III SA/Kr 545/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka NSA Krystyna Kutzner Protokolant Julia Mejer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia wychowawczego I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata P. L. - Kancelaria Adwokacka K ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Decyzją z dnia 15 marca 2019 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. nr [...] orzekającej o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko J. W. Decyzje te zapadły w następujących stanie faktyczny i prawnym sprawy: J. W. w dniu 29 czerwca 2016 r. złożył wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na córkę J. W. urodzoną [...] 2009 r. Prezydent Miasta decyzją z [...] 2016 r. nr [...] orzekł o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko J. W. uzasadniając tym, że dochód członków dwuosobowej rodziny wnioskodawcy za 2014 r. wyniósł łącznie 22675,82 zł i przekroczył o ponad 144 zł kryterium przyznania tego świadczenia wynoszące - na podstawie art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz. U. z 2016 r. poz. 195, z późn. zm.) - 800 złotych. Przyjęto, że w skład gospodarstwa domowego J. W. wchodzi także córka J. W. Po wniesieniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 listopada 2016 r. znak: [...] utrzymało ww. decyzję w mocy, potwierdzając prawidłowość ustaleń organu pierwszej instancji. Na tę decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł J. W. i Sąd ten wyrokiem z dnia 28 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Kr 152/17 skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że przedmiotem sporu było uzależnienie prawa do świadczenia wychowawczego za okres zasiłkowy od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. od dochodu osiągniętego w 2014 r. Sąd stwierdził, że prawidłowo w tej sprawie obliczono dochód za 2014 r. Przepisy przewidywały możliwość pominięcia faktycznie otrzymanych w 2014 r. wypłat, ale tylko wówczas, gdy był to tzw. "utracony dochód". W stosunku dochodów skarżącego nie można było wskazać, aby jakikolwiek ich składnik stanowił dochód utracony. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł J. W. i Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt l OSK 2394/17 uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji oraz wydane w sprawie decyzje organu odwoławczego i organu pierwszej instancji. Uzasadniając wydany wyrok Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że ustalając dochód za 2014 r. nie odjęto od niego świadczonych przez skarżącego kasacyjnie alimentów. Z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1952 z późn. zm.), do którego odsyła przepis art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci wynika, że dochodem jest suma poszczególnych przychodów i dochodów, pomniejszona o kwoty alimentów świadczonych na rzecz innych osób. Wprawdzie skarżący we wniosku o przyznanie świadczenia wychowawczego nie wskazał, że uiszcza alimenty, jednak z dołączonej do odwołania decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jednoznacznie wynika, że z wypłaconej skarżącemu należności potrącono należności alimentacyjne. Organ nadzoru powyższych rozbieżności nie wyjaśnił. Stanowiło to naruszenie art. 7 K.p.a. oraz art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że stosownie do art. 48 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w art. 48 ust. 1 tej ustawy, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego był rok 2014. Prawidłowo Sąd pierwszej instancji ustalił, że w tej sprawie przyjęto dochód uzyskany przez skarżącego w roku kalendarzowym 2014, ponieważ wniosek o ustalenie prawa J. W. do świadczenia wychowawczego na córkę J. W. dotyczy okresu od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Ponownie prowadząc postępowanie Prezydent Miasta decyzją z [....] 2018 r. nr [...] orzekł o odmowie przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na dziecko J. W. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że zgodnie z wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 17 czerwca 2013 r. sygn. akt [...] zasądzono od wnioskodawcy tytułem alimentów na rzecz małoletniej córki J. W. kwotę 200 złotych miesięcznie za okres od 15 lipca 2012 r. do dnia 22 stycznia 2013 r. oraz kwotę 1000 złotych miesięcznie za okres począwszy od 23 stycznia 2013 r. Wprawdzie J. W. złożył oświadczenie z którego wynikałoby, że córka J. W. z nim mieszka, ale przeprowadzając postępowanie dowodowe, a w tym także wywiad środowiskowy ustalono, że córka J. W. mieszka razem z swoją matką J. K. J. W. z matką mieszkają na tym samym piętrze, podczas gdy J. W. mieszka w pokoju na niższym piętrze. J. W. płaci alimenty na rzecz córki J. W., a wszelkie opłaty mieszkaniowe ponosi J. K. Także informacje uzyskane ze Szkoły Podstawowej do której uczęszcza J. W. wskazują, że dziecko jest najczęściej przyprowadzane i odbierane przez matkę. Organ pierwszej instancji uznał, że materiał dowody zgromadzony w sprawie nie pozwala na ustalenie, że J. W. zamieszkuje wspólnie z dzieckiem i sprawuje nad nim opiekę faktyczną, a tym samym nie spełnia warunków do przyznania prawa do świadczenia wychowawczego na ww. dziecko. Organ pierwszej instancji rozważał kwestię pełnienia opieki naprzemiennej nad córką J. W. przez J. W. i J. K. Ustalił, że warunkiem uznania sprawowania opieki naprzemiennej jest posiadanie orzeczenia sądu orzekającego o takiej opiece. J. W. nie posiada dokumentu potwierdzającego sprawowanie opieki naprzemiennej. Ustalając dochód J. W. uzyskany w 2014 r. Prezydent Miasta wskazał na przychód w wysokości 24645,82 zł, podatek w wysokości 1970 zł, składki na ubezpieczenie zdrowotne w wysokości 2218,13 zł i po odliczeniu tych kosztów dochód wynosił 20457,69 zł. Podczas obliczania dochodów wnioskodawcy nie odjęto alimentów świadczonych przez J. W. na rzecz córki J. W. Zgodnie z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220, z późn. zm.) do którego odsyła art. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, dochodem jest suma poszczególnych przychodów i dochodów, pomniejszona o alimenty świadczone na rzecz innych osób. Inną osobą wobec J. W. nie jest jego córka J. W. Do grona "innych osób" można zaliczyć osoby spoza rodziny wnioskodawcy. Organ pierwszej instancji ustalając dochód J. W. i przyjmując hipotetycznie, ze w skład gospodarstwa domowego J. W. wchodzi także córka J. W. ustalił, że i tak dochód wyniósłby 852,41 zł i byłby wyższy niż kryterium dochodowe zawarte w ustawie o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Od tej decyzji J. W. wniósł odwołanie i po jego rozpoznaniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 15 marca 2019 r. nr [...] utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ odwoławczy uzasadniając swoje rozstrzygniecie podtrzymał w całości ustalenia stanu faktycznego dokonane przez Prezydenta Miasta w tej sprawie. Wskazał na nieprzekraczalne w tej sprawie kryterium 800 złotych jako dochodu, poniżej którego może być przyznane świadczenie wychowawcze. Zaaprobował ustalenia, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby J. W. zamieszkiwał pod adresem ul. E w K i aby faktycznie opiekował się córką. Okoliczność sporadycznego przebywania pod tym adresem nie oznacza zamieszkiwania, a sama córka jest w przeważającym zakresie przyprowadzana i odbierana ze szkoły przez matkę dziecka. Dziecko zamieszkuje pod adresem ul. E w K wraz z matką J. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że kwestia ustalenia sprawowania opieki naprzemiennej musi wynikać wprost z orzeczenia sądu, a takiego orzeczenia odwołujący się nie przedstawił. Także wyliczony dochód J. W. nie pozwalał na przyznanie świadczenia wychowawczego, ponieważ przekraczał on kryterium wynikające z ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Skargę od tej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł J. W. podnosząc, że decyzje zostały wydane niezgodnie z prawem. Informacje uzyskane przez organy są nieprawdziwe, a wnioski urzędnicy oparli na domysłach i domniemaniach. Ustalając wysokość dochodu skarżącego organy obu instancji naruszyli zasadę państwa prawa oraz równości społecznej. Skarżący nie przekroczył dochodu za 2014 r., który uniemożliwiałby przyznania świadczenia wychowawczego. Nawet niewielkie przekroczenie tego dochodu nie powinno pozbawiać skarżącego całości świadczenia wychowawczego. Co do sprawowania opieki naprzemiennej, to zdaniem skarżącego należało uwzględnić przede wszystkim stan faktyczny, a nie orzeczenia sądowe. Takie działanie organów administracji krzywdzi zarówno skarżącego jak i jego córkę. W uzupełnieniu skargi wniesionej przez pełnomocnika skarżącego wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zarzucono organom obu instancji naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 K.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nieuwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela poprzez zaniechanie przeprowadzenia wnioskowanego przez skarżącego przesłuchania matki dziecka J. K. oraz zaniechanie ustalenia rzeczywistego dochodu z tytułu alimentów J. W. Zarzucono również naruszenie art. 5 ust. 3 ustaw o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci poprzez nie odliczenie od dochodów skarżącego kwoty alimentów w wysokości 15360,24 zł pobranych w 2014 r. oraz ewentualnego doliczenia kwoty dochodu uzyskanego z alimentów przez J. W. Do uzupełnienia skargi dołączono kopię ugody zawartej przed Sądem Rejonowym z 11 marca 2019 r. sygn. akt [...] określającej zasady i zakres sprawowania między J. W. i J. K. naprzemiennej opieki nad ich córką J. W. - wnosząc o przeprowadzenie dowodu z tego pisma. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.) zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo. Sąd uznał, że skarga skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa. W tej sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt l OSK 2394/17 uchylił zaskarżony wyrok Sądu pierwszej instancji oraz wydane w sprawie decyzje organu odwoławczego i organu pierwszej instancji. Sygn. akt III SA/Kr 545/19 Okoliczność ta nie umknęła uwadze obu organów administracyjnych, które zgodnie z art. 153 P.p.s.a. i art. 170 P.p.s.a. byłyby związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w tym orzeczeniu, chyba że zmianie uległ stan faktyczny sprawy. Taka sytuacja, dotycząca zmiany stany faktycznego zaistniała w tej sprawie. Orzekając w tej sprawie wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny opierał się na stanie faktycznym przyjętym przez organy administracyjne, które uznały, że w skład rodziny J. W. wchodziła także córka J. W. Prowadząc zaś ponownie postępowanie w tej sprawie organy ustaliły, że córka J. W. nie wchodzi w skład gospodarstwa domowego J. W., ale mieszka razem z matką J. K. i to właśnie z matką tworzy dwuosobową rodzinę w rozumieniu ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci. Takie ustalenie stanu faktycznego sprawy miało podstawowe znaczenie. Jest ono przy tym prawidłowe i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci pod pojęciem rodziny ustawodawca (na potrzeby postępowań dotyczących ww. świadczenia) rozumie następujące osoby: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami i pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25 roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25 rok życia legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z dnia 4 kwietnia 2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz. U. z 2017 r. poz. 2092). Prawidłowo w tej sprawie organy administracyjne ustaliły, że córka skarżącego J. W. nie zamieszkiwała wspólnie z ojcem. Potwierdzało ustalenie dowód w postaci wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 1 października 2018 r. z którego wynika, że J. W. mieszka w tym samym budynku (ul. E w K) co córka J. W. i J. K., ale zajmuje inne pomieszczenie na innym piętrze, a także że częstotliwość przebywania skarżącego w mieszkaniu przy ul. E w K budzi zasadnicze wątpliwości do ustalenia, czy rzeczywiście mieszka on pod tym adresem. Jak przy tym wynika z treści tego wywiadu, przed dniem 1 października 2018 r. były podejmowane próby przeprowadzenia wywiadu także z J. W., ale nie zdołano go zastać pod tym adresem, a przesyłki wzywające J. W. do nawiązania kontaktu z pracownikiem socjalnym celem ustalenia wizyty w miejscu zamieszkania adresowane na ul. E K były odbierane przez J. K. Ponadto przeprowadzony wywiad z osobą przebywająca w lokalu przy ul. E w dniu 21 sierpnia 2018 r. wskazywał, że J. W. jedynie czasami przebywa pod tym adresem. Także informacje uzyskane od pedagoga szkolnego po rozmowie z matką J. W. (akta administracyjne sprawy, karty nr 59-60 i 63) wskazują, że to przede wszystkim matka dziecka J. K. przyprowadza i odprowadza córkę, a ponadto - na podstawie rozmowy pedagoga szkolnego matką J. W. -wskazano, że dziecko J. W. zamieszkuje razem z matką, natomiast od pewnego czasu z powodu trudności lokalowych ojciec dziecka (J. W.) zamieszkuje u matki dziecka. Należy uznać, że w opisanej sytuacji dziecko przebywa razem z matką, która sprawuje nad nim faktyczną opiekę. W szczególności potwierdza to okoliczność, że dziecko przebywa razem w pomieszczeniach z matką, a ojciec dziecka przebywa w pomieszczeniu na innym piętrze. Trafnie organy nie uznały za okoliczność udowadniającą zamieszkiwanie córki wraz z J. W. i prowadzenie dwuosobowego gospodarstwa domowego prze J. W. z córką J. W. samą okoliczność, że takiej treści oświadczenia składał skarżący. Oczywistym bowiem jest, ze to w interesie skarżącego było wskazywanie, że to on prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką i faktycznie ją się opiekuje. Jednakże to stanowisko skarżącego nie znajduje potwierdzenia ani w tym, że przebywa on w sposób stały (ciągły) pod adresem ul. E, ani też w większości przypadków nie odprowadzania i nie przyprowadzania dziecka ze szkoły, nie reguluje żadnych opłat mieszkaniowych i przebywa na innym piętrze niż córka. Skoro wiec córka przebywa z matką, która opłaca koszty utrzymania mieszkania i która także przyprowadzana i odprowadza dziecko ze szkoły, to trafnie organy uznały, mając na uwadze także doświadczenie życiowe, że J. W. przebywa sporadycznie pod adresem ul. E w K nie ze względu na potrzebę opiekowania się córką, tylko z tej przyczyny, że ma problemy lokalowe do zamieszkiwania w innym miejscu. Jak przy tym wynika z akt sprawy, korespondencja organów kierowana do J. W. jeszcze w październiku 2018 r. była adresowana nie na adres ul. E w K, ale na adres ul. B w K i pod tym ostatnim adresem była odbierana przez skarżącego. Ta okoliczność tylko potwierdza ustalenie, że jeżeli J. W. przebywa w mieszkaniu przy ul. E dopiero od listopada 2018 r. i to nie dlatego, żeby do tej pory mieszkał i opiekował się córką J. W. Wprawdzie skarżący we wniosku złożonym w dniu 13 grudnia 2018 r. zawarł prośbę o przesłuchanie matki dziecka J. K. oraz poddanie obserwacji mieszkania przy ul. E w K na okoliczność ustalenia, kto przyprowadza i odprowadza dziecko do szkoły i z kim wychodzi na spacery, do kina i na rower, to brak przeprowadzenia tego dowodu nie stanowił istotniejszego naruszenia przepisów postępowania w tej sprawie. Jak bowiem wynika z informacji zebranych przez pedagoga szkolnego w rozmowach z J. K. i obserwacji samego dziecka przez pedagoga, J. W. mieszka razem z matką, a nie z ojcem J. W. Mając powyższe należy stwierdzić, że nie są zasadnym zarzuty naruszenia przez organy administracji art. 7 K.p.a., ponieważ organy te w sposób należyty i dokładny ustaliły stan faktyczny sprawy, kierując się względem na interes społeczny oraz nie uznając, aby za przyjęciem zamieszkiwania przez okres objęty tą sprawą J. W. z córką J. W. przemawiał słuszny interes skarżącego. Organy nie naruszyły również art. 77 K.p.a. nakazujący wyczerpująco zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy. Organy ustaliły prawidłowo stan faktyczny sprawy a pominięcie dowodu z odebrania zeznań od matki J. W. oraz braku przeprowadzenia obserwacji mieszkania przy ul. E w K w tej sprawie nie stanowiło istotniejszego uchybienia procesowego. Okoliczności dotyczące zamieszkiwania J. W. z matką wynikały także z informacji uzyskanych od pedagoga szkolnego, który oparł swoje ustalenia na rozmowach z J. K. Jest to, w okolicznościach tej sprawy, obiektywny dowód potwierdzający fakt zamieszkiwania dziecka z matką. Wydaje się być wysoce prawdopodobne, że w tej sprawie zeznania J. K. dotyczące zamieszkiwania dziecka co najwyżej wskazywałyby na okres pobytu J. W. pod adresem ul. E w K od listopada 2018 r., jak i mogłyby być nieobiektywne, ponieważ celem byłoby uzyskanie świadczenia wychowawczego, a nie ustalenie rzeczywistego stanu sprawy. Tym samym wprawdzie brak wyraźnego ustosunkowania się przez organy administracji do braku przeprowadzenia tego dowodu stanowił naruszenie przepisów postępowania, ale to naruszenie nie stanowiło istotniejszej wady postępowania. Także nie został naruszony art. 107 K.p.a., organy odwoławczy ustosunkował się do większości argumentów zawartych w i odwołaniu, a ponadto rozpoznał tę sprawę ponownie w postępowaniu odwoławczym. Ponadto nie budzi wątpliwości i to, że o sprawowaniu opieki naprzemiennej decyduje orzeczenie sądu rejonowego i wprawdzie ugodę zawierającą sprawowanie opieki naprzemiennej przez J. W. i J. K. nad córką J. W. zawarto w dniu 1 marca 2019 r., ale ta ugoda wywołuje skutki dopiero od tej daty, a nie przed tą datą. Tym samym na datę orzekania organów administracyjnych w tej sprawie J. W. nie miał dokumentu potwierdzającego, ze sprawuje lub sprawował on opiekę naprzemienną nad córką J. W. W orzecznictwie sądowym po początkowym okresie niejednolitości co do tego, w jaki sposób ustalać istnienie opieki naprzemiennej, sądy administracyjne wypracowały jednolite stanowisko zgodnie z którym w rozumieniu ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, pozostawanie dziecka pod opieką naprzemienną obojga rodziców nie jest kwestią mogącą podlegać interpretacji organu prowadzącego postępowanie, lecz fakt ten musi wynikać wprost z orzeczenia sądu powszechnego (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2019 r. sygn. akt l OSK 1659/17, opub. w Lex nr 2673794; wyrok NSA z 15 maja 2019 r. sygn. akt l OSK 3668/18, opub. w Lex nr 2687040; wyrok NSA z 26 lutego 2019 r. sygn. akt l OSK 1016/17, opub. w Lex nr 2642355; wyrok NSA z 12 lutego 2019 r. sygn. akt l OSK 1230/17, opub. w Lex nr 2630286; wyrok NSA z 24 maja 2018 r. sygn. akt l OSK 2997/17, opub. w Lex nr 2496736). W tym składzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w pełni podziela ww. stanowisko sądów administracyjnych. Również należy wskazać, że także dochody skarżącego za 2014 r. zostały ustalone prawidłowo. Wprawdzie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 12 kwietnia 2018 r. sygn. akt l OSK 2394/17 wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym tej sprawy od dochodu skarżącego należy odliczyć kwotę alimentów świadczoną na rzecz innej osoby, ale ta wytyczna Sądu nie jest wiążąca w tej sprawie, ponieważ córka J. W. nie zamieszkuje razem ze swoim ojcem, ale zamieszkuje z matką. A skoro tak, to za okres objęty tą sprawą świadczenie wychowawcze mogłoby przysługiwać matce dziecka, pod warunkiem spełnienia dodatkowych jeszcze warunków (np. co do nieprzekroczenia kwoty dochodu). Tym samym nie został także naruszony art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Wadą organów administracji było w tej sprawie alternatywne wyliczanie dochodów J. W. zarówno wówczas, gdy prowadził on jednoosobowe gospodarstwo domowe, jak również wtedy, gdyby prowadził dwuosobowe gospodarstwo domowe z córką J. W. Organy bowiem w tej sprawie ustaliły, że w stanie faktycznym obejmującym tę sprawę J. W. nie mieszkała razem z J. W., ale z matką J. K., a tym samym ustalanie hipotetyczne dochodu tak jakby jednak J. W. mieszkała razem ze swoim ojcem nie było prawidłowe. Tym niemniej także i to uchybienie nie miało istotniejszego znaczenia w tej sprawie. Także i co do ewentualnego odliczenia od dochodu skarżącego kwoty płaconych alimentów należy stwierdzić, ze organy administracji nie naruszyły prawa. Jak bowiem wynika to ze stanu faktycznego ustalonego prawidłowo w tej sprawie, córka J. W. zamieszkuje u swojej matki która faktycznie ją się opiekuje, a więc nie ma podstaw do ustalenia świadczenia wychowawczego na wniosek J. W. za okres od 1 kwietnia 2016 r. do 30 września 2017 r. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie organy administracyjne prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy i dokonały właściwej wykładni przepisów prawa, a wskazane uchybienia nie maja istotniejszego znaczenia w sprawie. Tym samym skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a. O przyznaniu wynagrodzenia ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi orzeczono na podstawie art. 250 P.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18).