III SA/Kr 548/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. D. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi S. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić wniosek. Ustanowiony dla skarżącego adwokat (k. 44) wyznaczony przez Okręgową Radę Adwokacką w osobie mecenasa dr. K. D. (vide: zarządzenie Dziekana ORA z 04.04.2013 r. k. 54) w piśmie datowanym na dzień 18.04.2013 r. zatytułowanym "Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej", które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło dnia 23.04.2013 r. (vide: datownik na pieczęci prezentaty) podał, że "nie znajduje podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 4 grudnia 2012 r. (sygn. akt. II SA/Kr 548/12". Prosząc o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w wysokości 147,60 zł oświadczył, że koszty te nie zostały uiszczone ani w całości ani w części. Zarządzeniem z dnia 10.05.2013 r. wezwano adwokata o wyjaśnienie czy okazywaną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przekazał skarżącemu. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone adwokatowi w dniu 20.05.2013 r. (vide: potwierdzenie odbioru). W odpowiedzi adwokat przedłożył potwierdzenie nadania w dniu 23.05.2013 r. na adres skarżącego przesyłki poleconej nr (00) [...]. Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §20 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie zostało złożone przez adwokata. Sytuacja taka nie oznacza jednak automatycznie, że zachodzą podstawy do przyznania adwokatowi wynagrodzenia. Podnieść bowiem wypada, że mimo literalnej wykładni art. 250 ppsa, przepis ten nie nakłada obowiązku uwzględnienia każdego wniosku adwokata. Wskazując na powyższe przypomnieć należy, że wniosek o przyznanie wynagrodzenia podlega ocenie także pod kątem jakości usług świadczonych w ramach przyznanej pomocy prawnej. Pamiętać bowiem trzeba, że przyznane wynagrodzenie obciąża Skarb Państwa, a sąd dysponując w tym zakresie środkami publicznymi odpowiada za "zasadność i legalność ich wydatkowania". (por. B. Dauter w: S. Babiarz i inni, "Koszty postępowania w sprawach administracyjnych i sądowoadministracyjnych", Wyd. LexisNexis 2007, s. 317). W związku z tym wynagrodzenie może być przyznane jedynie w sytuacji, gdy pomoc prawna świadczona jest przez pełnomocnika w sposób profesjonalny. Orzekający podziela w tym względzie stanowisko Sądu Najwyższego wyrażone w postanowieniach: z 16 marca 2000 r. (I PZ 86/99) i z 10 grudnia 2001 r. (I PKN 248/01, OSNAP z 2002 r. Nr 9, poz. 5) w myśl którego pomoc prawna świadczona w sposób sprzeczny z zasadami profesjonalizmu nie stanowi podstawy do przyznania wynagrodzenia. Orzekający nie podziela natomiast poglądu przedstawionego przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 12 lipca 2004 r. (FSK 1187/04, POP z 2005 r. Nr 3, s. 60), według którego wynagrodzenie pełnomocnikowi świadczącemu pomoc prawną z urzędu przysługuje nawet w wypadku nieprofesjonalnego świadczenia tej pomocy." Odnosząc poczynione uwagi do realiów niniejszego przypadku podnieść należy, że w sytuacji gdy wyznaczony adwokat myli rodzaj rozstrzygnięcia sądu i sygnaturę sprawy co do którego wyraża opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (vide: "1. Nie znajduję podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 grudnia 2012 r. (sygn. akt. II SA/Kr 548/12" powinno zaś być od "wyroku" sygn. akt. "III SA/Kr 548/12"), całą argumentację na uzasadnienie swego stanowiska zawiera w lakonicznej, kilkuzdaniowej wzmiance odwołującej się do bliżej nie sprecyzowanych "adekwatnych przepisów ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz przepisów wykonawczych" a przy tym wszystkim nie pamięta, że adresatem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej jest strona a nie sąd (vide: postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 sygn. OZ 720/04 ONSAiWSA 05/5/93) bo wynika to z prostego porównania daty sporządzenia opinii - 18.04.2013 r., jej wpływu do sądu – 23.04.2013, doręczenia adwokatowi wezwania o wykazanie przekazania opinii skarżącemu – 20.05.2013 r. i nadania przez adwokata przesyłki poleconej nr (00)[...] – 23.05.2013 r., to przedłożone przez adwokata pismo z dnia 18.04.2013 r. zatytułowane "Opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej" nie odpowiada wymogom profesjonalizmu i należytej staranności. Przez opinię prawną należy bowiem rozumieć rozwinięte stanowisko, zawierające ocenę prawną danego stanu faktycznego, wydane osobie uprawnionej (tak: W. Sarnowski, artykuł pn.: "Opinie prawne", "Radca Prawny" z 1998 r., nr 5, poz. 37, teza zamieszczona w systemie komputerowym LEX pod nr 40567/3) z odniesieniem się do argumentacji sądu zawartej w uzasadnieniu zapadłego w sprawie wyroku (tak w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 20 października 2008 r., sygn. akt II SA/Lu 936/07, dostępne na stronie internetowej NSA). W konsekwencji orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 250 ppsa oraz art. 258 § 2 pkt 8 ppsa.