III SA/Kr 579/08

Kraków 15 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku W. P. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] nr [...], w sprawie ze skargi na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Komendant Miejski Policji decyzją nr [...] z dnia [...] nałożył na W. P. karę pieniężną w łącznej kwocie 8500 zł za wykonywanie w dniu [...] przewozu drogowego na potrzeby własne bez wymaganego zaświadczenia, bez zezwolenia na przewóz odpadów oraz z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy. Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] uchylił decyzję organu I instancji w całości i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania uznając za niezgodne z przepisami zakwalifikowanie kontrolowanego przewozu, jako przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt. 4 ustawy z dnia 6.09.2001r. o transporcie drogowym. W skierowanej do sądu administracyjnego skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] nr [...], wydanej "w oparciu o zaskarżony akt". Uzasadniając swój wniosek skarżący stwierdził, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję w oparciu o zaskarżoną decyzję nałożył na niego karę w wysokości 14.500 zł, czyli o wiele wyższą niż pierwotnie. Wykonanie powyższej decyzji, prowadziłoby do usankcjonowania bezprawnego działania organów administracji i spowodowałoby po stronie skarżącego niepowetowane szkody, gdyż jego dochody w żadnym razie nie pozwalają na zapłatę tak wysokiej kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, jednakże Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a przesłanką uzasadniającą wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Redakcja przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje, iż przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest ten akt lub czynność, która jest przedmiotem skargi. Wprawdzie przepis art. 61 § 3 w zd. III przewiduje, że przedmiotem wstrzymania mogą być także akty (już nie czynności) wydane lub podjęte we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy, jednakże – zdaniem Sądu – przepis ten nie daje podstawy do wstrzymania wykonania aktu – decyzji Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] – podjętego po wydaniu będącej przedmiotem skargi decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...]. Decyzja ta podlega zaskarżeniu skargą do Sądu Administracyjnego dlatego, że jako mająca przymiot decyzji ostatecznej, spełnia przewidziane art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. przesłanki warunkujące dopuszczalność jej zaskarżenia. Należy zatem podzielić wypowiadany w piśmiennictwie pogląd (Por. T. Woś, str. 344 w komentarzu – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lexis Nexis, Wyd. 2, 2008r.), że wyznaczony przepisem art. 61 § 3 in fine zakres materialno prawnego rozumienia "sprawy," wskazuje na dopuszczalność wstrzymania wykonania decyzji poprzedzającej wydanie zaskarżonego aktu i to także wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie podjęty w postępowaniu o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej, stwierdzenie nieważności, wznowienie postępowania czy w trybie autokontroli z art. 54 § 3 p.p.s.a. Nie jest natomiast - zdaniem Sadu – dopuszczalny, gdyż nie mieści się w granicach tej samej sprawy w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. wyznaczonych nie tylko przedmiotem ale i datą zaskarżonego rozstrzygnięcia, wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, względem którego nie zaistniały jeszcze przesłanki warunkujące dopuszczalność wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Skarżący złożył bowiem wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji, w stosunku do której nie został wyczerpany tok instancji, przez złożenie dopuszczalnych środków zaskarżenia. Wydana przez Komendanta Miejskiego Policji decyzja z dnia [...] nie może być przedmiotem kognicji Sądu, rozpoznającego skargę na ostateczną decyzję Wojewódzkiego Komendanta Policji z [...] gdyż ta data wyznacza stan prawny wedle którego dokonuje się kontrola zaskarżonej decyzji. Trzeba też podkreślić, iż w myśl art. 61 § 6 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Rozpatrzenie zatem w niniejszej sprawie skargi na decyzję z [...] przy uwzględnieniu wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji późniejszej z dnia [...], skutkowałoby upadkiem z mocy prawa wstrzymania. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie stanowi wniosku wszczynającego postępowanie w sprawie, nie jest więc możliwe jego odrzucenie (Por. B. Dauter w Komentarzu – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. II Zakamycze 2006, str.163). Z tych przyczyn należało wnioskowi odmówić, gdyż nie spełnia przewidzianej art. 61 § 1 p.p.s.a. przesłanki objęcia nim wstrzymania zaskarżonej decyzji lub decyzji poprzedzającej wydanie decyzji zaskarżonej. Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji.