniczając władzę rodzicielską drugiego do określonych obowiązków i uprawnień w stosunku do osoby dziecka, jeżeli dobro dziecka za tym przemawia. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy 500plus to orzeczenie właściwego sądu może określić charakter opieki rodziców nad małoletnim dzieckiem, w tym także i to, czy ta opieka będzie opieką naprzemienną. Opieka naprzemienna musi wynikać wyłącznie z wyroku sądu i takie stanowisko zajmuje także w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny przyjmując, że pozostawanie dziecka pod naprzemienną opieką obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji stron lub organu prowadzącego dane postępowanie administracyjne, a fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2017 r. sygn. akt I OSK 1046/17; wyrok NSA z dnia 4 października 2017 r. sygn. akt I OSK 778/17; wyrok NSA z dnia 22 sierpnia 2017 r. sygn. akt I OSK 947/17; wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 1506/17, opublikowane na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji należy stwierdzić, że materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy 500plus. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy 500plus celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Zgodnie z art. art. 2 pkt 16 ustawy 500plus rodzina oznacza odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2016 r. poz. 162); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. Ww. definicja ustawowa rodziny ma istotne znaczenie w tej sprawie. Ustawodawca zdecydował bowiem, że dziecko uznawane jest za członka tylko jednej rodziny, wyjątkowo zaś można je zaliczyć dziecko jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców, jeżeli to dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych sprawowaną w porównywalnych i powtarzających się okresach. To właśnie doprecyzowanie ustawowe, wskazujące na sprawowanie przez obojga rodziców dziecka opieki w porównywalnych i powtarzających się okresach stanowiło podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Organy bowiem zgodnie uznały, że ze zgromadzonych w sprawie dowodów nie wynika, aby opieka sprawowana nad małoletnią A. K. - R. przez jej ojca M. K. – R. oraz matkę A. K. – R. miała charakter naprzemienny. Z tym stanowiskiem należy się zgodzić. Porównując okresy sprawowania opieki nad małoletnią A. K. – R. przez jej ojca skarżącego M. K. – R. oraz matkę A. K. – R. nie budzi najmniejszych wątpliwości, że nie jest to sprawowanie opieki w porównywalnych i powtarzających się okresach. Zgodnie z treścią ugody zawartej przed Sądem Rejonowym w dniu 13 lipca 2006 r. sygn. akt [...] M. K. – R. ma prawo do zabierania małoletniej córki z domu matki A. K. – R. w każdy pierwszy i trzeci weekend miesiąca od piątku od godz. 18 do niedzieli do godziny 18 oraz prawo widywać się z córką A. K. – R. poza miejscem zamieszkania A. K.- R. w każdą drugą i czwartą środę miesiąca od godz. 17.00 do godz. 19.00. Oznacza to, że standardowo w każdym miesiącu liczącym 30 dni skarżący M. K. – R. opiekuje się swoją córką przez 100 godzin (po dwie godziny w dwie środy w miesiącu oraz po 48 godzin przez dwa weekendy w miesiącu). Natomiast pozostały czas w miesiącu, tj. 620 godzin opiekę na córką sprawuje jej matka A. K. - R. Nie zmienia tej proporcji okoliczność, że dodatkowo w okresie wakacji przez 14 i w jeden dzień w czasie ferii zimowych M. K. – R. będzie mógł wyjechać z córką A. poza teren K oraz jeden dzień Świąt Bożego Narodzenia i Wielkanocnych będzie mógł skarżący M. K. – R. spędzić z córką A. K. - R. Mając powyższe trafnie organy uznały, że okres sprawowanej opieki skarżącego nad córką A. nie jest porównywalny z okresami tej opieki sprawowanej przez matkę A. K. - R. Okres naprzemiennej opieki musi bowiem łączyć się ze sprawowaniem jej osobiście, a nie poprzez np. płacenie świadczeń alimentacyjnych. Ustawodawca w art. 22 ustawy 500plus, w przypadku zbiegu prawa do świadczenia wychowawczego przyznał prawo do tego świadczenia podmiotowi, który faktycznie sprawuje opiekę nad dzieckiem. Nie ulega wątpliwości, że w tak ustalonym stanie faktycznym w tej sprawie w zdecydowanie większym zakresie opiekę nad córką A. sprawuje jej matka A. K. – R., a nie ojciec M. K. - R. Skarżący jako ojciec A. także sprawuje osobistą opiekę nad córką, ale jest ona nieporównywalnie mniejsza niż opieka sprawowana przez matkę tego dziecka. Niezasadne są zarzuty skargi. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, jakoby w tej sprawie organy dokonały błędnej wykładni art. 4 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 ustawy 500 plus. Przedmiotowa ustawa uzależnia przyznanie świadczenia na dziecko od uznania, że dane dziecko jest członkiem rodziny w rozumieniu tejże ustawy lub też w przypadku, gdy opieka zostaje określona w orzeczeniu rozwodowym Sądu, od ustalenia, czy taka opieka ma charakter naprzemienny w rozumieniu tejże ustawy. Ustawodawca wskazując na dodatkowe elementy definiujące naprzemienny charakter opieki wyraźnie wskazał, że tylko wtedy oboje rodziców może otrzymać świadczenie pieniężne, jeżeli ta opieka będzie sprawowana w porównywalnych okresach. W okolicznościach tej sprawy takich porównywalnych okresów sprawowania opieki nad małoletnią A. K. – R. przez jej matkę A. K. – R. i ojca M. K. – R. nie ma. Wbrew zarzutowi skargi, organy w tej sprawie nie naruszyły art. 2 pkt 16 ustawy 500plus prawidłowo definiując, że opieka sprawowana przez skarżącego nad córką A. nie ma charakteru opieki naprzemiennej wykonywanej w porównywalnych okresach jak tego wymaga tenże artykuł. Było to już przedmiotem szczegółowych wywodów w uzasadnieniu tego wyroku. Także zarzut naruszenia art. 2 pkt 16 ustawy 500plus jest niezasadny. Jak zostało to także wskazane, o opiece naprzemiennej rozstrzyga orzeczenie sądu, a nie np. porozumienie samych stron (rodziców dziecka). Jeżeli rodzice dziecka zamierzają zmienić zasady wykonywania opieki, to mogą wszcząć odpowiednie postępowanie przed sądem rodzinnym i domagać się takiej zmiany także i w ten sposób, aby okresy opieki nad córką A. w każdym miesiącu były identyczne albo przynajmniej nie różniły się znacząco (były porównywalne). Nie jest przy tym przedmiotem tej sprawy ocena, jakie okresy sprawowania opieki mogłyby być w przyszłości uznane za porównywalne. Także kwestia przyznania świadczenia wychowawczego na rzecz córki G. K. –R. nie jest przedmiotem oceny tej sprawy. Z powyższych względów zarzuty skarga okazała się bezzasadna. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie stwierdził również, by zaskarżona decyzja była dotknięta wadami które uzasadniałyby jej uchylenie. Organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych w zakresie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak ustalony stan faktyczny stał się podstawą prawidłowego zastosowania przepisów prawa materialnego, co szczegółowo wyjaśniono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Z tych względów Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.