III SA/Kr 533/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Ewa Michna Protokolant specjalista Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2019 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu prawa jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego J. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Starosta decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 i 107 K.p.a. oraz na podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 w związku z art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami odmówił J. S. zwrotu zatrzymanego prawa jazdy kategorii B. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 1 lutego 2018 r. wpłynął wyrok Sądu Rejonowego, sygn. akt [...] z dnia 21 grudnia 2017 r., na mocy którego orzeczono wobec J. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii "B". Strona stosując się do zapisu pkt. IV wyroku Sądu Rejonowego, sygn. akt [...] z dnia 21 grudnia 2017 r. w dniu 9 lutego 2018 r. zwróciła dokument prawa jazdy kategorii B,T. Działając na mocy art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami, art. 182 § 2 K.k.w., zgodnie z zakresem posiadanego aktualnie przez stronę dokumentu prawa jazdy, Starosta decyzją numer z dnia [...] 2018 r. cofnął J. S. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii T. W dniu 6 listopada 2018 r. wnioskodawca zwrócił się o wydanie dokumentu prawa jazdy, który potwierdziłby nabyte uprawnienie do prowadzenia pojazdów, dla których wymagane jest posiadanie kategorii B. W toku postępowania organ ustalił, iż wobec wnioskodawcy dnia 21 grudnia 2017 r. został wydany wyrok Sądu Rejonowego, II Wydział Karny, sygn. akt. [...], w którym sąd uznał J. S. za winnego popełnienia czynu stanowiącego występek z art. 178a § 1 Kodeksu karnego w związku z tym, że w dniu 25 kwietnia 2017 r. w miejscowości S (powiat [...]), znajdując się w stanie nietrzeźwości przy wskazanym badaniem stężeniu alkoholu w pobranej próbce krwi w wys. 2,57 %o, prowadził w ruchu lądowym, po drodze publicznej, ciągnik rolniczy marki URSUS o nr rej. [...]. Oprócz wymierzenia kary, Sąd wyrokiem tym orzekł na podstawie art. 42 § 2 Kodeksu karnego - środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii B. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 29 grudnia 2017 r. Po przesłaniu opisanego wyżej wyroku do organu I instancji, Starosta, po ustaleniu, że J. S. posiada uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B i T prawa jazdy, w wykonaniu wyroku decyzją z dnia [...] 2018 r., cofnął J. S. uprawnienie do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kategorii T na okres pięciu lat i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Posiadany dokument prawa jazdy kategorii B, T kierowca zwrócił organowi I instancji dnia 9 lutego 2018 r. W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, dokonując ich wykładni. Konfrontując stan prawny i faktyczny sprawy Starosta wyjaśnił, że zgodnie z ustawą o kierujących pojazdami zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A pozbawia prawa do uzyskania kategorii prawa jazdy B lub B1, przy czym nie ma znaczenia, czy podmiot, wobec którego orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, ubiega się o wydanie prawa jazdy określonej kategorii po raz pierwszy, czy też już wcześniej posiadał uprawnienia do prowadzenia pojazdów. Tym samym z przepisu art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami wynika wprost, że osobie, w stosunku do której orzeczono prawomocnie zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii AM, A1, A2 lub A nie może być wydane, jak również zwrócone prawo jazdy, a także nie może być przywrócone uprawnienie w zakresie kategorii B1 lub B. Organ podkreślił równocześnie, że decyzja o odmowie zwrotu prawa jazdy - w związku z konstrukcją i brzmieniem podstawy prawnej do wydania tejże decyzji - pozostaje decyzją związaną, w przypadku której wydania organ nie dysponuje żadnym marginesem uznania administracyjnego. Od powyższej decyzji odwołanie wniósł J. S. zarzucając naruszenie: art. 6, art. 8, art. 77, art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy i nieuzasadnione przyjęcie, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A pozbawia prawa do uzyskania prawa jazdy kategorii B, w sytuacji, gdy odwołujący nie miał uprawnień do kierowania kategorii A, a jedynie B i T, a także naruszenie wskazanych przepisów poprzez brak uwzględnienia słusznego interesu strony, w wyniku czego nie został wydany dokument potwierdzający faktycznie i prawnie posiadane uprawnienia do kierowania pojazdami objętymi kategorią B prawa jazdy. Wskazane uchybienia zdaniem odwołującego powodują dodatkowo, ze organ I instancji naruszył zasadę zaufania do organów państwa, gdyż mimo treści wyroku sądu powszechnego, na mocy którego odwołujący zachował uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B, Starosta uniemożliwił odwołującemu korzystanie z przysługujących mu uprawnień. Ponadto zarzucono błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że do odwołującego ma zastosowanie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami, z którego wynika, że zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii AM, A1, A2 lub A pozbawia prawa do uzyskania prawa jazdy kategorii B1 lub B - w sytuacji, gdy odwołujący nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, a jedynie kategorii B i T. Wobec podniesionych zarzutów wniesiono o zmianę zaskarżonej decyzji i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zwrot zatrzymanego prawa jazdy kategorii B. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 8 marca 2019 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, że stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami prawo jazdy nie może być wydane osobie w stosunku do której został orzeczony prawomocnym wyrokiem sądu zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych - w okresie i zakresie obowiązywania tego zakazu. Z kolei w myśl art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami przepis ust. 1 pkt 2 stosuje się także wobec osoby ubiegającej się o wydanie lub zwrot zatrzymanego prawa jazdy, a także o przywrócenie uprawnienia w zakresie prawa jazdy kategorii: 1) B1 lub B - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A; 2) AM, A1, A2, A, C1, C, D1 lub D - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B; 3) B+E, C1+E, C+E, D1+E lub D+E - w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmującego uprawnienie w zakresie prawa jazdy kategorii B lub odpowiednio kategorii C1, C, D1 lub D. Z powyższych przepisów wynika, że niezależnie od granic orzeczonego w prawomocnym wyroku sądowym środka karnego dotyczącego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, wolą ustawodawcy było wywołanie dalszych skutków w postaci uniemożliwienia osobie z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów podstawowych kategorii, odzyskania dokumentu umożliwiającego kierowanie pojazdami innych kategorii - i to nawet wówczas, gdy sąd karny nie pozbawił skazanego uprawnień do kierowania nimi. Celem wskazanej regulacji jest zapewnienie ochrony wartościom realizowanym i strzeżonym w prawie administracyjnym, a regulacja art. 12 ust. 2 Ustawy o kierujących pojazdami stanowi wyraz prewencji ogólnej, która ma uniemożliwić prowadzenie pojazdów mechanicznych osobom, które sprzeniewierzyły się podstawowym zasadom bezpieczeństwa, stwarzając przez to zagrożenie dla siebie i innych. Tym samym z woli ustawodawcy okoliczność wyłączająca możliwość wydania prawa jazdy określona w art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami w zakresie kategorii prawa jazdy wynikającej z treści prawomocnego wyroku karnego, odnosi się także do innych kategorii prawa jazdy, aniżeli objęte orzeczonym przez sąd zakazem. Uwzględniając zatem treść wyroku w połączeniu z treścią bezwzględnie i powszechnie obowiązujących przepisów ustawy w ostatecznym rozrachunku należy stwierdzić, że sądowy zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych danych kategorii pozbawia także - ex lege - innych kategorii praw jazdy. Jakkolwiek więc prawomocny wyrok sądu karnego, orzekający zakaz prowadzenia pojazdów danych kategorii, leży u podstaw możliwości zastosowania przez organ art. 12 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, to jednak zastosowanie tego przepisu opiera się na zupełnie innych przesłankach niż rozstrzygniecie sądu, gdyż chodzi tu nie o sankcję, lecz o ochronę bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a wynikające z ustawy o kierujących pojazdami zakazy stanowią dolegliwości będące wyłącznie dalszym skutkiem orzeczonego wobec Strony przez sąd karny środka karnego. Odnosząc powyższe ustalenia prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy trzeba zauważyć, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego, II Wydział Karny z dnia 21 grudnia 2017 r., sygn. akt. [...], wobec J. S. został orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii B. Wyrok ten stał się prawomocny z dniem 29 grudnia 2017 r. Jeżeli zatem w wyroku sąd orzekł zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyjątkiem pojazdów, do których wymagane jest prawo jazdy kategorii B, to zakaz ten obejmuje wszystkie rodzaje kategorii z wyjątkiem kategorii B. Nie jest przy tym istotne, że w chwili orzekania zakazu przez sąd J. S. posiadał wyłącznie uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie kategorii B i T. Sąd w wyroku stwierdził bowiem, że poza kategorią wyłączoną spod zakazu, J. S. w okresie obowiązywania zakazu nie może prowadzić wszelkich pojazdów mechanicznych. Użyte przez sąd i dotyczące zakresu orzeczonego zakazu wyrażenie "wszelkie pojazdy mechaniczne z wyłączeniem pojazdów, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii B", konsumuje zatem również m.in. pojazdy, do których prowadzenia potrzebne jest prawo jazdy kategorii AM, A1, A2 lub A. Skutkiem zakazu jest to, że w okresie jego obowiązywania strona nie może starać się ani o wydanie po raz pierwszy prawa jazdy w zakresie tych kategorii, ani też nie może ubiegać się o zwrot prawa jazdy w zakresie tych kategorii, gdyby uprawnienia do kierowania pojazdów w zakresie tych kategorii posiadała. Biorąc zatem pod uwagę przytoczone przepisy ustawy Kolegium stwierdza, że w przedstawionym stanie faktycznym organ I instancji prawidłowo zinterpretował i zastosował normę prawa materialnego. Skoro orzeczony wobec J. S. środek karny obejmuje zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, a zatem także m.in. pojazdów mechanicznych kat. AM, Al, A2 lub A, toteż w myśl art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych w zakresie prawa jazdy kategorii AM, Al, A2 lub A nie może być zwrócone stronie prawo jazdy także w ramach kategorii B1 lub B. Z opisanych wyżej względów zarzuty odwołania, odnoszące się zwłaszcza do naruszenia przepisów prawa materialnego, wchodzenia przez organ w kompetencje sądu karnego, naruszenia zasady uwzględniania słusznego interesu strony czy zasady budzenia zaufania do organów władzy publicznej - są pozbawione znaczenia prawnego. Z tych samych względów niezasadny jest zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, albowiem organ dokonał prawidłowego i wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego, wystarczającego do zastosowania normy prawa materialnego. Organ I instancji dokonał również jego oceny, czemu dał wyraz w uzasadnieniu decyzji. Starosta wskazał na jakich okolicznościach oparł swoje rozstrzygnięcie oraz jakie przepisy mają w sprawie zastosowanie i dlaczego. Podstawa prawna decyzji nie wymagała szerokiej analizy unormowań prawnokarnych, ani też nie zachodziła potrzeba sięgania do ustaleń faktycznych postępowania karnego, a do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wystarczająca była znajomość wyroku Sądu Rejonowego. Dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia pozostaje przy tym fakt, iż Sąd w orzeczonym środku karnym wyłączył spod zakazu prowadzenie pojazdów w zakresie kategorii B, albowiem organy administracyjne, w tym Starosta, pozostają związane treścią przepisów prawa, a te mówią wprost, że prawa jazdy kategorii B nie można wydać lub zwrócić osobie, wobec której orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych obejmujący uprawnienia w zakresie prawa jazdy innych, wskazanych w przepisie kategorii. Ustawodawca ustanowił przytoczone wyżej przepisy jako bezwzględnie obowiązujące, nie pozostawiając organom administracyjnym możliwości działania w ramach tzw. uznania administracyjnego. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. S. zarzucając naruszenie: 1/ art. 6, art. 8, art. 77, art. 7 w zw. z art. 80 K.p.a. poprzez nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, przyjęcie, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, Al, A2 lub A pozbawia prawa do uzyskania prawa jazdy kategorii B w sytuacji, gdy skarżący nie miał uprawnień do kierowania kat A, a jedynie B i T, organ administracyjny pominął przy załatwianiu sprawy słuszny interes skarżącego, w wyniku czego nie został mu wydany dokument potwierdzający faktycznie i prawnie posiadane uprawnienia do prowadzenia pojazdów objętych kategorią B prawa jazdy; organ administracyjny przekroczył zasadę zaufania do organów państwa i mimo treści wyroku Sądu Rejonowego, na mocy którego skarżący zachował uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B, uniemożliwił skarżącemu korzystanie z ww. uprawnień, poprzez odmowę wydania dokumentu prawa jazdy; 2/ błąd w ustaleniach faktycznych przejawiający się w przyjęciu, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych, do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, Al A2 lub A pozbawia prawa do uzyskania kategorii B1, B2 ma zastosowanie do skarżącego, w sytuacji, gdy nie posiadał on uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A, a jedynie kategorii B i T; 3/ art. 12 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 12 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1 ustawy o kierujących pojazdami i tym samym bezzasadną odmowę wydania prawa jazdy kategorii B skarżącemu, który spełnia wszystkie pozytywne przesłanki uzyskania prawa jazdy kat. B, a wyrok sądu karnego nie pozbawił go tych uprawnień. W uzasadnieniu rozwinięto powyższe zarzuty, a w konkluzji skarżący wniósł o uchylenie decyzji SKO z dnia 8 marca 2019 r. oraz decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zwartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W ramach sprawowanej kontroli legalności decyzji administracyjnych sąd administracyjny uchyla decyzję organu administracji publicznej jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2018r. poz. 1302 - dalej "P.p.s.a."), stwierdza jej nieważność gdy stwierdzi naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). W zakresie tak określonej kognicji Sąd rozpoznający niniejszą sprawę stwierdził, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a nadto w istocie uniemożliwia dokonanie sądowej oceny wszelkich przesłanek merytorycznych, które zadecydowały o treści ostatecznego rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ponadto uchyleniu podlegała również decyzja Starosty, gdyż jej merytoryczne uzasadnienie nie odpowiadało standardom wskazanym w Kodeksie postępowania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że w myśl art. 15 K.p.a. postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Z ustanowionej powyższym przepisem zasady ogólnej wynika, że obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę w postępowaniu odwoławczym jest ponowne rozpatrzenie sprawy co do jej istoty oraz ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów i wniosków strony skarżącej, w szczególności podniesionych w odwołaniu. Powyższe oznacza, że przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja decyzji pierwszoinstancyjnej, ale ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy administracyjnej, zgodnie z zasadami - zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej (art. 8 K.p.a.), informowania o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na sytuację prawną strony (art. 9 K.p.a.) oraz przekonywania, czyli wyjaśniania stronie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia (art. 11 K.p.a.). Zaniechanie dopełnienia przez organ powyższych obowiązków, skutkuje naruszeniem art. 107 § 3 K.p.a. Konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania, wynika z treści art. 11 K.p.a., stanowiącego, że organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Prawidłowe uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Treść uzasadnienia winna obrazować szczegółowy tok rozumowania organu, które doprowadziło do wydania konkretnego rozstrzygnięcia, oraz wskazywać i wyjaśniać przesłanki faktyczne, jakimi kierował się organ podejmując konkretne rozstrzygnięcie. Powinna nadto zawierać szczegółowe ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, zaś niewyjaśnienie okoliczności stanu faktycznego i nieodniesienie się do zarzutów odwołania uzasadnia uchylenie decyzji, jako wydanej z naruszeniem art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 18 października 2016r. sygn. akt I OSK 471/16). W odniesieniu do decyzji organu I jak i II instancji wskazać należy, że uzasadnienie stanowi integralną część każdej decyzji administracyjnej i jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości przeprowadzenia postępowania administracyjnego z poszanowaniem reguł wynikających z art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i 80 K.p.a. Zadaniem organu jest wyjaśnienie podjętego rozstrzygnięcia. Przez właściwe motywowanie decyzji organ realizuje przywołaną zasadę przekonywania z art. 11 K.p.a. Zasada ta nie zostanie zrealizowana, gdy organ pominie milczeniem niektóre dowody czy też twierdzenia lub wyjaśnienia strony, albo nie odniesie się do faktów istotnych dla sprawy - okoliczności podnoszonych przez stronę. Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez strony za istotne dla sposobu załatwienia sprawy, uchybia obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 K.p.a. Zaniechanie przez organy administracji państwowej uzasadnienia swych decyzji w sposób przekonujący, a więc odnoszący się do wszystkich zarzutów, zgodny z zasadami wyrażonymi w art. 7-9 i 11 K.p.a. skutkuje wadliwością tych decyzji jako naruszających dyspozycję art. 77, 80, 81 i art. 107 § 3 K.p.a. Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, że Samorządowe Kolegium w uzasadnieniu skarżonej decyzji z 8 marca 2019 r. w istocie nie ustosunkował się do żadnego z zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu od decyzji Starosty z dnia [...] 2018 r. orzekającej o odmowie zwrotu J. S. prawa jazdy kategorii B. Organ odwoławczy ograniczył się do wskazania wykładni przepisów ustawy o kierujących pojazdami, która zdaniem organu uzasadniała w okolicznościach sprawy prawidłowość stanowiska organu I instancji. Organ nie odniósł się do podstawowego zarzutu odwołania, iż zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych do których prowadzenia wymagane jest prawo jazdy kategorii AM, Al, A2 lub A pozbawia prawa do uzyskania prawa jazdy kategorii B w sytuacji, gdy skarżący nie miał uprawnień do kierowania kat A, a jedynie B i T. Nie rozstrzygając tutaj jeszcze o merytorycznej zasadności rozważań zarówno organu I jak i II instancji, wskazać należy, że jednym z podstawowych obowiązków organów jest takie uzasadnienie swojego stanowiska, aby przekonać stronę o słuszności zapadłego rozstrzygnięcia. Tego w przedmiotowej sprawie brakowało. W uzasadnieniu zarówno zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ja decyzji organu I instancji, poza prostą subsumpcją przepisu art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o kierujących pojazdami do stanu faktycznego zastanego w sprawie, brak jest wyjaśnień co do tego, dlaczego pomimo nie wymienienia w cytowanym przepisie kategorii T ma on zastosowanie również do sytuacji prawnej skarżącego. Sąd zauważa, że w treści uzasadnienia przytoczono przykłady orzecznictwa sądowoadministracyjnego rozstrzygające sporną kwestię, jednak poza powołaniem tez tych orzeczeń organ nie wyjaśnił, dlaczego akurat w indywidualnie rozstrzyganej sprawie pogląd ten uzyskał jego aprobatę i jak odnosi się on do tez oraz zarzutów odwołania. Wyraźne stanowisko organu odwoławczego co do przywołanego problemu, odpowiednio umotywowane i szczegółowe, winno zawierać w sobie element polemiczny względem argumentów zawartych w odwołaniu, zwłaszcza w sytuacji, gdy tak jak w niniejszej sprawie argumenty te dotyczą właściwej interpretacji przepisu prawnego i prawidłowego jego zastosowania. Powyższe oznacza, że organy z naruszeniem zasad wskazanych w przepisach art. 107 § 3 w zw. z art. 7, art. 8 i 11, art. 77 § 1 K.p.a. rozstrzygnęły o odmowie zwrotu prawa jazdy kategorii B. Wobec tego uwzględniając istotę i cel postępowania sądowoadministracyjnego, które stanowi wyłącznie kontrola zgodności z prawem działalności organów administracji, przedwczesne i nieuprawnione byłoby na obecnym etapie sprawy odnoszenie się przez sąd do pozostałych zarzutów skargi, powielających zarzuty odwołania, w tym zarzutów naruszenia prawa materialnego. Z tych powodów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 135 P.p.s.a. sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu i instancji. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 i 205 § 2 P.p.s.a.