III SA/Kr 534/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędzia WSA Maria Zawadzka (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 maja 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 10 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem z dnia 10 kwietnia 2017 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 r., nr [...], którym odmówiono K. J. – dalej: "skarżący" wydania zaświadczenia żądanej treści: "posiadania bądź nie dokumentacji dowodowej, o której mowa w wystąpieniu pełnomocnika organu, świadczącej, iż w trakcie i w związku z wykonywaniem czynności patrolowo-interwencyjnych nie dopełniałem obowiązków ciążących na mnie z mocy przepisów utrzymywania stałej łączności radiowej z dyżurnym jednostki Policji, czy jednostki nadrzędnej, a w tym nie prowadziłem żadnej komunikacji radiowej, nie odbierałem kierowanej do mnie, czy do patrolu komunikacji, poleceń czy wytycznych, nie gromadziłem i nie przetwarzałem dla celów wykonywania czynności informacji przekazywanych drogą radiową dla celów czynności służbowych, a w tym i jej nie przetwarzałem, czy nie rejestrowałem zgodnie z nakazami w notatniku służbowym. Równocześnie w posiadaniu organu znajduje się dokumentacja w sposób szczególny podważająca zakres zaświadczenia przez Komendanta Powiatowego Policji z dnia 17 stycznia 2012 roku do liczby dziennika [...], gdzie zaświadczając piastun funkcji Komendanta Powiatowego Policji, iż nasłuch radiowy stanowi obowiązek służbowy f-sza Policji, a w tym zakresie stanowił mój obowiązek służbowy występuje w służbie patrolowo-interwencyjnej stanowiło wydanie zaświadczenia fałszywej treści, czyli jest zaświadczeniem w zakresie fałszu intelektualnego bowiem ten f-sz poświadczył w dokumencie nieprawdę". Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z dnia 25 stycznia 2017 r., skarżący zwrócił się do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia o zacytowanej wyżej treści. Postanowieniem z dnia [...] 2017 r. Komendant Powiatowy Policji odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że skarżący pełniąc służbę miał obowiązek utrzymywania bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności ze służbą dyżurną jednostki policji, jednak nie jest to tożsame z obowiązkiem prowadzenia nasłuchu radiowego. Wyjaśniono też sposoby dokumentowania czynności podejmowanych przez policjantów w książce przebiegu służby i notatnikach służbowych funkcjonariuszy. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym zarzucił: naruszenie przepisów art. 32 ustawy zasadniczej i zasad demokratycznego państwa prawnego oraz zastosowanie niewłaściwej wykładni norm prawa, niezałatwienia wniosku strony zgodnie z zakresem wniesionym i nakazami prawnymi i przyjęcie, że zakres przedmiotowej sprawy może być przeniesiony do innego postępowania, nieuzasadnione dokonanie analizy stanu faktycznego w sprawie, podczas gdy ustalenia dotyczące nasłuchu radiowego należą do właściwości komisji służby BHP i medycyny służby, naruszenia zakresu środków dowodowych, a w tym naruszenia obowiązku prowadzenia właściwie dokumentacji w sprawie związanej ze stosunkiem służbowym funkcjonariusza, naruszenie zasady działania zgodnie z prawem i zakazu dyskryminacji w postępowaniu wyjaśniającym, bowiem organ je prowadzący ma obowiązek przeprowadzania czynności zgodnie z art. 7, art. 77, art. 80 i art. 220 K.p.a., próbę zniweczenia wydanego wcześniej zaświadczenia z dnia 17 stycznia 2012 roku nr [...]. Zaskarżonym postanowieniem Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu pierwszej instancji. Odpowiadając na zarzuty podniesione w zażaleniu wskazał, że brak jest podstaw do uznania, że w niniejszym postępowaniu organ naruszył przepis art. 32 ustawy zasadniczej i innych norm odnoszących się do postępowania wyjaśniającego. Uznano, że stan faktyczny i prawny został ustalony przez organ wyczerpująco, z uwzględnieniem charakteru postępowania o wydanie zaświadczenia, które jest jedynie urzędowym poświadczeniem faktów lub stanu prawnego. Za bezzasadny uznano również twierdzenie skarżącego, o naruszeniu zasady działania zgodnie z prawem i zakazu dyskryminacji w postępowaniu wyjaśniającym jak również naruszenia przepisów art. 7, art. 77, art. 80 K.p.a. czy art. 220 K.p.a. Stwierdzono, że organ pierwszej instancji wyczerpująco wyjaśnił zasady utrzymywania łączności radiowej przez policjantów służby patrolowej oraz sposoby dokumentowania czynności podejmowanych przez policjantów w książce przebiegu służby jak i notatnikach służbowych funkcjonariuszy. Za bezzasadny uznano zarzut niezałatwienia wniosku strony zgodnie z zakresem wniesionym i nakazami prawnymi. Wydane rozstrzygnięcie znajduje oparcie w art. 219 K.p.a. i okolicznościach ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego. Podnoszone przez skarżącego nieuzasadnione dokonanie analizy stanu faktycznego w sprawie, które należeć powinno do właściwości komisji służby BHP i medycyny służby, uznano za nie znajdujące odzwierciedlenia w treści zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy powołał się na postanowienie Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2016 r., z którego wynika, że w dokumentacji dotyczącej skarżącego brak jest dokumentów, które potwierdzałyby wykonywanie przez niego obowiązków służbowych w warunkach szczególnie uciążliwych i szkodliwych dla zdrowia. W treści zaskarżonego postanowienia Komendant Powiatowy Policji wskazał, że złożony przez skarżącego wniosek pozostaje w ścisłym związku z postępowaniem aktualnie toczącym się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie III SA/Kr 80/17, a dotyczącym również wydania zaświadczenia odnoszącego się do kwestii nasłuchu radiowego i utrzymywania stałej łączności radiowej z dyżurnym Policji i powoduje zdaniem organu odwoławczego multiplikację postępowań w danym zakresie. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zarzucił, że organ pierwszej instancji przeprowadził wyłącznie częściowe postępowanie i wydał postanowienie załatwiające sprawę wyłącznie w części, albowiem nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w wymaganym prawem zakresie. Zarzucił też naruszeni art. 7, art. 77, art. 80, art. 75 i art. 10 § 1 K.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, o następuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369) – dalej: "P.p.s.a." sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną postawą prawną. W ramach tak określonej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Skarga skarżącego w świetle powyższych kryteriów nie podlega uwzględnieniu. Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 119 pkt 3 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli: przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę, co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W świetle treści wskazanego przepisu oraz przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny korzystając z dyspozycji art. 119 pkt 3 P.p.s.a. mógł z urzędu rozpoznać przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym. Wobec zawartego w odpowiedzi na skargę wniosku organu o odrzucenie skargi z uwagi na ewentualną tożsamość niniejszej sprawy ze sprawą o sygn. akt III SA/Kr 80/17, Sąd uznał, że ww. wniosek nie był zasadny, a niniejsza sprawa podlega merytorycznemu rozpoznaniu. W istocie w obydwu sprawach wnioski skarżącego o wydanie zaświadczenia były związane z kwestią ewentualnego prowadzenia przez skarżącego nasłuchu radiowego, jednak z uwagi na odmienność żądania skarżącego co do treści zaświadczenia, o które się ubiegał w obydwu sprawach, nie było podstaw do stwierdzenia ich tożsamości. Przechodząc do meritum stwierdzić należy, że wydawanie zaświadczeń uregulowane jest przepisami Działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 217 K.p.a - art. 220 K.p.a.). Postępowanie dotyczące wydawania zaświadczeń stanowi rodzaj uproszczonego i w znacznym stopniu odformalizowanego postępowania o charakterze administracyjnym, obowiązującego organy administracyjne przy podejmowaniu czynności materialno-technicznych polegających na urzędowym potwierdzeniu stanu faktycznego lub prawnego. Zgodnie z ustabilizowaną linią orzecznictwa postępowanie w sprawach wydawania zaświadczeń nie jest postępowaniem administracyjnym, jakiego dotyczy art. 1 pkt 1 K.p.a., a jedynie ma charakter administracyjny z uwagi na organy je stosujące i na jedną z prawnych form działania administracji, do których się ono odnosi. (Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz - B.Adamiak J.Borkowski wyd. 13 str. 725 i 726). Objęta wnioskiem skarżącego kwestia prowadzenia lub nie "nasłuchu radiowego" oraz wiążące się z tym kwestie urlopów dodatkowych w związku ze szczególnymi warunkami i właściwościami służby oraz sprawy dotyczące odmowy wydania zaświadczeń o bardzo zbliżonej treści (praca o szczególnych właściwościach i w szczególnych warunkach) zostały zakończona wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalającym skargi (por. wyrok z 27 stycznia 2016 r., III SA/Kr 1430/15 oraz z 13 stycznia 2016 r., III SA/Kr 1469/15, z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1748/16). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela pogląd wyrażony w ww. wyrokach, że z art. 218 K.p.a. wynika, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia. W ocenie Sądu organ I instancji prawidłowo przyjął, że skoro prowadzone przez niego ewidencje, rejestry czy też posiadana innego typu dokumentacja – nie potwierdzają okoliczności faktycznych, których stwierdzenia domagał się skarżący – to prawidłowym było odmówienie wydania zaświadczenia o żądanej treści. Nie jest bowiem tak, jak wywodził skarżący, że organ w postępowaniu dotyczącym wydania zaświadczenia w trybie art. 218 kpa prowadzi postępowanie dowodowe, a więc stosuje m.in. art. 77 K.p.a. tym samym za niezasadne należało uznać podnoszone w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 75, art. 77 i art. 80 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się również zasadności zarzutu częściowego przeprowadzenia postępowania i częściowego załatwienia sprawy. Organy wydały rozstrzygnięcie o odmowie wydania zaświadczenia żądanej treści, co rozstrzyga wniosek skarżącego w całości, a podstawą do tego była analiza posiadanych przez organy dokumentów. Organy stwierdziły, że z obowiązujących przepisów dotyczących pełnienia służby patrolowo-interwencyjnej wynika wprost obowiązek utrzymywania przez policjanta pełniącego służbę patrolową bieżącego kontaktu przy pomocy środków łączności ze służbą dyżurną jednostki Policji. Wynika to z brzmienia § 27 ust. 1 Zarządzenia Nr 494 Komendanta Głównego Policji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie metod i form wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową (Dz. Urz. KGP Nr 8, poz.33). Potwierdzono więc fakt, iż skarżący pełniąc służbę patrolowo-interwencyjną taką korespondencję radiową utrzymywał z dyżurnym jednostki. Jednocześnie podkreślono, że powyższe nie jest tożsame z obowiązkiem prowadzenia nasłuchu radiowego, a zatem nie jest możliwe potwierdzenie okoliczności, których domaga się skarżący we wniosku o wydanie zaświadczenia żądanej treści. Organy wymieniły też dokumenty, którymi dysponują i w których ewidencjonuje się przebieg służby. Posiadana przez organy dokumentacja, nie dawała podstaw na wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę K. J. na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.