III SA/Kr 53/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Protokolant sekretarz sądowy Monika Tuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2026 r. sprawy ze skargi M. G. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie z dnia 14 listopada 2025 r., nr 2631/2025 w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i przeniesienia z urzędu oraz mianowania na równorzędne stanowisko służbowe oddala skargę. Rozkazem personalnym z dnia 14 listopada 2025 r. nr 2631/2025 Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia 15 października 2025 r. nr 542/2025, orzekający o zwolnieniu M. G. (dalej: skarżący) z zajmowanego stanowiska z dniem 31 października 2025 r. i przeniesieniu z urzędu, do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w J. KPP w N. i mianowaniu na stanowisko referenta Zespołu Kryminalnego z dotychczasowym uposażeniem, z dniem 1 listopada 2025 r. Powyższe rozstrzygnięcia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Powiatowy Policji w N., rozkazem personalnym z dnia 15 października 2025 r. nr 542/2025, orzekł o zwolnieniu skarżącego – referenta Wydziału do walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą, z zajmowanego stanowiska z dniem 31 października 2025 r. i przeniesieniu z urzędu, do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w J. KPP w N. i mianowaniu na stanowisko referenta Zespołu Kryminalnego z dotychczasowym uposażeniem, z dniem 1 listopada 2025 r. W uzasadnieniu rozkazu personalnego wskazano, że jest to spowodowane potrzebami służbowymi, a mianowicie koniecznością uzupełnienia stanu etatowego, w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań służbowych w komisariacie Policji w J. W odwołaniu wniesionym od ww. rozstrzygnięcia, wskazał, że Wydział do Walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w N., z uwagi na różnego rodzaju absencje w ostatnim czasie pracuje w połowicznym składzie, co powoduje nadmierne obciążenie pracujących tam funkcjonariuszy. Dodał również, że jest doświadczonym funkcjonariuszem tego wydziału, a przeniesienie go do Komisariatu Policji w J. byłoby marnotrawieniem niewystarczających zasobów osobowych Wydziału do Walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą KPP w N. Nadmienił, że sam wcześniej wnioskował o przeniesienie go w ramach Komendy Powiatowej Policji w N. do innych wydziałów, jednak jego raporty zostały rozpatrzone odmownie, argumentowane ustnie brakami kadrowymi w wydziale, w którym obecnie pełni służbę. Wskazał również na fakt, że jego córki (7 i 15 lat) chorują na atopowe zapalenie skóry i astmę, uczęszczają do szkół w N., a w przypadku konieczności odebrania dzieci ze szkoły z powodu nasilenia się objawów chorobowych nie będzie to możliwe podczas pełnienia służby w Komisariacie Policji w J. Podniósł, że pełniąc służbę w Komendzie Powiatowej Policji w N., w razie nasilenia się objawów chorobowych, mógłby niemal natychmiast przejąć opiekę i udać się do lekarza lub poradni z córkami. Dodał również, że z uwagi na charakter wykonywanej pracy, jego żona nie ma możliwości opuszczenia miejsca pracy w nagłej sytuacji. Wskazał także, że w celu zapewnienia prawidłowej realizacji zadań służbowych w Komisariacie Policji w J. można rozważyć delegowanie lub przeniesienie innych funkcjonariuszy, posiadających doświadczenie dochodzeniowo-śledcze posiadających miejsce zamieszkania w Gminie J., L. lub innej znacznie oddalonej od N. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie przedmiotowego rozkazu personalnego i pozostawienie go w służbie w Wydziale do Walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w N. Opisanym na wstępie rozkazem personalnym z dnia 14 listopada 2025 r. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w N. z dnia 15 października 2025 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz powołał przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący został przyjęty do służby w Policji z dniem 28 stycznia 2014 r. Dotychczasową służbę pełnił wykonując obowiązki w pionie prewencji i w pionie kryminalnym, a od 1 stycznia 2022 r. pełnił służbę na stanowisku referenta Wydziału do Walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w N. W następstwie wniosku personalnego Komendanta Komisariatu Policji w J. z dnia 14 października 2025 r., uzasadnionym potrzebami służby, realnym wsparciem w zakresie pracy dochodzeniowo-śledczej oraz dotychczasowym przebiegiem służby skarżącego, Komendant Powiatowy Policji w N. wydał rozkaz personalny nr 542/2025 z dnia 15 października 2025 r., którym wymieniony funkcjonariusz z dniem 1 listopada 2025 roku został przeniesiony z urzędu do Komisariatu Policji w J. i mianowany stanowisko referenta Zespołu Kryminalnego tego komisariatu. Rozkaz ten został wydany na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Policji z dnia 6 kwietnia 1990 r. (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 636 z późn. zm., dalej: u.o.P.). Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony ważnym interesem społecznym tożsamym z interesem służby, polegający na konieczności zapewnienia właściwej realizacji zadań w Komisariacie Policji w J. Przedmiotowy rozkaz został doręczony skarżącemu w dniu 17 października 2025 r. Następnie podkreślił, że rozstrzygnięcie w kwestii mianowania policjanta na inne stanowisko służbowe jest podejmowane w ramach tzw. uznania administracyjnego, ma charakter fakultatywny, wynikający z potrzeb formacji czy jednostki. Przepisy ustawy pozostawiają właściwym przełożonym służbowym ocenę celowości i zasadności przeniesienia policjanta na inne stanowisko z uwzględnieniem interesu służbowego Policji i słusznego interesu policjanta, jak i uprawnienia organu do ustalania zasad organizacji jednostek Policji i decydowania o obsadzaniu stanowisk oraz doborze kadry. Przełożony właściwy w sprawach osobowych może w ramach podległych sobie jednostek organizacyjnych przenosić i mianować podwładnego policjanta na równorzędne stanowisko służbowe, nawet wbrew jego woli czy indywidualnym negatywnym odczuciom osobistym, uwzględniając przede wszystkim mobilność i skuteczność Policji oraz interes społeczny tożsamy z interesem służby, wynikający z potrzeby zapewnienia właściwego funkcjonowania Policji - w tym przypadku Komisariatu Policji w J. - i wykonywania jej ustawowych zadań, mających wpływ na zapewnienie warunków bezpieczeństwa obywateli. Zaznaczył, że do zwolnienia ze stanowiska i mianowania na stanowisko równorzędne uprawnia każda okoliczność faktyczna odpowiadająca interesowi społecznemu na tyle istotna, że przeważa nad indywidualnym interesem funkcjonariusza. Równorzędność stanowisk nie oznacza ich identyczności. Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie, odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, że skarżący będzie pełnił służbę na tożsamym stanowisku - referenta inne natomiast będzie miejsce pełnienia tej służby - mianowicie Komisariat Policji w J. zamiast Komendy Powiatowej Policji w N. Wydział do Walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w N., jak wynika ze stanowisko Komendanta Powiatowego Policji w N. posiada obecnie pełną obsadę etatową umożliwiającą kontynuację pracy dochodzeniowo-śledczej bez zagrożenia dla realizowanych zadań. Skarżący wskazał na możliwość przeniesienia do Komisariatu Policji w J. innych funkcjonariuszy z gminy J. lub L., jednak sam po przeniesieniu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w J. skróci codzienny dojazd do miejsca pełnienia służby z obecnych 26 km do 8 km. Jednocześnie, jak sam wielokrotnie podkreślił w odwołaniu, jest doświadczonym funkcjonariuszem dochodzeniowo-śledczym, tak więc wzmocnienie Komisariatu Policji w J. jego osobą, daje gwarancję zapewnienia prawidłowej realizacji zadań służbowych Zespołu Kryminalnego tej jednostki organizacyjnej, wypełniając rzeczywiste i uzasadnione potrzeby służby. Ponadto Kierownictwo Komendy Powiatowej Policji w N. deklaruje gotowość do elastycznego ustalania harmonogramu służby, tak aby umożliwić godzenie obowiązków zawodowych z rodzinnymi. Organ odwoławczy podkreślił, że Komendant Powiatowy Policji w N. ma prawo kształtować politykę kadrową według uznania, kierując się przy tym dobrem służby i interesem społecznym, na co zwrócił również uwagę w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Końcowo organ odwoławczy, z uwagi na fakt, że wydany rozkaz personalny jest równocześnie decyzją administracyjną, odniósł się do Kodeksu Postępowania Administracyjnego, który jasno określa co powinna zawierać taka decyzja administracyjna. Stwierdził, że organ I instancji wprawdzie wydał decyzję bez zastosowania art. 38a ustawy o Policji, który w istniejącym stanie prawnym jest przepisem kompetencyjnym do wydania decyzji w sprawie mianowania na stanowisko równorzędne. Przepis ten jako jedyny jasno precyzuje kryteria, jakie musi spełnić nowe stanowisko służby względem poprzedniego i tylko z zastosowania tego przepisu prawa można wyprowadzić wywód oceniający i uzasadniający równorzędność stanowiska służbowego, co w tym przypadku nie zostało zrobione. Zgodnie z art. 38a ustawy o Policji, rozpatrując pojęcie równorzędności stanowisk w Policji, stanowisko równorzędne oznacza takie stanowisko, które jest stanowiskiem zaszeregowanym do tej samej grupy uposażenia zasadniczego i takiego samego stopnia etatowego. W związku z powyższym, w przypadku, gdy skarżący dotychczas zajmował stanowisko referenta Wydziału do Walki z Korupcją i Przestępczością Gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w N., a został mianowany na stanowisko referenta Zespołu Kryminalnego Komisariatu Policji w J. Komendy Powiatowej Policji w N., stanowisko to spełnia kryteria stanowiska równorzędnego. W ocenie organu odwoławczego, od braku powołania podstawy prawnej jako obligatoryjnego elementu decyzji, należy odróżnić brak istnienia podstawy prawnej do wydania decyzji administracyjnej. Przez brak istnienia podstawy prawnej należy rozumieć wydanie decyzji, która takiej podstawy nie odnajduje w konkretnych przepisach prawa, co w konsekwencji skutkuje pozbawieniem takiej decyzji bytu prawnego. Powołanie się przez organ w osnowie decyzji na niewłaściwą podstawę prawną, przy jednoczesnym istnieniu właściwej podstawy prawnej i przytoczeniu prawidłowej podstawy prawnej w uzasadnieniu decyzji, jest naruszeniem prawa procesowego, lecz nie stanowi wady skutkującej uchyleniem decyzji. W przedmiotowym przypadku organ I instancji nie wymienił przepisu art. 38a u.o.P., ale nie znaczy to, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej, co za tym idzie, że decyzja ta została wydana z rażącym naruszeniem prawa. W związku z powyższym – w ocenie organu odwoławczego – zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy, zarówno w aspekcie legalności (zgodności z prawem) jak i celowości oraz słuszności (zgodności z interesem społecznym i jednostkowym). Komendant Powiatowy Policji w N. miał prawo przenieść i mianować na równorzędne stanowisko służbowe skarżącego, kierując się przy tym potrzebami służby oraz ważnym interesem służby polegającym na konieczności natychmiastowego zapewnienia prawidłowego funkcjonowania i sprawności realizacji zadań służbowych przez Zespół Kryminalny Komisariatu Policji w J. Komendy Powiatowej Policji w N. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1. art. 8 pkt 1 ustawy o ochronie informacji niejawnych w zw. z art. 36 ust. 1 ustawy o Policji - poprzez jego niezastosowanie, polegające na przeniesieniu skarżącego, posiadającego poświadczenie bezpieczeństwa w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli "poufne" na stanowisko, na którym konieczne jest poświadczenie bezpieczeństwa do informacji o klauzuli "tajne"; 2. art. 36 ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego zastosowanie, pomimo niecelowości, braku interesu społecznego, braków kadrowych w KPP w N. i przeniesienie skarżącego do służby w innej jednostce Policji wbrew nieefektywności wykorzystania jego wiedzy i doświadczenia w nowym miejscu pełnienia służby; podjęcie ww. decyzji ze względów personalnych, a nie celowościowych. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę, Komendant Wojewódzki Policji w Krakowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie skarżący podtrzymał skargę, a także podał, że aby zapewnić opiekę dzieciom, żona dostosowuje grafik swojej pracy do grafiku pracy skarżącego, pracują na zmianę, tak aby stale któreś z rodziców mogło zajmować się dziećmi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Natomiast w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub jego wydania z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy art. 32 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2 u.o.P. stanowią podstawy kompetencyjne do podjęcia decyzji o przeniesieniu policjanta na inne stanowisko. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sad Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2024 r. sygn. III OSK 4947/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA), w ich treści brak jest regulacji określającej normatywny stan faktyczny, którego zaistnienie dawałoby podstawę do podjęcia decyzji wskazanych w ich treści, gdyż stosunek służbowy policjanta, mający charakter administracyjnoprawny, ukształtowany został wedle modelu daleko idącego podporządkowania i dyspozycyjności policjanta jako warunku koniecznego wykonywania zadań Policji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym w drodze wykładni przepisów wywiedziono, że w tym zakresie przełożony posiada szeroki zakres swobody działania, a ograniczony jest tylko koniecznością przeniesienia na stanowisko równorzędne lub wyższe – w przypadku przeniesienia bez zgody funkcjonariusza. Oznacza to, że organ w tym zakresie działa jedynie będąc związany gwarancjami procesowymi dla strony. Podstawowe z nich uregulowane są w art. 7 k.p.a., z którego wynika obowiązek działania w interesie publicznym oraz słusznym interesie strony. Organ nie musi zatem prowadzić szczegółowego postępowania wyjaśniającego w celu wyjaśnienia przyczyn określonej decyzji kadrowej, a tym samym wyjaśnienia policjantowi dotkniętemu przeniesieniem kryteriów prowadzonej polityki kadrowej związanej z obowiązkiem zapewnienia przez przełożonego określonego stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego na podległym mu terenie. Jest to sfera pozostająca poza kontrolą sądowoadministracyjną, gdyż podstawy prawne podjęcia decyzji o przeniesieniu na inne stanowisko służbowe – przepisy art. 32 i 36 u.o.P. nie ograniczają w ten właśnie sposób organu w zakresie zarządzania zasobami kadrowymi Policji oraz realizacją powierzonych jej zadań publicznych. Decyzja o konieczności przeniesienia zapada przed, a zarazem poza postępowaniem jurysdykcyjnym, zaś samo postępowanie jurysdykcyjne jest sformalizowanym mechanizmem służącym wykonaniu tej decyzji organizacyjno-kadrowej. Z tej przyczyny brak jest podstaw do prowadzenia w tym kierunku postępowania wyjaśniającego w postępowaniu nakierowanym na wydanie decyzji w przedmiocie przeniesienia policjanta na inne stanowisko służbowe. Organ nie musi zatem ani wyjaśniać, ani udowadniać w postępowaniu administracyjnym celowości dokonywanych przekształceń strukturalnych, osobowo-kadrowych, czy też organizacyjnych w jednostce Policji, którą kieruje. Obowiązkiem organu zamierzającego dokonać przeniesienia policjanta bez jego zgody na inne stanowisko, jest konieczność zapewnienia, aby nowe stanowisko było równorzędne lub wyższe. Całokształt rozwiązań prawnych dotyczących stosunku prawnego łączącego policjanta z formacją, w której pełni służbę, wiąże się z poddaniem go bardzo daleko idącej zależności służbowej i osobowej. W jej ramach policjant może być dość swobodnie dysponowany w ramach formacji celem zapewnienia realizacji powierzonych jej zadań. Dominacja interesu służby nad interesem indywidualnym funkcjonariusza jest wyraźnie zarysowana w szeregu szczegółowych rozwiązaniach prawnych regulujących status prawny policjanta w ramach Policji. Przepisy art. 32 ust. 1 i 36 ust. 1 i 2 u.o.P. pozwalają na przeniesienie policjanta bez jego zgody na inne stanowisko służbowe, a jedyne ograniczenie w tym zakresie wiąże się z przeniesieniem na stanowisko równorzędne lub wyższe. W tym zatem zakresie organ jest zobligowany przeprowadzić postępowanie wyjaśniające. Słusznie przyjęto, iż ustalenie równorzędności stanowisk winno nastąpić w oparciu o uposażenie oraz stopień etatowy. Są to najbardziej obiektywne kryteria pozwalające oddać równorzędność albo jej brak w odniesieniu do dwóch porównywanych stanowisk. Stąd też podnoszone zarzuty dotyczące różnicy zadań na obu stanowiskach dotyczą stopnia podobieństw tych dwóch stanowisk, a nie ich równorzędności. Równorzędność jest bowiem kategorią służącą do wskazania miejsca stanowiska w strukturze organizacyjnej, co znajduje swoje odwzorowanie w wysokości uposażenia oraz w stopniu etatowym, zaś podobieństwo wynikające z zadań na obu stanowiskach służy opisowi i charakterystyce czynność służbowych realizowanych w ramach danego stanowiska. Analiza etatowo-kadrowa prowadzona jest poza postępowaniem jurysdykcyjnym w ramach działań organu o charakterze organizacyjno-zarządczym. Jej podjęcie uruchamia poszczególne postępowania jurysdykcyjne w przedmiocie przeniesienia policjanta. Jak zasadnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 marca 2024 r., sygn. III OSK 6973/21 (CBOSA), to nie do przenoszonego funkcjonariusza należy ocena zasobów kadrowych w danych jednostkach organizacyjnych i ich wpływu na prawidłowe funkcjonowanie tych jednostek. To Komendant Policji, a także poszczególni kierownicy jednostek organizacyjnych na terenie garnizonu, zobowiązani są do takiego rozdysponowania sił osobowych, aby sprawna realizacja ustawowych zadań Policji nie doznała uszczerbku. Jednocześnie pełny obraz obciążenia danych funkcjonariuszy liczbą i rodzajem prowadzonych przez nich spraw, ma właściwy przełożony, który w zależności od wielu czynników, zobowiązany jest przydzielać zadania służbowe, tak aby dana struktura wypełniała swe ustawowe zadania. Oznacza to, że odpowiedzialnością za właściwy dobór i liczebność funkcjonariuszy w poszczególnych jednostkach Policji lub w komórkach organizacyjnych poszczególnych jednostek, ustawodawca obciążył właściwych komendantów, którzy są przełożonymi policjantów na terenie swojego działania (art. 6f u.o.P.). Są oni uprawnieni do wykonywania nałożonych na nich zadań przy pomocy podległych im komend, czy jednostek niższego szczebla (art. 6g u.o.P.). Właściwy przełożony zobowiązany jest do podejmowania takich działań i decyzji, które leżąc w zakresie jego kompetencji, w sposób najpełniejszy zapewnią realizację zadań ustawowo wytyczonych dla Policji. Zatem musi ważyć interes policjanta (słuszny interes strony) oraz interes społeczny, który w tym przypadku jest zbieżny z interesem służby. Nie ulega wątpliwości, że w przypadku kolizji pomiędzy tymi dwoma dobrami interes policjanta musi ustąpić przed interesem służby. Gdyby dać prymat temu pierwszemu, osiągnięcie celu jakim jest realizacja ustawowych zadań Policji, mogłoby okazać się nie tylko utrudnione, ale wręcz niemożliwe. Jednocześnie zauważenia wymaga, że fluktuacja kadr pomiędzy poszczególnymi jednostkami organizacyjnymi na terenie garnizonu, uzależniona jest od bardzo wielu czynników. Liczba i rodzaj elementów uzasadniających takie zmiany, jest w każdym przypadku indywidualna. Nie sposób z góry założyć, że uszczuplając kadrowo jedną komórkę organizacyjną, w celu wsparcia innej, przełożony działa na szkodę tej pierwszej, czy też ze szkodą dla interesu służby. Oceny zaś wywiązywania się przez właściwych przełożonych z tych obowiązków dokonują wyżsi przełożeni, przy czym oceny działań komendantów miejskich (powiatowych) dokonuje komendant wojewódzki Policji, zaś komendantów wojewódzkich Policji - Komendant Główny Policji. Jak słusznie zatem przyjął organ brak jest podstaw, aby to skarżący, czy też inni funkcjonariusze takich ocen dokonywali, podważając przy tym kompetencje swoich przełożonych. Dodatkowo wyjaśnić należy, że sądowa kontrola decyzji uznaniowych, jak w niniejszej sprawie, ma ograniczony zakres. Polega ona na badaniu zgodności z prawem zaskarżonego aktu, a zatem sprowadza się do oceny czy kompetencje organu rzeczywiście miały charakter uznaniowy, czy organ wybrał dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Sąd nie kontroluje natomiast samego "uznania" i celowości określonych działań organów administracji publicznej. W konsekwencji kontrola sądowa decyzji uznaniowych dotyczy procesu wydawania decyzji. Obejmuje ona również uzasadnienie takich decyzji z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną norma prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 kwietnia 2010 r., sygn. I OSK 130/10, z dnia 8 marca 2024 r., sygn. III OSK 6973/21, CBOSA). Kontrolowana decyzja nie została wydana z przekroczeniem zasad dopuszczalnego uznania administracyjnego. Organ zgromadził niezbędny materiał dowodowy wykazujący potrzebę przeniesienia skarżącego do pełnienia służby w Komisariacie Policji w J. i wytłumaczył skarżącemu przesłanki swojego działania. Organ wyjaśnił również, że po przeniesieniu do pełnienia dalszej służby w Komisariacie Policji w J. skarżący skróci codzienny dojazd do miejsca pełnienia służby z obecnych 26 km do 8 km, a Kierownictwo Komendy Powiatowej Policji w N. deklaruje gotowość do elastycznego ustalania harmonogramu służby, tak aby umożliwić godzenie obowiązków zawodowych z rodzinnymi, co w zestawieniu z informacją podaną przez skarżącego na rozprawie, że aby zapewnić opiekę dzieciom, żona dostosowuje grafik swojej pracy do grafiku pracy skarżącego, pracują na zmianę, tak aby stale któreś z rodziców mogło zajmować się dziećmi; powoduje że podnoszona przez skarżącego obawa o brak możliwości zapewnienia opieki dzieciom w razie nagłego pogorszenia stanu zdrowia, jest niczym nieuzasadniona, wszak niezależnie od miejsca pracy, opiekę tę zapewnia rodzic, który nie wykonuje w danym momencie obowiązków zawodowych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.