III SA/Kr 560/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Hanna Knysiak-Sudyka WSA Ewa Michna Protokolant Małgorzata Krasowska-Świt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokat M. Z.-O. Kancelaria Adwokacka ul. [...] w K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług obowiązującą dla tego rodzaju czynności w dniu orzekania. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 14 marca 2017r, nr [...] po rozpatrzeniu odwołania M. P. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2016r o nałożeniu kary pieniężnej 8000 zł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ wskazał, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym. Organ ustalił, że 16 czerwca 2015 roku w K na ul. P zatrzymano do kontroli autobus marki MERCEDS BENZ. Kontrola została przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. S. J. kierowca autobusu okazał do kontroli m.in. wypis z licencji nr [...] na z zezwolenia nr [...] na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii regularnej M - K ważnego do 13 czerwca 2015 roku. Z jego zeznań wynikało, że kontrolowany przewóz rozpoczął się o godz. 5.37, natomiast wyjazd z M w drodze powrotnej do K miał miejsce o godz. 6.31. Kierowca zeznał, że wykonywał przewóz zgodnie z zezwoleniem NR [...]. Charakter przewozu potwierdza protokół kontroli. W toku postępowania strona złożyła wyjaśnienia. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] 2016 roku nr [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 8000 złotych. M. P. złożył odwołanie od tej decyzji. W załączeniu przesłał korespondencję związaną z przedłużeniem ważności zezwolenia nr [...]. Stwierdził, że czuje się poszkodowany przez urzędników Urzędu Marszałkowskiego Województwa. Wyjaśnił, że dwukrotnie składała odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W międzyczasie zakończył prowadzenie działalności gospodarczej i nie składał kolejnego odwołania od decyzji. Powołał się również na swój zły stan zdrowia. Powołaną na wstępie decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Stosownie do treści art. 4 pkt 7 ww. ustawy przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W myśl Ip, 2.1 załącznika nr 3 wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Organ wskazał, że podczas kontroli przesłuchano kierowcę S. J. w charakterze świadka, Z jego zeznań wynikało, że kontrolowany przewóz na trasie K - M, wykonywał przewóz zgodnie z zezwoleniem nr [...]. Z treści wyjaśnień złożonych przez M. P. wynikało, że skarżący złożył 11 maja 2015 roku wniosek o zmianę zezwolenia nr [...] w zakresie zmiany adresu i przystanku końcowego. M. P. stwierdził, że nie był świadomy wygaśnięcia ważności zezwolenia nr [...]. Jest niesporne, że na dzień 16 czerwca 2015 roku M. P. nie posiadał zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych osób na trasie K - M. Przed wygaśnięciem zezwolenia nie złożyła wniosku o przedłużenie jego ważności, złożyła jedynie wniosek o jego korektę (zmianę) w zakresie przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego. W dniu 7 lipca 2015 roku udzielono stronie zezwolenia nr [...] na wykonywanie przewozu regularnego osób na linii regularnej M – K z ważnością do dnia 31 grudnia 2016 r. Natomiast decyzją z dnia [...] 2015 roku Marszałek Województwa umorzył postępowanie wszczęte na wniosek przedsiębiorcy w sprawie zmiany zezwolenia nr [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z upływem terminu ważności zezwolenia. Strona złożyła odwołanie od powyższej decyzji, Po jego rozpatrzeniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2015 roku uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Decyzją z dnia [...] 2016 roku Marszałek Województwa umorzył postępowanie wszczęte na wniosek przedsiębiorcy w sprawie zmiany zezwolenia nr [...] z uwagi na jego bezprzedmiotowość w związku z upływem terminu ważności. Według organu nie budzi wątpliwości okoliczność, zgodnie z którą strona na dzień kontroli nie posiadała ważnego zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na tej trasie, bowiem zezwolenie nr [...] wygasło z dniem 13 czerwca 2015 r. Okoliczności związane z wygaśnięciem zezwolenia nr [...] oraz niezłożeniem przez stronę wniosku o jego przedłużenie zostały ustalone na podstawie informacji uzyskanych od właściwego rzeczowo organu, jakim jest Marszałek Województwa. Strona uzyskała kolejne uprawnienie do wykonywania przewozów regularnych na trasie K — M dopiero w dniu 7 lipca 2015 r. (zezwolenie nr [...]). W oparciu o powyższe należy stwierdzić, że strona popełniła naruszenie z Ip. 2.1, zatem decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8000 złotych należy utrzymać w mocy. W omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. Okolicznością, na którą strona miała wpływ, była znajomość obowiązujących przepisów w zakresie ustawy o transporcie drogowym. W odniesieniu do argumentów strony związanych z jej problemami zdrowotnymi organ odwoławczy stwierdził, że nie mogą one mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie. Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Pokreślić także trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł M. P. twierdząc, że nie jest ona zgodna ze stanem faktycznym sprawy. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację użytą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu l instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, a organy dokonały jego prawidłowej subsumpcji do obowiązującego w sprawie stanu prawnego, przyjmując trafnie, że skarżący wykonywał w dacie zdarzenia objętego kontrolą drogową transport drogowy osób bez wymaganego zezwolenia. Zgodnie z art. 87 ust, 1 ustawy o transporcie drogowym podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4 jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych - odpowiednie zezwolenie lub wypis z zezwolenia wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Stosownie do treści art. 4 pkt 7 ww. ustawy przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe. Zgodnie z przepisem art. 18 ust. 1 ustawy wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia. W myśl Ip, 2.1 załącznika nr 3 wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. Skarżący nie zaprzeczył powyższym okolicznościom, przyjętym przez organy w ramach ustalenia stanu faktycznego. Fakt, że przed wygaśnięciem zezwolenia skarżący, złożył jedynie wniosek o jego korektę (zmianę) w zakresie przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego, nie ma znaczenia dla sprawy, albowiem był to wniosek niedotyczący przedłużenia zezwolenia. Skarżący jako osoba prowadząca działalność gospodarczą nie może zasłaniać się twierdzeniem że składając wniosek o zmianę w zakresie przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego, był przekonany że wniosek ten dotyczy również przedłużenia zezwolenia, są to przecież dwie różne sprawy co jest logiczne i nie wymaga szczególnej wiedzy u przedsiębiorcy. W ocenie Sądu w sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Strona nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego takich dowodów, na które strona nie miała wpływu. Niedopełnienie podstawowego obowiązku przedłużenia zezwolenia jest ewidentnym zaniedbaniem skarżącego. Argumenty skarżącego odnośnie zdrowia nie mogą one mieć wpływu na zmianę rozstrzygnięcia w sprawie, albowiem w czasie kiedy skarżący składał wniosek o zmianę przebiegu linii regularnej i przystanku końcowego mógł złożyć wniosek o przedłużenie zezwolenia, chyba że zamierzał zakończyć działalność gospodarczą. Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez stronę. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Pokreślić także trzeba, że ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę. W konsekwencji słusznie wywiodły organy, iż przewóz, jaki miał miejsce kontrolowanym pojazdem w dniu 16 czerwca 2015 r. był wykonywany bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie transportu drogowego osób. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 zł za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10.000 zł (art. 92a ust. 2 u.t.d.). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 u.t.d.). Zgodnie z Ip, 2.1 załącznika nr 3 wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym jest sankcjonowane nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 8000 zł. W tej sytuacji faktycznej i prawnej organ l instancji prawidłowo wymierzył skarżącemu karę 8000 zł za ww. naruszenia, zaś organ odwoławczy zasadnie decyzję tę utrzymał w mocy, bez naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd nie podziela stanowiska skarżącego, że materiał dowodowy zebrany w sprawie nie jest zgodny ze stanem faktycznym sprawy oraz że naruszono przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i art. 92c ust.1 utd. Organy obu instancji wyczerpująco zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), rozważały także możliwości zastosowania art. art. 92c ust.1 utd dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Ocenę tą podziela Sąd. W kontekście powyższych rozważań, Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego. Mając na uwadze powołane okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 250 p.p.s.a.