III SA/Kr 577/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Gminy [...] Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 30 kwietnia 2004r Nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia skargę odrzucić Decyzją z dnia [...] 2004r. nr [...] wydaną przez Kierownika Działu ds. Dodatków Mieszkaniowych Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] orzeczono o przyznaniu J. G. dodatku mieszkaniowego w kwocie [...] zł miesięcznie, w tym ryczał z tytułu braku wyposażenia lokalu w instalację doprowadzającą ciepłą wodę [...] zł, na okres 6 miesięcy począwszy od dnia [...] 2004r. Odwołanie od decyzji złożył J. G. kwestionując wysokość przyznanego jej dodatku podnosząc, że decyzja ta jest dla niej krzywdząca, a także powołując się na stanowisko Kolegium Odwoławczego wyrażone w decyzji podjętej w wyniku rozpoznania odwołania od poprzedniej decyzji w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania uchyliło w całości decyzję organu I instancji i orzekło co do istoty sprawy, przyznając J.G., począwszy od [...] 2004r. na okres 6 miesięcy, dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł miesięcznie, w tym ryczałt z tytułu braku wyposażenia lokalu w instalację doprowadzającą ciepłą wodę, w wysokości [...] zł. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyła Gmina Miejska [...]- Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...]. Skarżąca zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art.3 ust.3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych /Dz.U Nr 71, poz.734 z późn.zm./, poprzez błędną jego wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy, tj. przyjęcie iż do dochodu uzyskiwanego przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy nie wlicza się dodatku pielęgnacyjnego. Skarżąca wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a nadto o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącej świadczenie emerytalno-rentowe zwiększone o dodatek pielęgnacyjny stanowi dochód ubiegającego się o dodatek mieszkaniowy. Zamiar ustawodawcy w zakresie ustalenia wyłączeń od dochodu został jasno sprecyzowany i brak podstaw do stosowania rozszerzającej interpretacji postanowień ustawy. Ponadto w uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżąca ma interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie, albowiem decyzja dotyczy bezpośrednio interesu skarżącej z racji przysługujących jej praw do dysponowania majątkiem gminnym w części przeznaczonej na pomoc materialną dla osób potrzebujących. Zdaniem skarżącej Konieczność realizacji decyzji naruszającej prawo spowoduje uszczuplenie budżetu miasta ponad posiadane i zaplanowane środki na wydatki z zakresu pomocy mieszkaniowej dla mieszkańców gminy. A nadto zaskarżona decyzja ingeruje w sposób niekorzystny dla skarżącej na jej stan zobowiązań i obarcza nadmiernymi obowiązkami finansowymi nie znajdującymi uzasadnienia w obowiązującym prawie. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie skargi, wskazując, iż strona skarżąca występuje w powyższej sprawie w charakterze organu, który w pierwszej instancji rozstrzygał indywidualną sprawę administracyjną przyznając J. G. dodatek mieszkaniowy. Kolegium nie kwestionuje faktu, że Gmina Miejska [...] przeznacza określone środki finansowe na wypłatę dodatków mieszkaniowych, jednakże z treści skargi wynika, że gmina skarży rozstrzygnięcie Kolegium jako organ I instancji, a w tej sytuacji skarżącej nie przysługuje prawo do złożenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, ponieważ nie jest ona stroną postępowania administracyjnego. Kolegium podkreśla, że tylko podmioty stojące "na zewnątrz" administracji mogą być chronione w postępowaniu administracyjnym oraz w ramach kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Tylko wobec nich można mówić o interesie prawnym odrębnym wobec podmiotu prowadzącego postępowanie jurysdykcyjne. Nie można bowiem mówić o odrębnych interesach prawnych organów administracyjnych. Odnosząc się do twierdzeń skarżącej mających uzasadniać jej legitymację procesową, Kolegium Odwoławcze zgadza się, iż zaskarżona decyzja dotyczy w pewnym sensie interesów finansowych gminy, jednakże interesów o charakterze faktycznym, nie ingeruje natomiast w interes prawny i w prawa majątkowe Gminy, a tylko w takiej sytuacji można przyjąć, iż ma ona prawo zaskarżenia decyzji organu odwoławczego do sądu administracyjnego. Niezależnie od powyższego Kolegium Odwoławcze zaznacza, że skarga powinna podlegać odrzuceniu także z tej racji, iż jest ona spóźniona. Jak bowiem wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] otrzymał zaskarżoną decyzję w dniu [...] 2004r., natomiast skarga została złożona w dniu [...] 2004r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Zgodnie z art.58 parag.1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153, poz.1270/ sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Skarżąca twierdzi, że zaskarżoną decyzję Kolegium Odwoławczego otrzymała w dniu [...] maja 2004r., jednak z zwrotnego poświadczenia odbioru znajdującego się w aktach wynika, że decyzja została doręczona skarżącej w dniu [...] 2004r. Natomiast [...] 2004r. Kolegium Odwoławcze zwróciło skarżącej akta sprawy wraz z decyzją. Mając zatem na uwadze, datę doręczenia decyzji tj.[...] 2004r. i datę złożenia skargi tj [...] 2004r., skarga podlega odrzuceniu, gdyż została złożona po upływie terminu do jej wniesienia, który zgodnie z art.53 parag.1 ustawy powołanej wyżej wynosi 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Nadto Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela pogląd zawarty w odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż skarga podlega odrzuceniu również z tego powodu, że została wniesiona przez organ, który rozstrzygał sprawę administracyjną w I instancji. W uzupełnieniu wywodów Kolegium Odwoławczego można wskazać, że orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jest w tym zakresie jednoznacznie i ukształtowane jeszcze na gruncie ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Np. w postanowieniu z dnia 19 maja 1998r. sygn. I SA/Łd 78/98 NSA przyjął " Zgodnie z treścią art.33 ust. 1 ustawy o NSA sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot. W ust.2 tego przepisu uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny oraz organy enumeratywnie wyliczone w tym przepisie. Nie mieści się w tej kategorii organ, który wydał orzeczenie w I instancji" /LEX nr 361987. Ponadto art.32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określa, że w postępowaniu w sprawie sądowoadmnistracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Sąd wszczyna postępowanie na podstawie skargi wniesionej przez uprawniony podmiot i struktura tego postępowania ukształtowana jest jako spór prowadzony przed sądem przez dwa podmioty: podmiot żądający udzielenia ochrony prawnej /skarżącego/ i organ administracji publicznej, którego działanie stało się przyczyną zgłoszenia żądania udzielenia ochrony prawnej. postępowanie sądowoadministracyjne nie może być natomiast wykorzystywane do rozstrzygania sporów na tle odmiennych poglądów prawnych między organami różnych szczebli w strukturze organizacyjnej administracji publicznej / Postanowienie NSA z 03.11 19999, sygn. akt ISA 1467/99 LEX nr 48666/. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny - zgodnie z art.58 parag.1 pkt 2, 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- odrzucił skargę.