III SA/Kr 532/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w dniu 16 maja 2016 r. w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 26 lutego 2016 r. znak: [...] A. P. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek, skarżący wskazał, że ww. decyzją nałożono karę pieniężną w wysokości 24.000 zł i podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji w znaczny sposób utrudniłoby mu prowadzenie działalności gospodarczej i wiązałoby się ze stratami finansowymi, a nawet mogłoby spowodować zakończenie prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej. Skarżący podał też, że obecnie są prowadzone wobec niego postępowania egzekucyjne na kwotę ponad 200.000 zł, a urządzenia służące skarżącemu do prowadzenia działalności są zajmowane na mocy postanowień wydawanych przez prokuratorów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04 oraz postanowienie NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 ppsa rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej , tak by sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty (24.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tymczasem w ocenie Sądu w badanej sprawie takie okoliczności nie zostały przez skarżącego wskazane. Poza samym złożeniem wniosku nie uczyniono nic, aby dowieść, że istotnie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji zostały spełnione. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ppsa (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04). Będzie ono bowiem badane przez sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. II OZ 184/05 - wszystkie powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). Nadto wskazać trzeba, że obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami, co w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło. Podkreślić trzeba, że sytuacja finansowa skarżącego nie została w żaden sposób zobrazowana, albowiem dokumenty źródłowe wskazujące na konkretne dane liczbowe nie zostały nadesłane. Nie można było zatem ustalić, jakie aktualnie skarżący osiąga dochody i jaki poniósłby uszczerbek w wyniku ewentualnego egzekwowania przez organ określonej w zaskarżonej decyzji kary pieniężnej. W tej sytuacji Sąd nie miał podstaw by przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji poprzez uiszczenie określonej sumy pieniężnej może wyrządzić skarżącemu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Na istnienie tych okoliczności nie wskazuje również analiza akt sprawy, albowiem każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa.