III SA/Kr 536/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. M. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. S. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 lutego 2016 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12 000 zł za urządzanie gier na jednym automacie poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. Skarżący wskazał, że nie posiada wystarczających środków finansowych na opłacenie kary pieniężnej, prowadzi działalność gospodarczą, jednak nie posiada żadnych rezerw pieniężnych. Prowadzenie działalności wymaga ciągłych i wysokich nakładów finansowych. Zapłata kary spowodowałaby istotne pogorszenie sytuacji finansowej jego rodziny, a nawet eksmisję z mieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. z 2016 r., poz. 716) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Z treści zacytowanego przepisu wynika, że Sąd może wstrzymać wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem to po stronie skarżącego leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji. "Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji" (postanowienie NSA z dnia 16.03.2005 r. sygn. akt I OZ 62/05, nie publ.; podobnie postanowienie NSA z dnia 6.04.2005 r. sygn. akt I OZ 190/05, nie publ.; oraz postanowienie NSA z dnia 18.02.2005 r. sygn. akt OZ 1506/04). Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne konsekwencje, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt: II SA/Bk 352/06, opub. w LEX nr 192964). Ze względu na charakter zaskarżonej decyzji (wymierzającej karę pieniężną), z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak, by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący w sposób ogólny opisał swoją sytuację finansową. Podał, że nie posiada rezerw finansowych na opłacenie kary pieniężnej i że istnieje zagrożenie stabilności finansowej, niemniej twierdzeń tych nie uwiarygodnił w żaden sposób. Należy zaznaczyć, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014r., sygn. akt I OZ 737/14). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13). Wobec powyższego Sąd, na podstawie przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.