III SA/Kr 534/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi A. P. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 marca 2013r. nr [....] w przedmiocie wysokości dodatku służbowego skargę oddala Komendant Wojewódzki Policji rozkazem z dnia 1 marca 2013 r. Nr [...] utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2013 r. Nr [...] o zwolnieniu skarżącego A. P. ze służby w Policji dniem 15 lutego 2013 r. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013, poz. 267) i art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.z 2011 r. Nr .287, poz. 1687 ze zm.). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: Skarżący pismem z dnia 23.11.2012 r. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji o zwolnienie go ze służby w Policji z dniem 15.02.2013r. ze względu na pogarszający się stan zdrowia przy jednoczesnym osiągnięciu pełnej wysługi emerytalnej. Komendant Miejski Policji rozkazem personalnym z dnia [...] 2013 r. Nr [...] zwolnił skarżącego ze służby w Policji z dniem 15 lutego 2013 r., przy jednoczesnym określeniu, że skarżący zajmuje stanowisko dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału [....] KMP w 8 grupie uposażenia zasadniczego, z mnożnikiem 1,85 kwoty bazowej – 2820 zł z dodatkiem służbowym 600 zł i jest uprawniony do świadczeń pieniężnych określonych w art. 114 ust. 1 pkt 1 -2 ustawy o Policji. Z akt sprawy wynika, że rozkazem personalnym Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2009r. Nr [...] podwyższono skarżącemu kwotę dodatku służbowego z 500 zł na 600 zł. Odwołując się od ww rozkazu z [...] 2013r. skarżący odniósł się tylko i wyłącznie do wymienionej w rozkazie kwoty dodatku służbowego, podnosząc zarzut, że w stosunku do faktu, iż jest funkcjonariuszem Policji z ponad 27 -letnim stażem służby w Policji kwota jest zdecydowanie nieadekwatna, zwłaszcza biorąc pod uwagę realizowane przez niego zadania na stanowisku dyżurnego jednostki pierwszej kategorii. Dodał, że pełnił służbę na stanowisku dyżurnego nieprzerwanie od 1994 r. Posiada nie tylko wszelkie stosowne przeszkolenia wymagane do pełnienia służby na powyższym stanowisku, ale ponadto - jako jedyny w garnizonie małopolskim - w 2005 r. ukończył specjalistyczny kurs dla dyżurnych, przeprowadzony przez Wyższą Szkołę Policji. Dodał, iż jego umiejętności, posiadaną wiedzę ogólną i zawodową oraz zaangażowanie w służbę bardzo wysoko oceniali wszyscy jego przełożeni. Podniósł jednocześnie, że decydującą przesłanką niepodniesienia wysokości dodatku służbowego w rozkazie o zwolnieniu go ze służby jest jego dotychczasowa absencja chorobowa. Od razu wyjaśnił, że nieobecność nie miała źródła w lekceważącym podejściu do obowiązków służbowych czy też skłonnościach hipochondrycznych ale spowodowana była przebytymi ciężkimi chorobami zawodowymi oraz wypadkami na służbie i związaną z tym niezbędną rekonwalescencją. Dodał, że prawdziwość powyższego potwierdziła Wojewódzka Komisja Lekarska MSW, wydając stosowne orzeczenie i kwalifikując go do drugiej grupy inwalidzkiej w związku ze służbą w Policji, a także uznając, iż powstałe inwalidztwo pozostaje w związku z wypadkiem w służbie w Policji. W związku z tym wniósł do organu drugiej instancji o ponowne rozważenie możliwości podwyższenia wysokości przyznanego mu dodatku służbowego przed odejściem na emeryturę. Komendant Wojewódzki Policji po rozpoznaniu odwołania wydał opisany na wstępie rozkaz, rozpatrując w pierwszej kolejności kwestię prawidłowości zwolnienia skarżącego ze służby w Policji. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 25 i art. 26 ustawy o Policji, służbę w Policji może pełnić tylko osoba, co do której komisja lekarska stwierdziła zdolność do służby. Zgodnie natomiast z art. 41 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Organ zauważył przy tym, że użycie zwrotu "zwalnia się" oznacza obligatoryjny charakter tego przepisu. Znaczenie zatem w sprawie ma fakt, że orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW z dnia 4 grudnia 2012 r. zatwierdzonym przez Okręgową Komisję Lekarską MSW w dniu 28 grudnia 2012 r. skarżący uznany został za całkowicie niezdolnego do służby w Policji, a orzeczenie stało się prawomocne. Odnosząc się do argumentów odwołania co do wysokości dodatku służbowego organ wyjaśnił, że kwestia ta wykracza poza zakres przedmiotowego postępowania, bowiem rozkaz personalny nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2013 r. nie rozstrzygał o wysokości składników uposażenia wymienionego. Niemniej organ wyjaśnił, że kwestie dodatków służbowych reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732), zgodnie z którym wysokość przyznawanego policjantowi dodatku służbowego jest uzależniona od oceny wyników uzyskiwanych w służbie ze szczególnym uwzględnieniem charakteru i zakresu wykonywanych zadań oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. § 9 ust. 4 cyt. rozporządzenia stanowi, że dodatek służbowy może być podwyższany na stałe lub czas określony, w związku z powierzeniem policjantowi nowych lub dodatkowych zadań bądź obowiązków służbowych na innym stanowisku, a także za wzorową służbę. Z przepisu tego jednoznacznie wynika, jak zauważył organ, że ustalenie ich wysokości pozostawione zostało uznaniu właściwych przełożonych. Jednocześnie organ dodał, że kwota dodatku służbowego skarżącego w wysokości 600 złotych miesięcznie została ustalona prawomocnym rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2009 r. Z rozkazem tym skarżący zapoznał się w dniu 4 maja 2009 roku, nie wnosząc wówczas jakichkolwiek uwag, co do wysokości przyznanego dodatku służbowego. Istotnym jest również to, jak wyjaśnił dalej organ, iż na podstawie § 22 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (Dz. U. z 2002r., Nr 151 poz. 1261) rozkaz o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać grupę zaszeregowania z ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz wysokość przyznanych do uposażenia dodatków. Wskazane elementy decyzji mają jedynie charakter porządkowo-ewidencyjny oraz informacyjny i nie odnoszą się do uprawnień i obowiązków funkcjonariusza, o których rozstrzyga decyzja o zwolnieniu policjanta za służby. Organ podkreślił na koniec, że istotą rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2013 r. w tym przypadku, wydanego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, było zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Rozkaz taki nie stanowił natomiast decyzji rozstrzygającej o wysokości dodatku służbowego policjanta. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. P. nadal kwestionował wysokość dodatku służbowego, która zawarta była w zaskarżonym rozkazie poprzez podniesienie zarzutu naruszenia przepisów postępowania art. 7, 77 i 80 Kpa. W szczególności zarzucił organowi nieuwzględnienie posiadanych przez niego predyspozycji, przeszkolenia, posiadania wysokich kwalifikacji i nienagannego wykonywania obowiązków oraz pozytywnych wyników ocen okresowych za wykonywane zadania służbowe, co skutkowało przyznaniem mu dodatku służbowego w 1/3 jedynie dopuszczalnej wysokości. Skarżący ocenił jako niedopuszczalne odniesienie wysokości dodatku służbowego do faktu pozostawania przez niego na długim zwolnieniu lekarskim, zwłaszcza, że zwolnienie miało związek z wypadkiem w pracy. Na rozprawie w dniu 22.01.2014r. skarżący wyjaśnił, że skarży rozkaz o zwolnieniu w jego części dotyczącej dodatku służbowego z tego względu, iż uważa, że w rozkazie tym Komendant powinien mu podwyższyć dodatek służbowy. Według jego wiedzy policjanci przechodzący na emeryturę zwyczajowo mieli podwyższany ten dodatek. Wyjaśnił też, że nie składał wniosku o podwyższenie dodatku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie, szczególnie akcentując okoliczność, że zaskarżony rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby nie rozstrzygał w swej treści o wysokości dodatku służbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznej oceny zaskarżonego aktu należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Materialnoprawną podstawę decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 1 marca 2013 r. stanowił art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (w/w.), zgodnie z którym policjanta zwalnia się ze służby przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Zgodnie z przepisem § 22 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 2 września 2002 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby powinien w szczególności zawierać: 1. oznaczenie przełożonego właściwego w sprawach osobowych, 2. datę wydania rozkazu personalnego, 3. podstawę prawną i datę zwolnienia, 4. stopień policyjny, nazwisko i imię policjanta, imię ojca oraz numer identyfikacyjny, 5. charakter pełnionej służby (kandydacka, kontraktowa, przygotowawcza lub stała), 6. nazwę i kod stanowiska służbowego oraz nazwę jednostki organizacyjnej Policji, 7. grupę zaszeregowania ostatnio zajmowanego stanowiska służbowego oraz przyznane dodatki do uposażenia, a także wysokość miesięcznych stawek uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia, jeżeli mają one charakter uznaniowy, 8. termin rozliczenia się policjanta z obowiązków służbowych na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, 9. uzasadnienie faktyczne i prawne zwolnienia ze służby, 10. pouczenie o przysługujących policjantowi środkach odwoławczych, 11. podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby uprawnionej do wydania rozkazu personalnego. Wskazując, że przedmiotem postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji było zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji, za niezasadne uznać należy zarzuty A. P. dotyczące prawidłowości umieszczenia w rozkazanie personalnym Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] 2013 r. obligatoryjnych elementów, wymienionych w przepisie § 22 ust. 1 powołanego rozporządzenia. Wskazanie w rozkazie personalnym o zwolnieniu policjanta ze służby takich danych, jak nazwa i kod stanowiska służbowego, czy wysokość dodatku służbowego ma charakter wyłącznie informacyjny i nie kształtuje w tym zakresie na nowo praw i obowiązków funkcjonariusza. Istotą rozkazu personalnego wydanego na podstawie art. 41 ust. 3 ustawy o Policji jest zwolnienie funkcjonariusza ze służby w Policji. Rozkaz taki nie stanowi decyzji na mocy której przyznaje się funkcjonariuszowi dodatek służbowy, czy też mianuje się go na stanowisko służbowe. Organ zwalniający zobligowany jest jedynie poinformować o takich okolicznościach, jak wymienione: nazwa i kod stanowiska służbowego oraz wysokość dodatku służbowego. Musi też, na przykład, wskazać imię ojca zwalnianego funkcjonariusza, określić datę wydania rozkazu personalnego, czy też podać numer identyfikacyjny. Okoliczności te istnieją obiektywnie, bądź ustalone są na podstawie innych, wcześniejszych aktów prawnych. Błędy w tym zakresie mogą być usunięte na podstawie art. 113 K.p.a. i nie stanowią naruszenia prawa, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, której - raz jeszcze podkreślając - istotą jest zwolnienie ze służby funkcjonariusza Policji. Odnosząc się do twierdzenia skarżącego, że zaskarżony rozkaz personalny powinien równocześnie zawierać ustalenie wyższego dodatku służbowego nie znajduje uzasadnienia prawnego, albowiem istotą tego rozstrzygnięcia jest wyłącznie zwolnienie ze służby z określoną w rozkazie tym datą, czego skarżący nie kwestionuje. Natomiast wysokość dodatku służbowego stanowi jedynie informację, taką samą jak np. szczegółowe dane personalne lub inne obligatoryjne elementy tego rodzaju aktu. Rozkaz personalny o zwolnieniu nie stanowi o przyznaniu dodatku, ani o jego wysokości, dlatego skarga nie mogła odnieść zamierzonego skutku w postaci zbadania przez Sąd kwestii przyznania innego dodatku niż ten , który przysługiwał skarżącemu w dacie wydania w/w rozkazu. Oceniając zaskarżoną decyzję w granicach zakreślonych rozstrzygnięciem, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji wyroku.