III SA/Kr 582/04
WyrokWSA w Krakowie2006-05-22
Skład orzekający: Tadeusz Wołek, Krystyna Kutzner, Piotr Lechowski
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy organ administracji publicznej może orzec o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego, jeśli opuściła ona miejsce zameldowania z powodu przemocy domowej i nie podejmuje starań o powrót, ale jednocześnie nie ma możliwości zamieszkania w innym miejscu?Ratio decidendi
Organ administracji publicznej może orzec o wymeldowaniu osoby z pobytu stałego, jeśli osoba ta opuściła miejsce zameldowania bez wymeldowania i nie podejmuje starań o powrót, koncentrując swoje centrum życiowe poza adresem stałego zameldowania. Okoliczności takie jak przemoc domowa, która spowodowała opuszczenie lokalu, nie wykluczają możliwości wymeldowania, jeśli osoba nie skorzystała ze środków prawnych umożliwiających powrót lub nie ma zamiaru powrotu do miejsca stałego zameldowania. Uzależnianie wymeldowania od rozwiązania spraw majątkowych jest niedopuszczalne.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła skargi H.M. na decyzję Wojewody utrzymującą w mocy decyzję Wójta o wymeldowaniu skarżącej wraz z dziećmi z pobytu stałego. Postępowanie wszczęto na wniosek teścia skarżącej, który twierdził, że H.M. opuściła miejsce stałego zameldowania wraz z dziećmi. Skarżąca podnosiła, że opuszczenie lokalu było spowodowane znęcaniem się nad nią przez męża i teścia, a także kwestiami majątkowymi. Organy administracji uznały, że skarżąca opuściła miejsce stałego zameldowania bez wymeldowania i nie podejmuje starań o powrót, koncentrując swoje centrum życiowe poza adresem stałego zameldowania.Rozstrzygnięcie
Skargę oddalono.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner NSA Piotr Lechowski (spr.) Protokolant Agnieszka Słaboń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 maja 2006 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Wojewody z dnia 30 kwietnia 2004 Nr [...] w przedmiocie wymeldowania skargę oddala
Decyzją z dnia 30 kwietnia 2004 r [...] , po rozpatrzeniu odwołania H.M. , Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2004 r [...] , którą umorzono o wymeldowaniu H. M. wraz małoletnimi dziećmi K. M. i S.M. z pobytu stałego z budynku Nr [...] w [...]. Decyzję Wojewody oparto na przepisie art.138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( tj. Dz. U. z 2001 r Nr 87 , poz. 960 z późn. zm. ).
Uzasadniając swoją decyzję Wojewoda wskazał następujące okoliczności faktyczne i motywy prawne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia.
Postępowanie wszczęto w związku z wnioskiem złożonym w 1998 r przez J.M. - teścia H. M. - o jej wymeldowanie wraz z dziećmi z budynku Nr [...] w [...]. Wniosek oparto na twierdzeniu , że H. M.opuściła miejsce stałego zameldowania wraz z dziećmi odchodząc od męża i zamieszkała u swych rodziców w [...].
Wójt Gminy [...] rozpatrując sprawę po raz czwarty , decyzją z dnia [...] 2004 r orzekł o wymeldowaniu H.M z pobytu stałego wraz z małoletnimi dziećmi K. i S.z budynku Nr [...] w [...]. .Organ l instancji przyjął , iż zaistniała przewidziana częścią pierwszą przepisu art. 15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych przesłanka wymeldowania , w postaci opuszczenia w 1996 r wraz z dziećmi miejsce pobytu stałego bez wymeldowania. Wójt Gminy ustalił, że H. M. nie wszczynała postępowań mających przywrócić jej naruszone posiadanie ani nie korzystała z pomocy organów ścigania w celu umożliwiania jej i dzieciom powrotu do miejsca stałego zameldowania w [...] Wskazano , ze mąż H.M. zamieszkuje w [...] i tam jest zameldowany , lecz H. M. wyklucza zameldowanie w tym miejscu z uwagi na warunki techniczne budynku. Wskazując na konflikt majątkowy z teściem i mężem D. M. , organ l instancji uznał , iż H. M. ze względów formalnych zależy na utrzymaniu zameldowania w [...] , jednak faktycznie nie zamierza powrócić do zamieszkania w tym budynku , a widzi możliwość zamieszkania tylko w miejscu obecnego pobytu.
Wskazano w szczególności , że J. M. zadeklarował by H. M. wróciła z dziećmi do [...] 2004 r , ale to nie nastąpiło.
W odwołaniu od tej decyzji H. M. podnosiła , że nie opuściła wraz z dziećmi dobrowolnie miejsca stałego zameldowania , lecz została do tego zmuszona nagannym zachowaniem teścia i męża , który od 1989 r do [...]1996 r znęcali się nad nią fizycznie i psychicznie .
Podnosiła , że na budynek w [...] poniosła nakłady finansowe , że mąż przeniósł własność nieruchomości budynkowej na teściów i warunkowała wymeldowanie zwrotem nakładów oraz zapewnieniem innego mieszkania z godnymi warunkami , którym nie odpowiada budynek w [...]. Zarazem zaznaczała , że zamieszkanie z teściem nie jest możliwe i stanowi niebezpieczeństwo , a wymeldowanie spowoduje uciążliwości związane z pobieranymi z funduszu alimentacyjnego alimentami i ubezpieczeniem dzieci.
Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję Wojewoda i wskazał na stan prawny będący następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 maja 2002 r sygn. akt K 20/01 sprowadzający przewidzianą częścią pierwszą art.15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności przesłankę wymeldowania z pobytu stałego , do opuszczenia miejsca pobytu pod adresem zameldowania.
Ustalając podstawy do wymeldowania wyszedł organ od bezspornej okoliczności , że H. M. wraz z dziećmi w 1996 r opuściła miejsce zameldowania w budynku Nr [...] w [...] i nie podejmuje żadnych starań , by ponownie zamieszkać w tym budynku.
Nawiązując do przyczyn opuszczenia lokalu wskazano , że istotnie postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...]1999 r sygn. akt [...] warunkowo umorzono postępowanie przeciwko J. M .i D. M. w związku ze znęcaniem się nad H.M. w okresie od 1989 r do [...]1996 r nas okres próby jednego roku wraz ze zobowiązaniem do przeproszenia jej i powstrzymywania się od wyzwisk i wszczynania awantur. Stwierdzono , że mimo przeproszenia H. M.nie podejmowała prób w sprawie ponownego zamieszkania , nie chce także zamieszkać u męża zameldowanego w [...] , twierdząc , że budynek jest w złym stanie technicznym.
Podkreślono , że składane przez H. M. wyjaśnienia nie są konsekwentne .Twierdzi bowiem , że nie ma realnej możliwości zamieszkania z teściem , w innych wyjaśnieniach , że ma zamiar mieszkać w miejscu dotychczasowego pobytu , a w innych jeszcze , że rozważa możliwość dobrowolnego wymeldowania z dotychczasowego miejsca pobytu stałego , ale dopiero po uprzednim rozliczeniu z poniesionych na ten budynek nakładów finansowych.
Oceniając zebrany materiał dowodowy i stanowisko zajmowane przez H.M. oraz jej postępowanie doszedł organ odwoławczy do przekonania , że H.M. w istocie nie ma rzeczywistego zamiaru powrotu do miejsca stałego zameldowania. Wskazano , że dnia [...] 2004 r. teść J. M. zadeklarował brak sprzeciwu dla powrotu H.M. z dziećmi pod adres zameldowania , lecz z tej możliwości nie skorzystała .
Wskazując na przepis art. 6 ust.1 ustawy wskazano , ze pobytem stałym jest zamieszkiwanie pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania i tej przesłanki względem adresu stałego zameldowania w [...] H. M. nie spełnia , ani nie ma zamiaru spełniać .Podkreślono , że uzależnienie wymeldowania od rozliczenia spraw majątkowych jest niedopuszczalne.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wniosła H.M. wnosząc o " zmianę zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Urzędu Gminy w [...] i umorzenia postępowania " .
Nie wskazując naruszonego przepisu prawa skargę oparto na zarzucie ,, błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia , a mianowicie , że dobrowolnie opuściła wraz z dziećmi dom w [...] Nr [...] oraz , że ,, przemeldowanie się męża do [...] jest fikcją meldunkową " , gdyż budynek , jest stary , nie nadaje się do zamieszkania , a mąż cały czas mieszka w [...]. Podnosiła dalej , iż deklaracja teścia złożona [...] 2004 r o możliwości jej powrotu jest fikcją , gdyż nadal się odgraża , co wywołuje u niej obawę. Podnosiła także , iż w chwili jej wyrzeczenia dom stanowił własność jej i męża , a przepisanie jego własności miało służyć dokuczeniem skarżącej i jej wymeldowaniu.
Uzasadniając skargę podnosiła skarżąca , że mieszka u brata , który nie zgadza się nawet na jej tymczasowe zameldowanie , nie ma uprawnień do innego lokalu a po wymeldowaniu z pobytu stałego dzieci będą pozbawione ubezpieczenia , leczenia i alimentów , które płacić ma Urząd Gminy.
Podnosiła , że mąż z jej teściem są w zmowie , że jest zarejestrowana jako bezrobotna bez prawa do zasiłku , gdyż mąż ma gospodarstwo rolne.
Zarzucała , że teść zgodę na jej zamieszkanie warunkuje zakupieniem dla skarżącej przez jej rodziców gruntów , że kilkunastokrotnie usiłował pozbawić ją życia. Wyjaśniała w skardze , że nie może powrócić do zamieszkania , skoro teść grozi, że jak wróci to pozbawi ją życia.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie , podtrzymując dotychczasowe ustalenia i stanowisko prawne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył :
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 z późn. zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie .Przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1269 ) stanowi , że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według przepisu art. 134 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonana na powyższych zasadach kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji prowadzi do stwierdzenia , że decyzja ta jest zgodna z prawem , co skargę czyni bezzasadną .
Zaskarżona decyzja Wojewody wydana została dnia 30 kwietnia 2004 r , a utrzymana nią w mocy decyzja organu l instancji została podjęta w dniu [...] 2004 r.
W dacie wydania zaskarżonej decyzji Wojewody jak i w dacie podjęcia decyzji przez organ l instancji ) , przepis art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t.j. obecnie 2006 r Nr 139, poz. 993 ) , jeszcze brzmiał , że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby , która utraciła uprawnienie wymienione w art. 9 ust.2 i bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego , albo osoby , która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsca pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy , a nowego miejsca pobytu ustalić nie można.
Przepis art. 9 ust.2 ustawy nakładający przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad dwa miesiące , obowiązek przedstawienia potwierdzenia uprawnień do przebywania w lokalu ( pomieszczeniu ) ,w którym nastąpić ma zameldowanie , utracił moc z dniem [...] 2002 r . Z tym dniem opublikowany został bowiem w Dzienniku Ustaw ( z 2002 Nr 78 , poz. 716 ) , wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27.05.2002 r sygn. K 20/01 ( OTK -1 2002/3/34 ) , stwierdzający niezgodność tego przepisu wskazanymi wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego , przepisami Konstytucji RP .
Mimo zatem , że w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis art.15 ust.2 w brzmieniu swej pierwszej części odwoływał się do art.9 ust.2 ( już nieobowiązującego ) , doniosłość prawną dla oceny przesłanki wymeldowania z pobytu stałego na podstawie tego przepisu , miała tylko okoliczność faktyczna polegająca na stwierdzeniu , czy osoba zameldowana na pobyt stały opuściła miejsce pobytu stałego bez wymeldowania. W świetle skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego instytucja wymeldowania ( zameldowania ) , nabrała charakter wyłącznie rejestrującej stan faktyczny , oderwany od istnienia lub nie istnienia podstaw prawnych do przebywania w lokalu z zamiarem stałego pobytu.
Na części pierwszej art. 15 ust.2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oparta jest właśnie zaskarżona decyzja. Wszelkie zatem zarzuty skargi dotyczące nie rozwiązania konfliktu majątkowego skarżącej z mężem i jego rodziną , a mające uzasadniać warunkowanie ewentualnej zgody na wymeldowanie po jego rozwiązaniu nie mają doniosłości prawnej na płaszczyźnie oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Nie mają tego znaczenia również podnoszone w skardze okoliczności związane ze skutkami wymeldowania z pobytu stałego.
Przedmiotem bowiem sfery dowodowej było wyłącznie ustalenie , czy skarżąca wraz z dziećmi bez wymeldowania opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego w budynku Nr [...] w [...]
Pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania ( art. 6 ust.1 ).Stałe przebywanie oznacza zaś jak to wyjaśniono już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ( por. np. wyrok NSA z 2001 r 2001.05.14 V S.A. 1496/00 - Lex Nr 54454) , skoncentrowanie w danym miejscu swoich interesów osobistych i majątkowych , a więc ulokowanie swego centrum życiowego pod określonym adresem. Podstawę wymeldowania z pobytu stałego , stanowi zatem opuszczenie ( bez wymeldowania ) tego centrum .
Nadal aktualne jest ukształtowane jeszcze wyrokami Naczelnego Sądu Administracyjnego orzecznictwo , wykładające opuszczenie mieszkania przez pojecie dobrowolności tej czynności ( por. np. wyrok NSA z 2002 .08.22 V S.A. 108/10 - Lex Nr 4954).Dobrowolność opuszczenia ma miejsce wówczas , gdy wynika z własnej woli osoby zainteresowanej , a nie z powodu bezprawnych działań i zachowań innych osób.
Sprawa o wymeldowanie skarżącej z pobytu stałego pod wskazanym adresem rozpoczęta została w 1998 r. Wojewoda ustalił , że Postanowieniem Prokuratora Rejonowego w [...] z dnia 30 marca 1999 r sygn. ll K 101/98 warunkowo umorzono na okres próby 1 roku postępowania przeciwko J.M. i D. M. o występek z art. k.k. 207 § 1 k.k. polegający na znęcaniu się nad skarżącą wspólnie i w porozumieniu przez zniewagi , bicie i groźbę pobicia w okresie od 1989 do [...]1996 r.
Prawidłowo przyjął zatem Wojewoda , że opuszczenie miejsca stałego zameldowania w 1996 r nie miało charakteru dobrowolnego.
Zarazem jednak ustalił Wojewoda i nie jest to sprzeczne z wyjaśnieniami samej skarżącej i twierdzeniem skargi , że od 1996 r centrum spraw życiowych skarżącej znajduje się poza adresem stałego zameldowania w [...] , a s skarżąca nie podejmuje środków prawnych , w celu powrotu do rzeczywistego faktycznego zamieszkania w miejscu stałego zameldowania , przeciwnie - deklaruje , że tam nie zamierza wrócić.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowano - podzielone przez obecny skład rozpatrujący sprawę - stanowisko , że za równoznaczną z opuszczeniem w rozumieniu art. 15 ust.2 lokalu , należy uznać nie tylko dobrowolną zmianę miejsca pobytu , ale i taką sytuację , gdy osoba dotychczas zameldowana została z lokalu usunięta , nie jest do niego dopuszczona , a nie skorzystała ze środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu (por. np. wyrok NSA z dnia 12.04.2001 V S.A. 3078/00 -Lex Nr 78937 i czy z 2000.04.18 V S.A. 1429/99 Lex Nr 79243).Stanowisko to jest tym bardziej aktualne w stanie prawnym stworzonym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego , w którym zameldowanie na pobyt stały , oznacza rejestrację adresu rzeczywistego miejsca pobytu z zamiarem stałego pobytu.
Brak jednoznaczności stanowiska skarżącej , został przez organy dostrzeżony. Ustalenie organów , ze w istocie skarżąca nie ma zamiaru powrotu do faktycznego uczynienia swego centrum życiowego pod adresem stałego zameldowania w [...] , lecz utrzymanie adresu zameldowania uzasadnia innymi okolicznościami , znajduj oparcie w zebranym materiale dowodowym , a w szczególności w wyjaśnieniach samej skarżącej i treści skargi.
Przedmiotem sprawy było ustalenie , czy zachodzą przesłanki do wymeldowania skarżącej z pobytu stałego w budynku Nr [...] w [...], a nie ustalenie jakie miejsce zamieszkania ma mąż skarżącej i z jakich przyczyn przemeldował się do [...]
Z tych względów zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem , a skarga ulegała oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153 , poz. 1270 z późn.zm. )
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 16.07.2026. · Źródło