III SA/Kr 574/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym zażalenia M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. w dniu 2 maja 2016 r. w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Wojewody z dnia 6 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia odrzucić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 11 lutego 2016 r. odrzucił ponowny wniosek M. W. o wyłączenie sędziego WSA w Krakowie Bożenny Blitek. Odpis tego postanowienia doręczono pełnomocnikowi skarżącej w dniu 22 lutego 2016 r. W dniu 29 lutego 2016 r. M. W. wniosła pismo (k. 428), w którym wskazała, że kwestionuje ona zasadność postanowienia WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. i domaga się jego uchylenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie skarżącej podlega odrzuceniu. Istotne znaczenie ma fakt, że przedmiotowe zażalenie zostało wniesione na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. odrzucające ponowny wniosek skarżącej o wyłączenie sędziego WSA w Krakowie Bożenny Blitek. Stosownie do art. 22 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "ppsa", ponowny wniosek o wyłączenie sędziego niezawierający podstaw wyłączenia lub opierający się na tych samych okolicznościach, podlega odrzuceniu bez składania wyjaśnień przez sędziego, którego dotyczy. Postanowienie o odrzuceniu wydaje sąd w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym. Z powołanego wyżej art. 22 § 4 ppsa, a także art. 194 ppsa, nie wynika, aby na postanowienie odrzucające ponowny wniosek o wyłączenie sędziego przysługiwało zażalenie. Skoro więc skarżąca w treści swojego pisma z dnia 29 lutego 2016 r. wyraźnie kwestionowała prawidłowość postanowienia WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r., a dodatkowo pismo to wniesiono w terminie siedmiu dni od doręczenia tego postanowienia, to należało uznać, że pismo to stanowi zażalenie na postanowienie WSA w Krakowie z dnia 11 lutego 2016 r. Natomiast z przedstawionych wyżej rozważań wynika, że na to postanowienie zażalenie nie przysługuje. W związku z powyższym przedmiotowe zażalenie podlegało odrzuceniu jako niedopuszczalne na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 i art. 22 § 4 ppsa.