III SA/Kr 542/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak Sędziowie WSA Bożenna Blitek (spr.) WSA Janusz Kasprzycki Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2018 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków Śródmieście-Zachód w Krakowie Danuty Jantas sprawy ze skargi P. S. na decyzję Komendanta Państwowej Straży Pożarnej z dnia 12 kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie mianowania na wyższe stanowisko służbowe skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej w K mianował od dnia 1 maja 2018 r. mł. kpt. P. S. na stanowisko młodszego specjalisty w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K w służbie stałej, w systemie służby codziennym. Tą samą decyzją organ I instancji przyznał z dniem 1 maja 2018 r. P. S. uposażenie w wysokości 4.226,40 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że mianowanie na stanowisko służbowe P. S. następuje zgodnie z posiadanym przez niego wykształceniem, kwalifikacjami i stażem służby oraz jest podyktowane jest koniecznością zapewnienia właściwego toku służby w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w K - Wydział [...]. W toku postępowania administracyjnego organ ustalił, że P. S. posiada tytuł zawodowy inżyniera pożarnictwa uzyskany 5 kwietnia 2016 r. oraz 8 - letni staż służby. P. S. posiada także pozytywną opinię służbową. Organ I instancji dodał, że w związku z mianowaniem na stanowisko służbowe przyznano P. S. uposażenie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej (grupa zaszeregowania zgodnie z tabelą nr 4 zał. nr 1 do rozporządzenia). Organ I instancji ustalił również kwotowo dodatek służbowy biorąc pod uwagę okoliczności uwzględniane przy ustalaniu i zmianie dodatku służbowego zgodnie z § 5 wymienionego wyżej rozporządzenia. W odwołaniu od powyższej decyzji Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K P. S. wniósł o jej uchylenie jako bezprawnej oraz o niezwłoczne przywrócenie go do pełnienia służby na stanowisku dowódcy zastępu w JRG S w systemie służby zmianowym. Uzasadniając swoje stanowisko odwołujący się podał, że w dniu 28 lutego 2018 r. otrzymał pismo znak: [...], w którym poinformowano go, że Komendant Miejski PSP w K wyznaczył mu od dnia 1 marca 2018 r. nowe miejsce pełnienia służby, tj. przeniósł go z komórki organizacyjnej JRG S, znajdującej się w mieście i gminie S, powiat [...], w której odwołujący się pełni służbę w systemie zmianowym na stanowisku Dowódcy zastępu do innej komórki organizacyjnej, tj. Wydziału [...], znajdującego się w mieście K, powiat [...], w której ma pełnić służbę w systemie codziennym z zachowaniem dotychczasowego stanowiska służbowego i wynagrodzenia. Odwołujący się zaznaczył, że w dniu 1 marca 2018 r. Komendant Miejski PSP w K wszczął postępowanie administracyjne w sprawie mianowania odwołującego się na stanowisko służbowe w Wydziale [...] Komendy Miejskiej PSP w K, które zakończyło się w dniu [...] 2018 r. wydaniem decyzji nr [...], z którą się nie zgadza, gdyż nie wyraził zgody na przeniesienie go do pełnienia służby w innej miejscowości. Odwołujący się stwierdził, że w dniu 7 marca 2018 r. złożył na dzienniku podawczym Komendy Miejskiej PSP w K pismo, w którym - w odniesieniu do toczącego się postępowania administracyjnego (pismo znak: [...]) - jasno i wyraźnie zakomunikował, że zgodnie z art. 37c ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej nie wyraża zgody na przeniesienie go do pełnienia służby w innej miejscowości. Decyzją z dnia 12 kwietnia 2018 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn.zm.), Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w K z dnia [...] 2018 r. nr [...]. Organ II instancji wskazał, że P. S. posiada tytuł zawodowy inżyniera pożarnictwa oraz ośmioletni staż służby w Państwowej Straży Pożarnej, a zatem spełnia wszelkie wymagania kwalifikacyjne określone w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2009 r. w sprawie stanowisk służbowych w jednostkach organizacyjnych Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2016 r. poz. 724) na stanowisko młodszego specjalisty w Komendzie Miejskiej PSP. Ponadto organ II instancji zaznaczył, że obecne stanowisko - dowódca zastępu - jest stanowiskiem zaliczanym do stanowisk służbowych w korpusie aspiranckim, co oznacza, że jest ono poniżej aktualnych kwalifikacji odwołującego się. Natomiast mianowanie na stanowisko młodszego specjalisty, które zaliczane jest do stanowisk w korpusie oficerskim umożliwi wystąpienie KM PSP w K z wnioskiem o nadanie wyższego stopnia. Odnosząc się do zarzutu braku zgody odwołującego się na przeniesienie do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości organ II instancji stwierdził, że zarzut jest nieuprawniony, gdyż zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1204 z późn.zm.) jednostkami organizacyjnymi PSP są: Komenda Główna, komendy wojewódzkie, komendy powiatowe (miejskie), Szkoła Główna Służby Pożarniczej oraz pozostałe szkoły, jednostki badawczo - rozwojowe i Centralne Muzeum Pożarnictwa. Natomiast jednostki ratowniczo-gaśnicze (JRG) wchodzą w skład komendy powiatowej (miejskiej) i nie stanowią odrębnej jednostki organizacyjnej PSP. W ocenie organu odwoławczego, art. 37c ustawy o PSP dotyczy przenoszenia, czy to w ramach jednej czy w ramach różnych miejscowości pomiędzy różnymi jednostkami organizacyjnymi. Nie zaś jak miało to miejsce w rozważanym przypadku przenoszenia w ramach tej samej jednostki organizacyjnej. Organ odwoławczy stwierdził również, że stosunki zatrudnienia w Państwowej Straży Pożarnej są zaliczane do kategorii stosunków służbowych, nie będących stosunkami pracy ze względu na daleko posuniętą jednostronną zależność osoby pełniącej służbę od przełożonego. Zależność ta, określona też dyspozycyjnością, oznacza możliwość jednostronnego wyznaczenia lub przenoszenia strażaka, nawet bez jego zgody do służby innej, niż określona w akcie mianowania. Zdaniem organu II instancji, decyzja mianująca odwołującego z dotychczas zajmowanego stanowiska dowódcy zastępu na stanowisko młodszy specjalista w tej samej jednostce organizacyjnej nawet bez jego zgody, mieści się w granicach władztwa służbowego sprawowanego wobec strażaka. W związku z powyższym Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej uznał, że mianowanie P. S. na stanowisko młodszego specjalisty było prawidłowe. Z powyższą decyzją Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej nie zgodził się P. S. i pismem z dnia 22 kwietnia 2018 r. wniósł na nią skargę, domagając się jej uchylenia wraz z decyzją organu I instancji. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 37c ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1204 z późn. zm.), tj. nadinterpretację i błędne przyjęcie przez organ, że przepis nie obowiązuje w danej sprawie. 2. prawa procesowego, tj.: – art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.), poprzez utrzymanie w mocy wadliwego postanowienia organu I instancji. – art. 10. § 1 k.p.a., poprzez brak informacji na temat prowadzonego postępowania odwoławczego przez Komendanta Wojewódzkiego PSP i nie zapewnienie mu możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań po ich zebraniu a przed wydaniem decyzji. – art. 8 i 107 § 3 k.p.a., przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na lakoniczne odniesienie się do składanych zarzutów i zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonania kontroli zaskarżonej decyzji. – art. 7 k.p.a., 77 § 1 k.p.a i art. 80 k.p.a., przez zaniechanie rozpatrzenia sprawy, rozpoznawanej w ramach tzw. uznania administracyjnego, przy uwzględnieniu słusznego interesu skarżącego, jak również interesu społecznego. Odnosząc się do twierdzenia organu II instancji, że art. 37c ustawy o PSP dotyczy przenoszenia strażaków między różnymi jednostkami organizacyjnymi PSP skarżący stwierdził, że art. 37c ustawy o PSP dzieli się na 3 ustępy, z których każdy mówi o innej sytuacji przenoszenia strażaków i nadaje inne uprawnienia czy przesłanki do przeniesienia. Skarżący wskazał, że w ust. 1 tego przepisu wprost jest napisane, że do przeniesienia do innej miejscowości wymagany jest wniosek lub zgoda strażaka. Natomiast w kolejnych ustępach tego samego artykułu wprost napisane jest o przenoszeniu do innej jednostki organizacyjnej, więc, zdaniem skarżącego, należy uznać, że racjonalny ustawodawca tworząc prawo celowo je tak zapisał i nie ograniczył wymaganej zgody czy wniosku jedynie przy przenoszeniu do innej jednostki organizacyjnej, gdyż zdawał sobie sprawę, że w trakcie rozwoju i rozrostu struktury PSP w jej jednostkach organizacyjnych, określonych w art. 8 ust. 1 ustawy o PSP, mogą i powstają jak widać na przedmiotowym przypadku komórki organizacyjne komend w miejscowościach innych niż ich siedziba, a wtedy mimo, iż jest to przeniesienie w ramach tej samej jednostki organizacyjnej, zgoda lub wniosek strażaka są wymagane. Skarżący wskazał, że ust. 2 art. 37c ustawy o PSP mówi o przeniesieniu z urzędu, czyli nie wymaga się zgody, jeśli strażak przenoszony jest do innej jednostki organizacyjnej PSP ale w tej samej miejscowości. Podkreślił, że ustawodawca zapisał, że chodzi o inną jednostkę organizacyjną w tym ustępie. Z kolei ust. 3 art. 37c ustawy o PSP mówi o przeniesieniu z urzędu, czyli nie wymaga się zgody i wymienia w punktach przesłanki jakie muszą wystąpić aby strażaka z urzędu przenieść do innej jednostki organizacyjnej w innej miejscowości. Skarżący nadmienił, że przy wystąpieniu przesłanek do przeniesienia z urzędu zgodnie z art. 37c ust. 3 do innej miejscowości do innej jednostki organizacyjnej logicznym jest, że można wtedy też przenieść z urzędu strażaka do innej miejscowości w tej samej jednostce organizacyjnej. Takie przesłanki nie występują jednak w tej sprawie. W ocenie skarżącego, organ niewłaściwie zastosował więc nadinterpretację przepisu w art. 37c ust. 1, dodając sobie, że zgoda jest wymagana tylko przy zmianie jednostki organizacyjnej i nie zastosował przepisu w przedmiotowej sprawie. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. skarżący podniósł, że organ II instancji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą powinien był uchylić gdyż w postępowaniu administracyjnym organu I instancji wystąpiły błędy mające istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wskazał, że służba w Państwowej Straży Pożarnej to szczególna "praca", która charakteryzuje się szczególnym stosunkiem miedzy przełożonym a podwładnym, gdzie Komendant PSP każdego szczebla ma prawo kreowania polityki kadrowej, ale musi to czynić z poszanowaniem obowiązującego prawa. Zdaniem skarżącego, wykazanie, że spełnia on kwalifikacje do zajmowania danego stanowiska, nie jest jednoznaczne z możliwością przeniesienia go na to stanowisko. Poza tym organ w uzasadnieniu wyjaśnił jedynie zdawkowo i ogólnikowo czym się kierował przenosząc akurat tego strażaka z tej miejscowości a nie innego i jakie były kryteria jego wyboru spośród innych. W opinii skarżącego, uzasadnienie w sprawach, gdzie organ ma możliwość wyboru powinno być szczegółowo i indywidualnie skonstruowane, aby nie można było organowi zarzucić dowolności w rozstrzygnięciu sprawy, gdyż uznanie administracyjne nie zwalnia organu z wszechstronnego rozpatrzenia sprawy. W ocenie skarżącego, organ I instancji nie wziął pod uwagę jego wniosków/zastrzeżeń złożonych na piśmie mimo, że był do tego obowiązany i nie wyjaśnił dlaczego ich nie rozpatrzył łamiąc tym sposobem art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto skarżący zarzucił, że organ II instancji rozpatrując sprawę jedynie zdawkowo odniósł się do jego zastrzeżeń i w ślad za Komendantem Miejskim PSP zaniechał wszechstronnego rozpatrzenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy i uzasadnił decyzję w ten sam sposób, bez dogłębnego i indywidualnego odniesienia się do występujących okoliczności. Skarżący stwierdził również, że jego przeniesienie jest nie tylko sprzeczne z jego słusznym interesem, ale również ze słusznym interesem społecznym, gdyż na zajmowanym stanowisku Dowódcy zastępu skarżący posiadał odpowiednie przeszkolenie, przygotowanie i praktyczne umiejętności, które były na bieżąco podnoszone, m.in. kurs dla liderów ratownictwa wysokościowego, kurs kwalifikowanej pierwszej pomocy, współpracy z lotniczym pogotowiem ratunkowym itp. Natomiast mimo posiadania prawnych, formalnych kwalifikacji uprawniających go do zajmowania stanowisk oficerskich, skarżący uważa, że nie posiada on odpowiedniego przygotowania zawodowego i bardzo szerokiej wiedzy z zakresu przepisów prawa budowlanego i przeciwpożarowego wymaganego do sprawnej pracy na stanowisku młodszego specjalisty w wydziale Kontrolno-Rozpoznawczym, co sprawia, jego zdaniem, że doświadczony strażak, na swoim obecnym stanowisku w większym stopniu przysłuży się społeczeństwu niż po zmianie tego stanowiska. Skarżący podniósł również, że nie był w żadnym stopniu poinformowany na jakim etapie toczy się sprawa odwoławcza, nie został nawet poinformowany, że odwołanie zostało przyjęte przez organ II instancji. Ponadto skarżący uważa, że pozbawiony został gwarancji procesowych wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., który obciąża organ obowiązkiem zapewnienia stronie prawa do czynnego udziału w postępowaniu, w tym także umożliwienia jej przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 37 c ust. 1 ustawy o PSP, gdyż przepis ten, w odróżnieniu od art. 32 ustawy o PSP dotyczącego mianowania i przenoszenia strażaka w ramach jednej jednostki organizacyjnej, dotyczy przenoszenia strażaka do innej jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej niż ta, w której dotychczas pełnił on służbę. Organ wskazał, że skarżący pełnił od 2011 r. służbę w Komendzie Miejskiej PSP w K (faktycznie w jednostce ratowniczo gaśniczej JRG S, która wchodzi wraz z pozostałymi JRG w K w skład Komendy Miejskiej PSP w K). Jednostki ratowniczo gaśnicze wchodzą w skład poszczególnych komend powiatowych (miejskich) jako ich komórki organizacyjne, podobnie jak poszczególne Wydziały. Nie stanowią one w świetle ustawy o PSP odrębnych jednostek organizacyjnych, do których zastosowanie miałby art. 37c ustawy o PSP. W ocenie organu, art. 37c ustawy o PSP dotyczy przenoszenia strażaków, czy to w ramach jednej miejscowości, czy w ramach różnych miejscowości pomiędzy różnymi jednostkami organizacyjnymi, określonymi w art. 8 ustawy o PSP. Nie zaś jak to ma miejsce w przypadku skarżącego w razie przeniesienia z miejscowości S do miejscowości K w ramach tej samej jednostki organizacyjnej - Komendy Miejskiej PSP w K. Dodatkowo organ wskazał, że do przenoszenia strażaków do innej jednostki organizacyjnej, zgodnie z art. 37d ustawy o PSP, właściwym jest na obszarze województwa komendant wojewódzki. Ustawodawca rozróżnia więc obie sytuacje i wskazuje różne organy jako kompetentne do przeniesienia strażaka w zależności, czy dotyczy ono jednej jednostki organizacyjnej PSP (art. 36 ust. 3 pkt 1 ustawy o PSP), czy różnych jednostek organizacyjnych PSP (art. 37d ustawy o PSP). Zdaniem organu II instancji, zarzut naruszenia art. 37c ust. 1 ustawy o PSP w związku z jego błędną wykładnią uznać należy zatem za bezzasadny. Organ podkreślił, że decyzja mianująca skarżącego z dotychczas zajmowanego stanowiska dowódcy zastępu na stanowisko młodszego specjalisty w tej samej jednostce organizacyjnej mieści się w granicach władztwa służbowego sprawowanego przez Komendanta Miejskiego PSP w K. Podejmując przedmiotową decyzję Komendant Miejski działał więc w ramach swoich kompetencji i kierując się interesem służby oraz kwalifikacjami strażaka dokonał jego przeniesienia z dotychczas zajmowanego stanowiska na wyższe stanowisko służbowe. Organ II instancji stwierdził, że wyżej opisany stan faktyczno-prawny został przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji co czyni zarzut naruszenia art. 8 i 107 § 3 k.p.a. niezasadnym. Za nieprawdziwe organ uznał również zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 10 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., gdyż zarówno organ I, jak i II instancji w sposób wystarczający, zgodny z obowiązującymi przepisami ustawy o PSP, mając na względzie kwalifikacje, staż służby strażaka oraz jego wykształcenie wynikające bezpośrednio ze znanych skarżącemu akt osobowych, a także potrzeby służby rozpoznał sprawę. Poza tym skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania (pismo [...]), miał prawo zapoznać się z aktami sprawy, także w ramach postępowania odwoławczego toczącego się na skutek złożonego przez niego odwołania mógł bez przeszkód przytaczać wszelkie, jego zdaniem istotne, argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga P. S. jest całkowicie nieuzasadniona. Stan faktyczny sprawy nie budzi żadnych wątpliwości i sprowadza się do tego, że skarżący P. S. nie zgadza się na pełnienie służby w tej samej jednostce organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej – Komendzie Miejskiej PSP w K – na innym, nie niższym - stanowisku tylko dlatego, że miejsce pełnienia jego służby miałoby być w miejscowości stanowiącej siedzibę jednostki, w K, a nie jak dotychczas w jednostce ratowniczo-gaśniczej w pobliskiej S należącej do tej samej jednostki organizacyjnej. Sąd zwraca uwagę na treść art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1204 z późn. zm.), który określa jednostki organizacyjne PSP, do których nie należą jednostki ratowniczo-gaśnicze. W szczególności art. 8 ust. 1 pkt 1-3 i ust. 2 tej ustawy stanowią: "Art. 8. 1. Jednostkami organizacyjnymi Państwowej Straży Pożarnej są: 1) Komenda Główna; 2) komenda wojewódzka; 3) komenda powiatowa (miejska); (...) 2. W skład komendy powiatowej (miejskiej) Państwowej Straży Pożarnej wchodzą jednostki ratowniczo-gaśnicze." Sąd zwraca także uwagę na to, że skarżący zaskarżoną decyzją został przeniesiony na inne – nie niższe, a według organu na wyższe - stanowisko służbowe w tej samej jednostce organizacyjnej przez Komendanta Miejskiego PSP, przez którego został przyjęty do pełnienia służby w tej jednostce organizacyjnej. O przeniesieniu na inne stanowisko służbowe mówi art. 32 omawianej ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, który wskazuje na przełożonych właściwych w zakresie decyzji dotyczących stanowisk służbowych strażaków. W szczególności art. 32 ust. 1 pkt 1-3 stanowi: "Art. 32. 1. Do mianowania strażaka na stanowisko służbowe, przenoszenia na inne, powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, zawieszania w czynnościach służbowych albo zwalniania ze służby, z zastrzeżeniem art. 47 ust. 1, właściwi są przełożeni: 1) w Komendzie Głównej - Komendant Główny; 2) w komendzie wojewódzkiej - komendant wojewódzki; 3) w komendzie powiatowej (miejskiej) - komendant powiatowy (miejski);" Z treści przytoczonego wyżej art. 32 ust. 1 wynika, że do przenoszenia strażaka na inne stanowisko służbowe w komendzie miejskiej PSP właściwy jest komendant miejski PSP, którego kompetencje wynikają właśnie z tego przepisu i który to przepis istotnie i – zdaniem Sądu - prawidłowo podał organ w zaskarżonej decyzji. Sąd podkreśla, że w niniejszej sprawie Komendant Miejski PSP w K miał więc kompetencje do przeniesienia skarżącego strażaka na inne stanowisko służbowe, albowiem miało to miejsce – jak słusznie podniósł to organ - "w granicach władztwa służbowego sprawowanego wobec podległego komendantowi strażaka". Powyższe przeniesienie na inne stanowisko służbowe nie jest jednak "przeniesieniem służbowym", jak chce tego skarżący opierając zarzuty odwołania i skargi na innym przepisie, nie mającym w tej sprawie zastosowania. Zdaniem Sądu, skarga P. S. wynika właśnie z niezrozumienia pojęcia "przeniesienia do pełnienia służby", które powszechnie nazywane jest "przeniesieniem służbowym", a którego dotyczy art. 37c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1204 z późn. zm.). Takie niezrozumienie powyższego wynika wprost zarówno z odwołania jaki i skargi, albowiem wszelkie argumenty skarżącego wynikają wyłącznie z treści tego przepisu, który, jak Sąd ponownie podkreśla w niniejszej sprawie nie ma żadnego zastosowania. Przepis ten stanowi bowiem: "Art. 37c. 1. Strażak może być przeniesiony do pełnienia służby w innej miejscowości na własny wniosek lub za jego zgodą. 2. Strażak może być przeniesiony z urzędu do pełnienia służby w innej jednostce organizacyjnej w tej samej miejscowości. 3. Strażak może być przeniesiony z urzędu do jednostki organizacyjnej w innej miejscowości, w razie: 1) posiadania lokalu mieszkalnego w miejscowości będącej siedzibą jednostki organizacyjnej, w której ma pełnić służbę, albo w miejscowości pobliskiej; 2) braku możliwości przeniesienia na niższe stanowisko służbowe w przypadkach określonych w art. 38 ust. 1 i 2; 3) pełnienia służby w tej samej jednostce organizacyjnej przez małżonków albo osoby pozostające ze sobą w stosunku pokrewieństwa do drugiego stopnia włącznie lub powinowactwa pierwszego stopnia, jeżeli między tymi osobami istnieje stosunek podległości służbowej." Powyższy przepis art. 37c jednoznacznie wskazuje na "przeniesienie do pełnienia służby" zwane również "przeniesieniem służbowym", którego istotą jest przeniesienie - nie tylko strażaka, ale każdego funkcjonariusza a nawet pracownika cywilnego - między dwoma różnymi jednostkami organizacyjnymi, na czele których stoją różni decydenci. Takimi decydentami wynikającymi z przepisów ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej są m.in. komendanci powiatowi (miejscy), wojewódzcy i komendant miejski, co wynika wprost z przytoczonego wyżej art. 32 ust. 1 ustawy o PSP. Jednakże do przeniesienia służbowego, czyli do "przeniesienia do pełnienia służby", a więc do przeniesienia, o którym mowa w art. 37c właściwi są według art. 37d ust. 1 tej ustawy: "Art. 37d. 1. Do delegowania albo przenoszenia do innej jednostki organizacyjnej Państwowej Straży Pożarnej są właściwi: 1) Komendant Główny - na obszarze kraju; 2) komendant wojewódzki - na obszarze województwa." Należy podkreślić, że przytoczony wyżej art. 37 c ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej stanowi jednostkę redakcyjną określającą w sposób kompleksowy "przeniesienie do pełnienia służby", a więc "przeniesienie służbowe", które zawsze tylko i wyłącznie dotyczy przeniesienia między różnymi jednostkami organizacyjnymi i nie może być ust. 1 tego art. 37c interpretowany w oderwaniu od pozostałych ustępów – jak chce tego skarżący, który w dodatku chciałby, aby ust. 1 tego przepisu nie dotyczył przeniesienia służbowego, o którym mówią pozostałe ustępy, ale dotyczył przeniesienia strażaka na inne stanowisko służbowe przez jego przełożonego, o którym mówi art. 32 ustawy. Brak zrozumienia powyższego u skarżącego doprowadził go do błędnego pomieszania pojęć i uznania, że przeniesienie go na inne stanowisko w tej samej jednostce organizacyjnej przez jego przełożonego - szefa jednostki (jednego decydenta) jest "przeniesieniem służbowym", o którym mówi art. 37c omawianej ustawy, a tak oczywiście nie jest. Sąd podkreśla, że przyjęcie skarżącego strażaka do służby w konkretnej jednostce organizacyjnej – w tym wypadku do Komendy Miejskiej PSP w K – oznaczało i oznacza zgodę strażaka na pełnienie służby w tej jednostce bez względu na to, w jakiej miejscowości należącej do tej jednostki organizacyjnej znajdzie się jego miejsce wykonywania pracy. Oznacza również obowiązek strażaka pełnienia służby na każdym stanowisku w tej jednostce organizacyjnej, które odpowiada jego kwalifikacjom, a odmowa pełnienia takiej służby jest powodem zwolnienia strażaka ze służby. Powyższe stwierdzenia, co należy podkreślić, dotyczą nie tylko strażaka, ale każdego funkcjonariusza i każdego pracownika cywilnego. Rozumowanie skarżącego, wynikające z pomieszania przez niego pojęć, prowadzić musiałoby do absurdalnych sytuacji, w których szef jednostki czy kierownik zakładu pracy nie mógłby wyznaczyć funkcjonariuszowi czy pracownikowi innego stanowiska pracy bez jego zgody nawet w sytuacji, gdy funkcjonariusz ten czy pracownik uzyskałby wyższe kwalifikacje na koszt tej jednostki czy zakładu pracy – jak miało to miejsce w niniejszej sprawie. Sąd dostrzega jednak, że do powstania tak absurdalnej sytuacji jak żądania skarżącego przedstawione w sprawie doprowadził sam organ - Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej , który przy braku podstawy prawnej w ustawie o Państwowej Straży Pożarnej, wszczął 1 marca 2018 r. "postępowanie administracyjne w sprawie mianowania" P. S. "na stanowisko służbowe w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Wydziale [...]". Pomimo tego, że zdaniem Sądu, formalne "postępowanie administracyjne" w sprawie mianowania strażaka na inne – wyższe lub równorzędne - stanowisko służbowe w tej samej jednostce organizacyjnej nie powinno mieć miejsca, gdyż sprawa organizacji danej jednostki jest wewnętrzną sprawą przełożonego, to jednak z uwagi na przyczynienie się organu do zaistnienia tej sprawy i brak w ustawie stwierdzenia w rodzaju definicji legalnej (według Sądu oczywistego, wynikającego zarówno z treści przepisów jak i ich redakcji, ale jak wynika z tej sprawy sprawiającego trudności organowi i funkcjonariuszom), że "przeniesienie do pełnienia służby" jest "przeniesieniem służbowym", a przeniesienie na inne stanowisko służbowe w tej samej jednostce jest czym innym, w szczególności przeniesieniem służbowym nie jest – Sąd rozpoznał sprawę merytorycznie wyjaśniając powyższe. Do celowości takiego rozpoznania sprawy skłoniła też Sąd treść samej ustawy o PSP, która w różnych miejscach mogłaby sugerować inne rozwiązania, zwłaszcza przy pominięciu podstawowych zasad prawnych i podstawowych pojęć, wydających się być dla Sądu oczywistymi także z uwagi na cel ustawy określony w art. 1 ust. 1 tej ustawy, jakim jest walka z pożarami, klęskami żywiołowymi i innymi miejscowymi zagrożeniami. Nie znajdując zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł - jak w sentencji.