III SA/Kr 576/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat R. O. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2014 r. sygn. akt. III SA/Kr 576/14 w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 8 sierpnia 2013 r. nr [ ] w przedmiocie zasiłku okresowego postanawia: oddalić wniosek. Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2014 r. ustanowiono dla strony adwokata (k. 52), którego Okręgowa Rada Adwokacką wyznaczyła w osobie mecenasa R. O. (k. 64). Wyznaczony adwokat reprezentował skarżącego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (k. 83) otrzymując za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji stosowne wynagrodzenie (k. 84). Po wyroku oddalającym skargę strony sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k. 107-110), formułując w jej treści m.in. wniosek o "zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych" (k. 43). Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt. I OSK 912/15 wydanym na posiedzeniu niejawnym oddalił skargę kasacyjną strony bez orzekania o wynagrodzeniu za pomoc prawną spełnioną na zasadzie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.). Wskazując na powyższe podnieść trzeba, że jeśli adwokat wnosi o "zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych", to powinien pamiętać, że zgodnie z jedną z takich norm, przyjętą w §20 powołanego rozporządzenia jego wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. Skoro zaś w realiach rozstrzyganego przypadku adwokat nie złożył takiego oświadczenia, to nie istnieje inna możliwość jak tylko konieczność oddalenia jego wniosku. W szczególności brak jest podstaw, aby wzywać adwokata do uzupełnienia wniosku w trybie art. 49 §1 ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 8 ppsa. Dyspozycja normy przepisu art. 49 §1 ppsa odnosi się bowiem wyłącznie do sytuacji gdy pismo obarczone jest brakami formalnymi. Zgodnie zaś z poglądem Sądu Najwyższego wyrażonym w uzasadnieniu postanowienia z dnia 14 października 1998r. (sygn. II CKN 687/98 OSNC 1999/3/63), - który zachowuje aktualność na kanwie rozstrzyganego przypadku - oświadczenie to nie stanowi braku formalnego pisma lecz brak w zakresie uzasadnienia wniosku. Będąc nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów stanowi przesłankę do przyjęcia, że praca adwokata nie została wynagrodzona w związku z czym zachodzi podstawa poniesienia kosztów z tego tytułu przez Skarb Państwa na podstawie art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. Prawo o adwokaturze (Dz.U. 82/16/124 ze zm.). Nie istniała też możliwość wyinterpretowania treści takiego oświadczenia z osnowy wniosku. Po pierwsze wniosek pochodzi od profesjonalisty. Po drugie działanie takie prowadziłoby w istocie do niedopuszczalnego nadawania z urzędu składanym pismom treści, których są one pozbawione. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji.