III SA/Kr 582/05

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu w w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr: [...] w przedmiocie wymeldowania postanawia: I. przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu P. J. wykonującemu zawód w Kancelarii Radcowskiej [...] przy ul. [...] w K. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, II. podwyższyć przyznaną w punkcie pierwszym postanowienia opłatę o obowiązującą stawkę 22% podatku od towarów i usług do wysokości 292,80 zł (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote 80/100) brutto. Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2006 r. (k. 53-56) ustanowiono dla skarżącego pełnomocnika z urzędu, którego Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych wyznaczyła w osobie radcy prawnego P. J. (pismo Dziekana OIRP z 15 stycznia 2007 r. k. 66). Skarżący udzielił wyznaczonemu radcy prawnemu wymaganego pełnomocnictwa, które ten przedłożył do akt (k. 86) przy okazji wniesienia sporządzonej skargi kasacyjnej (k. 77-85) W dniu 5 czerwca 2008 r. na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym substytutka rzeczonego radcy prawnego wniosła ustnie do protokołu "o przyznanie wynagrodzenia jako pełnomocnikowi z urzędu oświadczając, że koszty te nie zostały pokryte (vide odpis protokołu rozprawy sygn. akt [...]) Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego – radcy prawnemu P. J. wynagrodzenia wskazując w uzasadnieniu swego wyroku, że wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 ppsa o które ten może się ubiegać jeśli stosownie do §16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców pranych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. nr 163, poz. 1349 ze zm.) złoży wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu oświadczenie o jakim mowa w tym przepisie. W dniu 30 lipca 2008 r. wpłynęło do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie pismo radcy prawnego P. J. zatytułowane "Wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej" zawierający oświadczenie, że opłata za czynność radcy prawnego z tytułu udzielonej pomocy prawnej urzędu nie została uiszczona w całości. Mając na uwadze powyższe zważyć należało, co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez adwokata ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku oświadczenie takie zostało złożone przez radcę prawnego. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia tych opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-5. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 ust. 2 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wobec tego, że radca prawny P. J. niezależnie od sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej zadbał o należytą reprezentację strony na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym udzielając stosownej substytucji (dowód: odpis protokołu rozprawy) należy uznać, że tym samym przysługuje mu opłata w wysokości 240 zł stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a powołanego rozporządzenia. Kwota ta odpowiada bowiem 100% stawki minimalnej w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym określonej w punkcie 1 lit. c przepisu §14 ust. 2. Zarazem brak było jednak wystarczających podstaw do tego aby przyznać radcy podwyższone wynagrodzenie (§2 ust. 1 rozp). Nie uzasadniał tego charakter sprawy. Obszerność jej akt oraz zakres sporządzonej skargi kasacyjnej nie obiegały od przeciętnych. Biorąc pod uwagę, iż Sąd nie odnalazł w skardze kasacyjnej usprawiedliwionych podstaw co skutkowało jej oddaleniem trudno też mówić o wkładzie pracy pełnomocnika w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Na mocy § 2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega jednak powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Z uwagi na to, że akta sprawy nie dokumentują aby od pełnomocnictwo jakiego skarżący udzielił radcy prawnemu P. J. uiszczona została opłata skarbowa (k. 86) rzeczonemu nie przysługuje zwrot wydatków z tego tytułu. Z kolei opłata skarbowa od pełnomocnictwa substytucyjnego leży poza polem zainteresowania Skarbu Państwa podobnie jak wzajemne rozliczenia między substytutem i pełnomocnikiem ustanowionym dla strony z urzędu. Sprawą radcy prawnego postaje bowiem kwestia wyboru sposobu w jaki wykonuje swój zawód. Ubocznie nadmienić wypada, iż rzecz przedstawiałaby się nieco inaczej gdyby doszło do zmiany pełnomocnika z urzędu a nie tylko podstawienia. Wymagałaby to jednak udziału i aktywności organu samorządu zawodowego (por. art. 253 ppsa) co w realiach niniejszej sprawy nie miało miejsca skoro obecna na rozprawie przed NSA adwokat legitymowała się pełnomocnictwem substytucyjnym (dowód: odpis protokołu rozprawy). Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji.