III SA/Kr 548/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner (spr.) WSA Bożenna Blitek Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego skargę oddala Burmistrz D , działając na podstawie: - art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks Postępowania Administracyjnego ( DZ. U. 2000.98.1071 ), - art. 106 ust.1 i art.8 ust.1 oraz art.38 ust.1 – 5 w związku z art.3, art.4 i art.110 ust.7 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. 2009.175.1362); - Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowania kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U.2009.127.1055) - decyzją z dnia 20 stycznia 2012 r. nr [...] przyznał skarżącemu S. G. pomoc społeczną w formie zasiłku okresowego na cztery miesiące tj. od dnia 01 stycznia 2012r. do dnia 30 kwietnia 2012r. w wysokości 174,00 zł . Przedmiotowej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podniósł, że w wyniku przeprowadzonego u skarżącego wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżący spełnia warunki do przyznania wnioskowanego przez niego świadczenia z pomocy społecznej, bowiem jego dochód wynosi 129,00 złotych z tytułu dodatku mieszkaniowego przyznanego na okres 6-ciu miesięcy tj. od dnia 01 listopada 2011r. do dnia 30 kwietnia 2012r. i nie przekracza kryterium dochodowego określonego w art.8 ww. ustawy o pomocy społecznej , które w tym przypadku wynosi 477,00 złotych, a nadto występują okoliczności wymienione w art.7 pkt.4 tj. skarżący jest osobą bezrobotną. Odnosząc się do wysokości przyznanego świadczenia organ podniósł , że pomoc społeczną dla skarżącego przyznano przy uwzględnieniu posiadanych przez Miejsko-Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w D możliwości oraz przy zastosowaniu art.3 ust.4 oraz art.38 ust.3 ww. ustawy . Art.3 ust.4 ww. ustawy stanowi : " Potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy społecznej powinny być uwzględnione , jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej". Z kolei art.38 ust.3 tej ustawy stanowi : " Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust.2 nie może być niższa niż 50% różnicy między : 1/ kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodami tej osoby; 2/ kryterium dochodowym rodziny a dochodem tej rodziny". W ocenie organu , wymieniona różnica w rozpatrywanej sprawie wynosi 348,00 złotych , natomiast 50% tej kwoty wynosi 174,00 złote i w takiej wysokości został przyznany zasiłek okresowy. Organ podniósł również , że skarżący po raz pierwszy zwrócił się o pomoc społeczną w dniu 15 stycznia 2008r. i miało to związek ze śmiercią jego matki. Wcześniej skarżący nie mógł podjąć zatrudnienia z uwagi na koniczność opieki nad chorą matką ; od jej śmierci , pomoc społeczna udzielała skarżącemu pomocy w formie zasiłków okresowych i celowych. W uzasadnieniu decyzji organ wymienił formę i wysokość przyznawanych świadczeń w 2011r. Zdaniem organu skarżący mógłby poprawić swoja sytuację finansową , niezależnie od przyznanej pomocy społecznej , poprzez podjęcie pracy oferowanej przez Urząd Miejski w D, jednak mimo odebranego skierowania skarżący nie wykonał niezbędnych badań lekarskich tłumacząc się odległymi terminami do lekarzy specjalistów oraz brakiem możliwości zarejestrowania się. W ocenie organu , skarżący posiada środki , możliwości i uprawnienia , które właściwie wykorzystane pozwoliłyby mu na poprawę swojej sytuacji życiowej : wiek , stan zdrowia oraz wyższe wykształcenie prawnicze pozwalają skarżącemu na podjęcie pracy. Niezależnie od tego skarżący dysponuje wiedzą i zdolnościami organizacyjnymi oraz umiejętnością korzystania ze zdobytego wykształcenia , o czym świadczy fakt , że udzielał porad mieszkańcom D , a nadto w 2010r. kandydował na stanowisko burmistrza D mając zarejestrowany własny komitet wyborczy, a w październiku 2011r. kandydował w wyborach do sejmu RP. Wskazane okoliczności , zdaniem organu , nie pozwalają na przyjęcie , że skarżący jest osobą niezaradną życiowo i wymagającą ciągłego wspierania ze strony pomocy społecznej . Decyzja przyznająca skarżącemu zasiłek okresowy w wysokości 174 złotych uwzględnia wskazane wyżej okoliczności, ale również okres zimy i zwiększone koszty utrzymania , a nadto trudności w znalezieniu pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący wskazał na swoją trudną sytuację życiową i zarzucił tej decyzji naruszenie art. 2 ust.1 , art. 3 ust.1 oraz art.38 ust.3 ww. ustawy o pomocy społecznej , naruszenie art. 67 Konstytucji RP oraz zastosowanie nieaktualnego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie: - art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego; - art.2 ust.1, art.38 ust. 1 pkt.1 , ust.2 pkt.1 i ust.3 pkt.1 ww. ustawy o pomocy społecznej; - art.2 i art.17 ust.1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U.2001.79.856) ; - § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz.U.2003.198.1925 - , po rozpatrzeniu odwołania skarżącego , decyzją z dnia 08 marca 2012 r. sygn. akt [...] – utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie . Organ odwoławczy podniósł , że warunkiem korzystania z pomocy społecznej, w pierwszej kolejności jest - aby jej udzielanie nastąpiło w ściśle określonym celu, jakim jest przezwyciężenie trudnej sytuacji życiowej, po drugie - aby miało to miejsce w konkretnych okolicznościach tj. w sytuacji, gdy własne uprawnienia, zasoby i możliwości osoby wnioskującej o pomoc uniemożliwiają jej to przezwyciężenie (art. 2 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej). Organ wyjaśnił , że pomoc społeczna pełni funkcję subsydiarną i powinna zostać udzielona dopiero wtedy, gdy jednostka w sytuacji kryzysowej przestaje być samowystarczalna. Ocena sytuacji finansowej i życiowej należy do organu administracji publicznej przyznającego pomoc, który rozpatrując konkretny wniosek obowiązany jest kierować się zasadami wyrażonymi w przepisach ustawy o pomocy społecznej, a więc także koniecznością stwierdzenia, czy wnioskodawca jest w stanie przezwyciężyć trudną sytuację życiową własnymi środkami , czy też udzielenie wsparcia jest mu konieczne. W ocenie organu odwoławczego , z akt przedmiotowej sprawy wynika, że sytuacja materialna i życiowa skarżącego jest trudna. Na podstawie rodzinnego wywiadu środowiskowego ustalono, iż skarżący jest osobą samotnie gospodarującą i bezrobotną ; jedynym źródłem dochodu skarżącego jest dodatek mieszkaniowy w wysokości 129,00 zł. przyznany na okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 01 listopada 2011 r. Miesięczny dochód skarżącego nie przekracza kryterium dochodowego dla osoby samotnie gospodarującej , o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o pomocy społecznej. Ponadto ustalono, iż stałe miesięczne wydatki skarżącego wynoszą 306,66 zł., a jego zadłużenie z tytułu zaległego czynszu wynosi 180,00 zł. Skarżący posiada spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu mieszkalnego ; mieszkanie składa się z dwóch pokoi i kuchni . We wrześniu 2011 r. skarżący otrzymał ofertę zatrudnienia z Urzędu Miejskiego w D , jednak nie wykonał stosownych badań . Ponadto ustalono , iż skarżący posiada wykształcenie wyższe prawnicze. W ocenie organu odwoławczego , przyznanie zasiłku okresowego w kwocie 174,00 zł było zasadne , a jego wysokość została ustalona prawidłowo przy uwzględnieniu możliwości finansowych organu pierwszej instancji . Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło , że przy ustalaniu wysokości zasiłku okresowego, organ winien uwzględnić nie tylko sytuację materialną wnioskodawcy, ale również możliwości pomocy społecznej, które z uwagi na sytuację materialną innych potrzebujących, są ograniczone . Różnica pomiędzy kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej (477,00zł), a faktycznie osiągniętym przez skarżącego dochodem (129,00 zł) wynosi 348,00 zł i stanowi jednocześnie maksymalną wysokość zasiłku okresowego , jaka mogła zostać przyznana w niniejszej sprawie. Wskazane przez organ l instancji ograniczone środki finansowe ośrodka pomocy społecznej z jednej strony, jak również brak współdziałania skarżącego w celu rozwiązania trudnej sytuacji życiowej ( nie podjęcie pracy zaoferowanej przez Urząd Miejski w D) oraz możliwości wynikające z posiadanego wykształcenia uzasadniają, w ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, przyznanie wnioskowanego świadczenia w wysokości odpowiadającej 50 % różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej , a dochodem skarżącego tj. w kwocie 174,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie jest zgodne z art. 38 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy o pomocy społecznej . Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 67 ust 2 Konstytucji RP , organ odwoławczy uznał ten zarzut za bezzasadny. Wskazany przepis stanowi o prawie obywatela pozostającego bez pracy nie z własnej woli i nie mającego innych środków utrzymania do zabezpieczenia społecznego, którego zakres i formy określa ustawa. Zakres i formy zabezpieczenia społecznego określają ustawy. Pomoc społeczna przyznawana jest w oparciu o przesłanki określone w ww. ustawie o pomocy społecznej, będącej podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie . Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło , że zarzut naruszenia art. 67 ust 2 Konstytucji RP nie został przez skarżącego w żaden sposób sprecyzowany, ani poparty jakimikolwiek argumentami , natomiast skarżący – jak wyżej podniesiono - nie skorzystał z oferty pracy proponowanej przez Urząd Miejski w D. Za nieuzasadniony organ odwoławczy uznał także zarzut powołania się przez organ pierwszej instancji na nieobowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych, bowiem Burmistrz D w zaskarżonej decyzji powołał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009r. sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej , jednak błędnie wskazał jego datę wydania tj. 24 lipca. To uchybienie nie miało jednak wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie organu odwoławczego , organ l instancji w sposób szczegółowy zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy mający znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie , w której skarżący zarzucił , iż zaskarżona decyzja "dopuszcza się obrazu Konstytucji Rzeczypospolitej a w szczególności ducha tejże Konstytucji określonego w preambule a także art.2 art.5 i art.67 Konstytucji " . Ponadto , w ocenie skarżącego , przedmiotowa decyzja narusza art.106 pkt.5 ustawy "w związku z udowodnioną zmianą na niekorzyść w sytuacji życiowej strony" , a także art.3 ust.1 zgodnie z którym pomoc ma być świadczona , by zaspokoić niezbędne potrzeby i umożliwić życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Skarżący podtrzymał dotychczasową argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji wnosząc o uznanie jej za integralną część skargi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie , podtrzymując swoje stanowisko w sprawie . W piśmie procesowym – data wpływu do tut. Sądu – 29.05.2012r. – skarżący zarzucił , że działania organów mają charakter nękania , co doprowadziło do pogorszenia jego stanu zdrowia . Skarżący , jak pisze , podejmował działania w celu uzyskania pracy , jak również przyjął ofertę pracy z Urzędu Pracy , mimo , iż była ona niezgodna z jego wykształceniem. Ponadto skarżący podniósł , że jego sytuacja życiowa uległa znacznemu pogorszeniu , posiada zaległości z tytułu nieuregulowanych rachunków, co powoduje, że musi się zadłużać lub pozostawać bez środków do życia. Aktualna sytuacja skarżącego uzasadnia przyznanie zasiłku celowego w pełnej wysokości , co daje mu szansę na godne życie , bez naruszania praw człowieka do przetrwania. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U.2002.153.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 . 270). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. Mając na uwadze powyższe okoliczności należy stwierdzić , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż kwestionowana decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. W rozpoznawanej sprawie materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 38 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy z dnia 12 marca 2004r. o pomocy społecznej , zgodnie z którym zasiłek okresowy przysługuje w szczególności ze względu na długotrwałą chorobę, niepełnosprawność, bezrobocie, możliwość utrzymania lub nabycia uprawnień do świadczeń z innych systemów zabezpieczenia społecznego osobie samotnie gospodarującej, której dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej. Kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej zostało ustalone w art. 8 ust. 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy i na dzień rozpoznawania wniosku skarżącego wynosiło 477,00 złote , zgodnie z § 1 pkt 1 lit. a ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 lipca 2009 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz.U. 2009.127.1055 ). Stosownie do art. 38 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o pomocy społecznej , zasiłek okresowy ustala się , w przypadku osoby samotnie gospodarującej , do wysokości różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby, z tym że kwota zasiłku nie może być wyższa niż 418 zł miesięcznie. Kwota zasiłku okresowego ustalona zgodnie z ust. 2 nie może być niższa niż 50% różnicy między kryterium dochodowym osoby samotnie gospodarującej a dochodem tej osoby , co wynika z art. 38 ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem wynikającym z ust. 4 art. 38 , a mianowicie kwota zasiłku okresowego nie może być niższa niż 20 zł miesięcznie . Analiza przepisów dotyczących przyznawania zasiłku okresowego prowadzi do wniosku , że jest to świadczenie pieniężne z pomocy społecznej , którego otrzymanie uzależnione jest od spełnienia kryterium dochodowego i przysługuje ze względu na szczególne okoliczności, wymienione w tej ustawie przykładowo np. długotrwała choroba , bezrobocie , niepełnosprawność. Ustawa określa warunki, które muszą być spełnione przez osobę ubiegającą się o to świadczenie i tylko w przypadku ich zaistnienia, zasiłek okresowy może zostać przyznany. Każda trudna sytuacja połączona z niemożliwością jej samodzielnego przezwyciężenia uprawnia do otrzymania tego świadczenia. Oznacza to, że rozstrzyganie w przedmiocie prawa do zasiłku okresowego nie zostało przez ustawodawcę pozostawione uznaniu administracyjnemu organów orzekających. Zauważyć należy , że przykładowo zdefiniowane przesłanki przyznawania zasiłku okresowego dają organowi stosunkowo dużą swobodę decyzyjną oraz powodują, że przyznanie tej formy wsparcia zależy od spełnienia ogólnych warunków udzielenia pomocy społecznej. Jednym z warunków przyznania zasiłku okresowego jest dochód . W rozpatrywanej sprawie okolicznością bezsporną jest , że skarżący spełnia kryterium dochodowe do otrzymania tego świadczenia, a ponadto jest osobą bezrobotną, co stanowi dodatkową przesłankę uzasadniającą udzielenie tej formy pomocy społecznej. O ile w niniejszej sprawie nie jest kwestionowane prawo skarżącego do przyznania zasiłku okresowego , sporna jest jego wysokość. W związku z powyższym należy podnieść , że po spełnieniu ustawowych kryteriów przyznania prawa do zasiłku okresowego, jego wysokość pozostawiona została tzw. względnemu uznaniu administracyjnemu - w granicach między najwyższą i najniższą kwotą zasiłku, wynikającą z art. 38 ust. 2 i 3 ww. ustawy o pomocy społecznej. Oznacza to , że organ stwierdzając, iż wnioskodawca spełnia warunki uzasadniające przyznanie zasiłku okresowego, ocenia w następnej kolejności przesłanki warunkujące jego wysokość, co wiążę się z jednej strony z możliwościami finansowymi ośrodka pomocy społecznej , a z drugiej strony z ilością osób i rodzin ubiegających się o tę pomoc, przy uwzględnieniu hierarchii potrzeb, na które środki te mają być przeznaczone. Uznanie administracyjne w tym zakresie nie pozwala organowi na dowolność w rozstrzygnięciu sprawy co do wysokości przyznanego świadczenia , ale też nie nakazuje przyznania zasiłku okresowego w maksymalnej wysokości. Jak wyżej podniesiono , organ pomocy musi uwzględniać fakt, iż ograniczone środki finansowe, jakimi dysponuje winny trafić do jak największej liczby osób potrzebujących , nie może zatem swojej pomocy skoncentrować na finansowaniu potrzeb tylko jednej osoby, choćby jej sytuacja materialna była najtrudniejsza. Środki finansowe przeznaczone na pomoc społeczną są ograniczone i nie pozwalają na zaspokojenie wszystkich potrzeb. W związku z tym, organ musi uwzględniać wysokość już przyznanych świadczeń i dokonywać stosownego rozdziału posiadanych środków tak, aby z pomocy społecznej skorzystała jak największa liczba podopiecznych, gdyż tylko takie postępowanie jest zgodne z zasadami sprawiedliwości społecznej oraz zasadami wynikającymi z art. 3 ust. 3 i 4 ww. ustawy o pomocy społecznej. Zgodnie z art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego organ prowadzący postępowanie jest zobligowany przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej, a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przy uwzględnieniu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli. Organ ma obowiązek wszechstronnego zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego (art. 77 § l i art. 80 kpa), poczynione zaś w sprawie ustalenia muszą znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej w sprawie decyzji, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa . Z kolei zadaniem organu rozpoznającego sprawę w drugiej instancji jest ponowne rozpatrzenie sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, iż istotą dwuinstancyjności jest dwukrotne merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy. Zadaniem organu administracji nie jest zatem kontrola decyzji wydanej w pierwszej instancji, ale rozpatrzenie wszystkich żądań strony i ustosunkowanie się do nich w uzasadnieniu swojej decyzji . W ocenie Sądu organy rozpoznające przedmiotową sprawę w pełni zastosowały się do wskazanych wyżej wymogów i dokonały prawidłowych ustaleń co do stanu faktycznego oraz przeprowadziły jego prawidłową ocenę, która uzasadniła przyznanie skarżącemu zasiłku okresowego w wysokości określonej w decyzji organu pierwszej instancji. W toku przeprowadzonego postępowania dokładnie przeanalizowano sytuację finansową, rodzinną i majątkową skarżącego, ale również jego możliwości do przezwyciężenia swojej trudnej sytuacji . Okoliczności niniejszej sprawy nie pozostawiają wątpliwości, iż skarżący powinien współdziałać w rozwiązywaniu swojej sytuacji , a w szczególności dołożyć wszelkich starań w poszukiwaniu zatrudnienia . Analiza akt sprawy uzasadnia stanowisko organów , że posiadając wyższe wykształcenie prawnicze , zdolności w zakresie aktywności społecznej , skarżący ma własne możliwości i uprawnienia do przezwyciężenia , a co najmniej do polepszenia swoich warunków życiowych. Skarżący nie może oczekiwać, iż organ pomocy społecznej zaspokoi wszystkie jego potrzeby w pełnym zakresie. Pomoc społeczna nie może być traktowana jako stałe źródło służące do zaspokajania choćby najbardziej uzasadnionych potrzeb. Jak wynika z treści art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 i 2 ww. ustawy , pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa mająca na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężenia trudnych sytuacji życiowych , których nie są one w stanie pokonać , wykorzystując własne uprawnienia , zasoby i możliwości. Jej celem nie jest jednak wyręczanie strony w zaspokojeniu jej wszelkich potrzeb życiowych ,lecz jedynie wspieranie osób i rodzin w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swej decyzji podniósł okoliczność, że skarżący jest objęty pomocą społeczną od roku 2008 i wykazał w jakiej formie i w jakiej wysokości pomoc ta była skarżącemu przyznawana w 2011r. Oznacza to , że skarżący nie pozostaje bez wsparcia społecznego . Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wysokości przyznanego zasiłku okresowego, należy stwierdzić , że został on przyznany skarżącemu w granicach uznania administracyjnego w wysokości odpowiadającej ustalonemu w ustawie zakresowi. Sąd w tym zakresie bada jedynie , czy przyznany zasiłek okresowy mieści się w granicach ustalonych przez ustawodawcę i nie jest uprawniony do kwestionowania wysokości tego zasiłku , jeżeli mieści się on w tych granicach. Reasumując należy stwierdzić , że organy obu instancji wydały decyzje w oparciu o obowiązujące przepisy , dokonały ustaleń wszystkich okoliczności , od jakich świetle ustawy o pomocy społecznej uzależnione jest udzielenie pomocy w formie zasiłku okresowego i z należytą starannością , w sposób dokładny i wyczerpujący rozważyły oraz uzasadniły przesłanki przyznania skarżącemu wnioskowanej pomocy w ustalonej wysokości. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ) orzekł, jak w sentencji wyroku.