III SA/Kr 570/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) Protokolant Sekretarz Sądowy Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi N. O. na opinię Burmistrza Miasta Zakopane z dnia 31 stycznia 2025 r., nr BPP.670.4.2025 w przedmiocie negatywnej opinii w sprawie lokalizacji lądowiska oddala skargę. Skarżący N. O. wniósł o zaopiniowanie lokalizacji lądowiska dla śmigłowców na działkach nr: [...], [...] i [...], obręb [...] w Zakopanem. Skarżący poinformował we wniosku, że przedmiotowe lądowisko będzie mogło być wykorzystywane do obsługi lotów ratowniczych śmigłowców dla potrzeb mieszkańców Miasta i Gminy Zakopane. Opinią z 31 stycznia 2025 r. Burmistrz Miasta Zakopane, działając na podstawie § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz.U. 2013 r., poz. 795) zaopiniował negatywnie lokalizację lądowiska w zakresie wszystkich trzech wymaganych przepisami aspektów, tj.: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku oraz c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. W zakresie zgodności ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, organ wskazał, że w obowiązującym studium przedmiotowy teren jest położony w większej (północnej i środkowej) części w terenie G - drogi głównej oraz w mniejszej (południowo-wschodniej) części w terenie zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków. Zdaniem organu, lokalizacja lądowiska jest niezgodna z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Większa część przedmiotowego terenu jest w studium przeznaczona pod drogę główną - obwodnicę Zakopanego. Zgodnie z ustaleniami tekstu studium, jej przebieg został wyznaczony orientacyjnie i może ulec zmianie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego SZKOLNA - KAMIENIEC – SZPITALNA przenosi przebieg obwodnicy na południe w stosunku do określonego w studium. Jednak na chwilę obecną ostateczny przebieg obwodnicy, która będzie realizowana na podstawie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, nie został ustalony. Dlatego, zdaniem organu, istotne jest zachowanie możliwej rezerwy terenu na realizację obwodnicy Zakopanego. Odnośnie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego SZKOLNA - KAMIENIEC - SZPITALNA, wskazano, że przedmiotowy teren jest położony w terenie KL/RZ - komunikacji - lądowiska sanitarnego dla helikopterów. Organ wskazał, że ustalenia obowiązującego planu miejscowego dla terenu KL/RZ - lądowiska sanitarnego dla helikopterów, dopuszczają wyłącznie lokalizację lądowiska sanitarnego. Lądowisko takie funkcjonuje już w tym terenie i służy obsłudze szpitala oraz Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego. Tym samym organ uznał, że lokalizacja kolejnego lądowiska lub lądowiska innego niż sanitarne (tj. funkcjonujące wyłącznie dla obsługi szpitala i TOPR) jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie możliwości wykorzystywania terenu na cele lądowiska wskazano, że lokalizacja lądowiska na przedmiotowym terenie jest wysoce niewskazana. Funkcjonuje na nim lądowisko sanitarne, służące obsłudze szpitala oraz Tatrzańskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, które wykonuje loty ratunkowe nad teren Tatrzańskiego Parku Narodowego. Lokalizacja kolejnego lądowiska w bezpośrednim sąsiedztwie funkcjonującego lądowiska sanitarnego jest więc zdaniem organu wykluczona ze względu na bezpieczeństwo lotów sanitarnych. Organ stwierdził, też, że lokalizacja kolejnego lądowiska wpłynęłaby negatywnie na tereny zielone, tereny mieszkalne oraz teren szpitala, znajdujące się w sąsiedztwie. Zdaniem organu opiniującego spokój i bezpieczeństwo mieszkańców oraz pacjentów stanowią wartości nadrzędne. Dodatkowo podniesiono, że Zakopane zmaga się z problemem zanieczyszczeń, przekroczeń norm jakości powietrza, hałasem, smogiem i spalinami. Dodatkowe uciążliwości w tym zakresie, spowodowane lotami i lądowaniami kolejnych helikopterów, nie są możliwe do zaakceptowania. Organ stwierdził, że latające nad głowami głośne maszyny budzą niepokój i podenerwowanie mieszkańców i turystów. Na lokalizacji lądowiska zyskają nieliczni, a stracą wszyscy, poprzez hałas, zanieczyszczenia, a nawet potencjalne wypadki lotnicze. Na powyższą opinię skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej opinii zarzucił naruszenie: 1) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. - przez ich niezastosowanie polegające na wyciągnięciu dowolnych, nie znajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym wniosków co do braku możliwości wydania pozytywnej opinii co do lokalizacji lądowiska dla śmigłowców na nieruchomości gruntowej o numerach geodezyjnych 410/4, 410/5 i 409/1 w obrębie 3 w Zakopanem, 2) art. 107 § 1 pkt 6 w związku z art. 107 § 3 kpa - poprzez sporządzenie niepełnego uzasadnienia faktycznego opinii, pomijającego kluczowe dla rozstrzygnięcia fakty, które zostały wskazane we wniosku, a także brak wskazania dowodów potwierdzających tezę o rzekomych uciążliwościach lądowiska, 3 ) art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze w związku z art. § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U. z 2013 r., poz. 795) poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wobec, tego, że: 1/ zgodnie z ustaleniami studium i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane, przyjętym uchwałą Nr XV/140/99 Rady Miasta Zakopane z dnia 15 grudnia 1999 r. Przedmiotowy teren jest położony: w większości (północnej i środkowej) części w terenie G - drogi głównej oraz w mniejszej (południowo- wschodniej) części w terenie zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków, to powyższe zapisy w ocenie tutejszego organu wskazują na to, że żadne ustalenia studium nie zakładają, ani nie dopuszczają lokalizacji lądowiska na tym terenie, a co za tym idzie wydanie opinii odmownej w przedmiocie lokalizacji lądowiska dla śmigłowców, podczas gdy nie ulega wątpliwości, że ocena zgodności lokalizacji lądowiska ze studium uwarunkowań nie jest tożsama z oceną w zakresie zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, studium nie ma mocy prawnej aktu powszechnie obowiązującego, ponieważ jest aktem kierownictwa wewnętrznego (por. wyrok NSA z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt II OSK 3075/14, opubl. w CBOSA), 2/ skoro zgodnie z ustaleniami planu miejscowego przedmiotowe działki położone są na terenie KL/RZ - komunikacji - lądowiska sanitarnego dla helikopterów i obejmują następujące zasady zagospodarowania terenu: teren stałego sanitarnego lądowiska helikopterów o nawierzchni trawiastej lub z betonową płytą startową, obowiązuje zakaz realizacji budynków, to zdaniem skarżącego w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego nie ma wyraźnego zakazu lokalizacji lądowiska dla śmigłowca i należałoby wydać opinię pozytywną nadto spełniono wszystkie przesłanki wymienione w przepisach i nie było podstaw do wydania opinii negatywnej, 4. art. 93 ust. 4, 5 ustawy z dnia 3 lipca 2002 r. Prawo lotnicze w związku z art. § 2 ust. 3 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że wobec, tego, że lokalizacja kolejnego lądowiska w bezpośrednim sąsiedztwie funkcjonującego lądowiska sanitarnego jest wykluczona ze względu na bezpieczeństwo lotów sanitarnych podczas gdy starty i lądowania statków powietrznych mogą być wykonywane tylko za zgodą zgłaszającego lądowisko zgodnie z instrukcją operacyjną lądowiska, a za bezpieczną eksploatację lądowiska odpowiada zgłaszający lądowisko, nadto przeznaczone jest wyłącznie dla jednego śmigłowca, nie dopuszcza się wykonywania równoczesnych startów i lądowań drugiego śmigłowca. W motywach skargi skarżący podniósł, że w zaskarżonej opinii organ w sposób dowolny bez szczegółowej argumentacji udzielił odpowiedzi, nie poparł swoich ustaleń na dowodach i dokumentach, tj. mapach pochodzących z urzędowego zasobu geodezyjnego, pomiarach, zdjęciach itd., które mogą być zweryfikowane. Organ nie wziął pod rozwagę nawet faktu, na co wskazał skarżący, że przedmiotowe lądowisko mogłoby być wykorzystywane do obsługi lotów ratowniczych śmigłowców Lotniczego Pogotowia Ratunkowego, Służb Państwowych, dla potrzeb mieszkańców Miasta i Gminy Zakopane. Skarżący wskazał, że orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje, że jeśli w planie zagospodarowania przestrzennego nie są wprost przewidziane lądowiska dla śmigłowców to nie jest to podstawą do braku wydania przez organ pozytywnej opinii o lokalizacji lądowiska. Skarżący podniósł, że organ nie wyjaśnił w żaden sposób czy wykorzystanie przedmiotowego terenu na cele lądowiska zmieni sposób użytkowania gruntu, przywołując jedynie, że lokalizacja kolejnego lądowiska w bezpośrednim sąsiedztwie funkcjonującego lądowiska sanitarnego jest wykluczona ze względu na bezpieczeństwo lotów sanitarnych. Dodał, że w kontekście § 2 ust. 3 pkt 3 ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk, lokalizację lądowiska postrzegać należy nie jako lokalizację obiektu budowlanego, a lokalizację określonej funkcji. Dlatego zdaniem skarżącego wobec tego, że w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczenie jest KL czyli teren komunikacji lotniczej, RZ - teren zabudowy związanej z rolnictwem - zasadnym było wydanie opinii pozytywnej, a nie negatywnej. Zdaniem skarżącego polskie prawo nie zabrania lokalizacji lądowisk w swoim sąsiedztwie, wręcz przeciwnie mogą być nawet swoim uzupełnieniem. W instrukcji operacyjnej każdego lądowiska jest zapis, że lądowisko przeznaczone jest wyłącznie dla jednego śmigłowca. Nie dopuszcza się wykonywania równoczesnych startów i bezpieczeństwo lądowań drugiego śmigłowca. Ponadto dodał, że instytucją odpowiedzialną za wykonywania lotów i wyrażenia opinii czy jest to bezpieczne czy nie jest Polska Agencja Żeglugi Powietrznej, a nie Urząd Miasta w Zakopane. Skarżący wskazał też na przykłady lądowisk zlokalizowanych w swoim sąsiedztwie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona opinia Burmistrza Miasta Zakopane z 31 stycznia 2025 r. nie narusza prawa w sposób dający podstawę do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że opinia właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) wydawana na podstawie art. 93 ust. 2 ustawy – Prawo lotnicze w zw. z § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk ma charakter aktu z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., podlegającego zaskarżeniu do sądu administracyjnego na zasadach określonych w przepisach art. 50-57 p.p.s.a. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 czerwca 2006 r., II OSK 410/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 7 września 2017 r., sygn. II SA/Po 529/17, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma więc wątpliwości, że skarga do sądu administracyjnego na przedmiotową opinię jest dopuszczalna. Poddając zatem ocenie zaskarżoną opinię przypomnienia wymaga przepis art. 93 ust. 2 ustawy Prawo lotnicze. Zgodnie z jego treścią lądowiska podlegają wpisowi do ewidencji lądowisk, prowadzonej przez Prezesa Urzędu, na wniosek zgłaszającego lądowisko posiadającego zgodę posiadacza nieruchomości, na której znajduje się lądowisko, po uzyskaniu pozytywnej opinii instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego i właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta). Pozytywna opinia wójta lub burmistrza właściwej miejscowo gminy albo prezydenta miasta jest niezbędnym załącznikiem do wniosku o wpis lądowiska do ewidencji lotnisk. W wypełnieniu upoważnienia ustawowego zawartego w art. 93 ust. 9 ustawy Prawo lotnicze wydane zostało rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 1 lipca 2013 r. w sprawie ewidencji lądowisk (Dz. U. z 2013 r., poz. 795), dalej: "rozporządzenie w sprawie ewidencji lądowisk". W § 2 ust. 3 pkt 3 tego rozporządzenia wskazano, że zgłaszający lądowisko do wniosku, o którym mowa w ust. 1, powinien dołączyć pozytywną opinię właściwej miejscowo gminy (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) w zakresie: a) zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy, określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, b) zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w przypadku, gdy obowiązuje on na terenie, na którym jest planowane lądowisko; c) możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. Stosownie do wyżej zacytowanych postanowień § 2 ust. 3 pkt 3 lit. a rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk, w pierwszej kolejności Burmistrz Miasta Zakopane był zobligowany do weryfikacji zgodności z ustaleniami polityki przestrzennej gminy określonymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Zgodnie z załącznikiem graficznym do studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Zakopane, przyjętym uchwałą nr XV/140/99 Rady Miasta Zakopane z 15 grudnia 1999 r., działki [...], [...] i [...] położone są w większej (północnej i środkowej) części w terenie G (drogi główne) oraz w mniejszej (południowo - wschodniej) części w terenie zieleni urządzonej oraz otoczenia cieków. Jak wynika z załączonego wypisu i wyrysu ze studium, tereny strefy G to ciągi dróg krajowych nr 95 i 958 prowadzące ruch zewnętrzny (istniejący wraz z odcinkami projektowanymi). Jak trafnie zauważył organ większa część terenu, którego dotyczy opinia jest przeznaczona pod drogę główną - obwodnicę Zakopanego. Skoro na chwilę obecną ostateczny przebieg obwodnicy nie został ustalony w decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, konieczne jest zachowanie rezerwy na ten cel. Słuszna jest zatem konkluzja organu, że lokalizacja lądowiska na tych terenach jest niezgodna z założeniami polityki przestrzennej miasta zawartymi w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Jeśli chodzi natomiast o tereny strefy OS to strefa śródmiejska o dominującej funkcji mieszkaniowo – usługowej. Jak wskazuje § 11 ust. 2 wypisu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, polityka przestrzenna w strefie OS polega na sukcesywnym podporządkowaniu, modernizowaniu i uzupełnianiu zagospodarowania oraz wyposażenia tej strefy, głównie w zakresie mieszkalnictwa, usług podstawowych oraz usług ogólnomiejskich o swobodnej lokalizacji (z zakresu oświaty, zdrowia itp.), w zakresie bazy noclegowej i żywieniowej turystyki, a także na uzupełnieniu wyposażenia strefy w niezbędne urządzenia towarzyszące (zieleń, komunikacja, infrastruktura techniczna). Opis ten dodatkowo potwierdza stanowisko organu odnośnie negatywnej opinii w zakresie zgodności lokalizacji lądowiska ze studium. Trudno bowiem przyjąć aby lądowisko było niezbędnym urządzeniem komunikacyjnym dla strefy śródmiejskiej o dominującej funkcji mieszkaniowo – usługowej. Sąd uznaje również za słuszną negatywną opinię organu w kwestii zgodności lokalizacji lądowiska na przedmiotowych działkach z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego SZKOLNA-KAMIENIEC-SZPITALNA, przyjętym uchwałą Nr LIX/950/2010 Rady Miasta Zakopane z dnia 9 września 2010 r., zmienioną wyrokiem WSA II SA/Kr 1718/11 Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 12 stycznia 2012 r., zmienioną uchwałą Nr XLVII/631/2013 Rady Miasta Zakopane z dnia 21 listopada 2013 r., zmienioną uchwałą Nr X/149/2015 Rady Miasta Zakopane z dnia 25 czerwca 2015 r., zmienioną uchwałą Nr IX/112/2019 Rady Miasta Zakopane z dnia 26 czerwca 2019 r. (Dz.Urz. Woj. Małopolskiego nr 505, poz. 3767 z dnia 30 września 2010 r.). Jak wynika z wyrysu z ww. planu, dz. ew. nr 409/1, 410/4 i 410/5 położone są na terenach lądowiska dla helikopterów oznaczonych symbolem KL/RZ. Natomiast § 13 wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego SZKOLNA-KAMIENIEC-SZPITALNA wskazuje: "Teren komunikacji – lądowisko dla helikopterów, oznaczony symbolem KL/RZ – pow. 1.19 ha. Zagospodarowanie terenów realizowane będzie na następujących zasadach: 1/ Teren stałego sanitarnego lądowiska helikopterów o nawierzchni trawiastej lub z betonową płyną startową; 2/ Obowiązuje zakaz realizacji budynków". W ocenie Sądu tak sformułowany zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wyłącza możliwość lokalizacji na terenie oznaczonym KL/RZ innego lądowiska niż sanitarne. Skarżący w swoim wniosku zaznaczył, że przedmiotowe lądowisko będzie mogło być wykorzystywane do obsługi lotów ratowniczych śmigłowców dla potrzeb mieszkańców Zakopanego jednakże nie oznacza to, że skarżący domagał się wydania opinii dla lądowiska stricte sanitarnego z wyłączeniem możliwości realizowania lądowań o pozaratowniczym, niesanitarnym charakterze. Zatem organy prawidłowo zinterpretowały wniosek skarżącego i zasadnie odmówiły wydania pozytywnej opinii wobec jednoznacznego zapisu w planie zagospodarowania przestrzennego co do przedmiotowego terenu. Skarżący zarzucił w skardze, że organ przy wydaniu opinii nie odniósł się do tego zastrzeżenia, jednakże w ocenie Sądu wobec tego, że zastrzeżenie to nie mogło wpłynąć na wynik opinii co do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, nie miało to znaczenia dla legalności kontrolowanego aktu. Sąd zaznacza też, że opinia nie jest decyzją administracyjną i nie stosuje się do niej art. 107 § 3 k.p.a. Jej uzasadnienie powinno być na tyle wyczerpujące i klarowne aby poddawała się kontroli Sądu i w ocenie orzekającego w niniejszej sprawie Sądu te wymogi zostały spełnione. W tym miejscu Sąd zaznacza, że przywoływane przez skarżącego w skardze orzecznictwo sądów administracyjnych wskazujące zasadniczo, że samo ogólne przeznaczenie terenu na cele inne, aniżeli lotnicze, nie może automatycznie być uznane za przesądzające - nie znajduje zastosowania w niniejszej sprawie, gdzie zapisy planu zagospodarowania przestrzennego jednoznacznie wskazują sanitarną funkcję lądowiska helikopterów, które może znajdować na tym terenie. Funkcja ta koresponduje z położeniem obszaru oznaczonego w planie KL/RZ, który bezpośrednio przylega do strefy UP, gdzie znajduje się szpital. Ponadto na obszarze KL/RZ, funkcjonuje lądowisko sanitarne. Skoro zatem plan wskazuje jakiego rodzaju lądowisko może się tam znajdować to w ocenie Sądu lokalizacja lądowiska innego rodzaju jest wykluczona. W kontrolowanej opinii organ odniósł się również do możliwości wykorzystania terenu na cele lądowiska. W tym miejscu należy przyznać rację skarżącemu, że zasadniczo organ wydający opinię na podstawie § 2 ust. 3 pkt 3 cyt. wyż. rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk, nie ma kompetencji do oceny bezpieczeństwa ewentualnej lokalizacji dwóch lądowisk w bezpośrednim sąsiedztwie. W kwestii tej decydująca jest instrukcja operacyjna lądowiska oraz opinia instytucji zapewniającej służby ruchu lotniczego w zakresie zarządzania ruchem lotniczym, w szczególności z uwzględnieniem planu organizacji ruchu lotniczego na lądowisku oraz w jego rejonie, wraz ze wskazaniem sposobów uniknięcia ewentualnych kolizji z pozostałymi uczestnikami ruchu lotniczego (§ 2 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie ewidencji lądowisk). Jednakże brak możliwości lokalizacji na przedmiotowym terenie lądowiska innego niż sanitarne jest decydujące w niniejszej sprawie zatem użyty przez organ argument bezpieczeństwa lotów sanitarnych nie mógł stanowić podstawy do zakwestionowania kontrolowanej opinii. Kontrolując zaskarżoną opinię Sąd nie doszukał się zatem naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenia przepisów prawa materialnego mającym wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.