III SA/Kr 553/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer o rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym skargi I. S. i C. S. na stanowisko Rady Gminy w C. z dnia 23 września 2004 r. w przedmiocie nie wprowadzenia do budżetu inwestycji o nazwie budowa kładki pieszo-jezdnej w miejscowości K. postanawia skargę odrzucić I. S. i C. S. złożyli w dniu [...] marca 2005 r. w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie pismo zatytułowane "Prośba o pomoc." W piśmie podali, że zwracają się do Sądu o pomoc w rozstrzygnięciu problemu w sprawie, która od siedmiu lat toczy się w Urzędzie Gminy C., a dotyczy odbudowy kładki pieszo-jezdnej położonej na rzece S. w miejscowości C. – K., zniszczonej w czasie powodzi w 1997 r. Skarżący podają, że po powodzi 1997 r. zostali wraz z innymi mieszkańcami pozbawieni przejścia, ponieważ kładkę wybudowaną w latach 1980-tych przez Urząd Gminy w C. zabrała woda i do dnia dzisiejszego mimo ich próśb, starań i pomocy fizycznej kładka nie została odbudowana, a przejście to stanowi jedyną drogę komunikacyjną dla mieszkańców i właścicieli 10 gospodarstw rolnych i działek położonych po drugiej stronie rzeki. I. S. i C. S. podają, że w związku z otrzymanym od Rady Gminy w C. pismem z dnia [...] września 2004 r. znak [...], w którym zostali poinformowani, że Rada Gminy C. w dniu 23 września 2004 r. nie wyraziła zgody na realizację inwestycji dotyczącej budowy kładki pieszo-jezdnej, składają odwołanie od tej decyzji w formie skargi. Skarżący powołują się na pismo Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2004 r. znak [...], w którym zostali poinformowani, że w dniu [...] grudnia 1999 r. została wydana decyzja WZiZT dla inwestycji budowy mostu łączącego miejscowości K. i C., natomiast w dniu [...] października 2002 r. Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i wydał pozwolenie na budowę z dwuletnim terminem ważności, a mimo to Rada Gminy C. w dniu 23 września 2004 r. nie wyraziła zgody na realizację przedmiotowego zadania. Nadto skarżący szczegółowo opisują wszystkie podejmowane przez nich kroki i starania mające doprowadzić do realizacji inwestycji w postaci budowy kładki pieszo-jezdnej na rzece S. Skarżący przedkładają kopie pism kierowanych przez nich w tej sprawie do różnych organów i odpowiedzi jakie otrzymywali. Skarżący podnoszą i wskazują nieprawidłowości w funkcjonowaniu organów Gminy C.: Rady i Wójta, a także Urzędu Gminy, przedkładając kopie artykułów prasowych, a także kopie protokołów pokontrolnych Regionalnej Izby obrachunkowej. W konkluzji skarżący wnoszą, aby Wojewódzki Sąd Administracyjny rozstrzygnął powstały problem i pomógł w odzyskaniu tego przejścia, a także domagają się skontrolowania pracy Wójta Gminy C. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy C. wniosła o odrzucenie skargi, względnie o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazano, że skarga podlega odrzuceniu, gdyż jej przedmiotem nie jest żaden z aktów wyszczególnionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270/. W przedmiotowej sprawie nie była wydana żadna decyzja administracyjna, gdyż w istocie żądanie skarżących sprowadzało się do tego, aby w budżecie Gminy C. ująć wydatki na realizację inwestycji. Skarżący kwestionują to, że Rada Gminy C. na posiedzeniu w dniu 23 września 2004 r. nie zdecydowała o wprowadzeniu do budżetu zadania o nazwie "Budowa kładki pieszo-jezdnej w miejscowości C.-K. Do odpowiedzi na skargę została dołączona kopia protokołu nr XXIV/2004r. z XXIV sesji Rady Gminy C. odbytej w dniu 23 września 2004r. Nadto w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ przedstawił dotychczasowy przebieg zdarzeń i podejmowane czynności dotyczące planowanej inwestycji, które miały miejsce przed podjęciem przez Radę Gminy stanowiska w dniu 23 września 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1/ decyzje administracyjne; 2/postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3/ postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4/ inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5/ akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6/ akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7/ akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8/ bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. W konkluzji zatem należy stwierdzić, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych wyznacza katalog skarg na określone w art. 3 § 2 działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność. Podjęcie przez Radę Gminy uchwały w sprawie przeznaczenia w przyszłym budżecie gminy środków na realizacje konkretnej inwestycji nie mieści się w katalogu aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy powołanej wyżej, tym samym nie może być przedmiotem skargi rozpoznawanej przez sąd administracyjny. Do kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie należy również kontrola pracy Urzędu Gminy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu administracyjnym /Dz. U. Nr 153, poz.1270/ odrzucił skargę, albowiem przedmiotowa sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.