III SA/Kr 584/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie : WSA Halina Jakubiec ( spr. ) WSA Tadeusz Wołek Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2010 r. sprawy ze skargi N. S. na decyzję Wojewody z dnia 4 maja 2010 r. , Nr : [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych I . uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II zasądza od Wojewody Małopolskiego na rzecz skarżącej kwotę 257 zł ( dwieście pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania . Zaskarżoną przez N. S. decyzją z dnia 04 maja 2010r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu z [...] 2010r. znak [...] orzekającą o uznaniu N. S. za osobę bezrobotną i odmawiającą jej prawa do zasiłku. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 71 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 lit. a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: W dniu [...] 2010r. N. S. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy. Decyzją z tego samego dnia znak [...] wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i b, art. 2 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Starosta Powiatu orzekł o uznaniu N. S. z dniem [...]2010r. za osobę bezrobotną oraz odmówił jej przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Organ uzasadnił decyzję w ten sposób, że N. S. spełniła przesłanki uznania jej za osobę bezrobotną natomiast w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się nie spełniła warunków określonych w art. 71 w/w ustawy. Odwołując się od powyższej decyzji, skarżąca wniosła o jej uchylenie i podniosła, że decyzja została wydana z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w tym zasady prawdy materialnej, zaufania do organów państwa oraz wszechstronnego zbadania sprawy. Wyjaśniła następnie, że od dnia 14.07.2008r. do 30.04.2009r. była zatrudniona w banku A na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem nie mniejszym niż minimalne wynagrodzenie. W okresie od 27.07.2009r. do 07.10.2009r. otrzymywała stypendium jako uczestnik szkolenia pod nazwą Asystent Menadżera organizowanego przez PUP Od dnia 20.10.2009r. do 31.01.2010r. była zatrudniona na pełnym etacie w [...] B. M. B. Z uwagi na chorobę od 22.01.2010r. do 21.02.2010r. była na zwolnieniu lekarskim. Od dnia 01.02.2010r. nabyła prawo do zasiłku chorobowego. Łącznie była zatem zatrudniona przez okres 395 dni, nie wliczając okresu pobierania stypendium. Ze względu na stan choroby nie mogła zgłosić się do Urzędu Pracy celem rejestracji. W dniu 26.02.2010r. uległa wypadkowi samochodowemu i była hospitalizowana w P. Zarejestrowała się w PUP w dniu 01.03.2010r. W jej ocenie, na podstawie powyższych faktów, spełnia przesłanki przyznania jej prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Po rozpoznaniu odwołania Wojewoda wydał opisaną na wstępie decyzję, podzielając stanowisko organu pierwszej instancji o braku podstaw do przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wyjaśnił, że N. S. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania się tj. w okresie od 28 sierpnia 2008r. do 28 lutego 2010r. posiada udokumentowane 349 dni zatrudnienia, w trakcie których osiągnęła co najmniej minimalne wynagrodzenie, zamiast wymaganych ustawą 365 dni. Wskazał dokumenty na podstawie których ustalono liczbę dni zaliczanych do "okresu zasiłkowego", a są nimi: świadectwo pracy z 02.02.2010r., potwierdzające zatrudnienie w [...] B.M.B. w okresie od 20.10.2009r. do 31.01.2010r., w pełnym wymiarze czasu pracy , świadectwo pracy z 26 maja 2009 roku, potwierdzające zatrudnienie w A, [...], [...], w okresie od 14 lipca 2008 roku do 30 kwietnia 2009 roku w wymiarze 0,75 etatu, świadectwo pracy z 31 grudnia 2007 roku, potwierdzające zatrudnienie przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym D. U., [...], w okresie od 01 sierpnia 2005 roku do 31 grudnia 2007 roku, w pełnym wymiarze czasu pracy, świadectwo pracy z 23 maja 2005 roku, potwierdzające zatrudnienie w firmie C, ul. [...], w okresie od 18 stycznia 2005 roku do 23 maja 2005 roku, w wymiarze całego etatu, świadectwo pracy z 31 stycznia 2005 roku, potwierdzające zatrudnienie w firmie D, ul. [...], w okresie od 01 listopada 2004 roku do 31 stycznia 200roku, w wymiarze 1/2 etatu oraz poświadczenia RMUA za okres od 14 lipca 2008 roku do 31 marca 2009 roku. Decyzja Wojewody stała się przedmiotem skargi N. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której podniosła, że o ile organ pierwszej jak i drugiej instancji prawidłowo określiły okresy jej zatrudnienia to nie wzięły pod uwagę i nie rozpoznały wpływu okresu chorobowego na prawo do zasiłku dla osoby bezrobotnej. Zarzuciła zwłaszcza organowi drugiej instancji, że bezkrytycznie przyjął za własny ustalony przez organ pierwszej instancji stan faktyczny, podczas gdy już w odwołaniu wskazała, że w okresie od 22 stycznia do 21 lutego 2010r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. Ponadto zarzuciła organom, że za okres 18 miesięcy poprzedzający dzień rejestracji, który jest brany pod uwagę przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnego przyjęły w jej przypadku okres od 28.08.2008r. do 28.02.2010r. a jak już podnosiła, w okresie od 22.01. do 21.02. przebywała na zwolnieniu lekarskim Nie mogła z tego względu w okresie od 01.02. do 21.02. zarejestrować się w-PUP w P. Dodatkowo nie spełniła w tym czasie przesłanki bycia zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia z uwagi na chorobę. W jej ocenie opóźnienie się w zgłoszeniu do zarejestrowana się w charakterze bezrobotnego spowodowane niezdolnością do pracy z powodu choroby nie powinno być brane pod uwagę przy ocenie spełnienia wymaganiom w postaci zatrudnienia przez okres 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. W piśmie z dnia 22.11.2010r. pełnomocnik skarżącej podniósł dodatkowo, że prawo skarżącej do otrzymania zasiłku dla bezrobotnego wynika z faktu, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni była zatrudniona za wynagrodzeniem w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia oraz po ustaniu zatrudnienia pobierała zasiłek chorobowy, którego podstawę wymiaru, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenie społeczne stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Załączone zostało także zaświadczenie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wypłaconym skarżącej w okresie od 01.02.2010r. do 21.02.2010r. zasiłku chorobowym wynoszącym kwotę brutto 575,66 zł. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi -p.p.s.a, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie przepisów postępowania przez Wojewodę i skarga z tego względu podlega uwzględnieniu. Kwestie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej uregulowane są w sposób kompleksowy w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415). W rozpoznawanej sprawie ocena spełnienia przez N. S. przesłanek pozostawania osobą bezrobotną została dokonana w zgodzie z przepisami art. 2 ust. 2 w/w ustawy, natomiast w kwestii spełnienia przez nią przesłanek prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej orzekające w sprawie organy dokonały niewystarczających ustaleń i decyzja w tym zakresie jest niezgodna z prawem. Art. 71 ust. 1 w/w ustawy określa, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli: 1) nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz 2) w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: m.in. był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104b i art. 105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Pozostałe pkt od "b" do "i" art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy enumeratywnie wskazują na rodzaje aktywności zawodowej lub innej podlegającej zaliczeniu do okresu 365 dni uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnego. Art. 71 ust. 2 dodatkowo określa przesłanki uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnego, w pkt 3 stanowiąc, że do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy: pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności, okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Ustalenia orzekających w sprawie organów dotyczące okresu uprawniającego skarżącą do zasiłku dla osoby bezrobotnej ograniczyły się jedynie do ustaleń odnośnie czasu wykonywania pracy na podstawie umowy o pracę w okresie 365 dni poprzedzających dzień rejestracji. Organy przeoczyły i pominęły zgłoszoną przez skarżąca informację o chorobie po ustaniu zatrudnienia, co oznacza , że wymaganym w sprawie było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego kwestię faktu i okresu pobierania przez N. S. zasiłku chorobowego i możliwości zaliczenia tego okresu do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych. Tym samym doszło do naruszenia przez organy art. 7 oraz art. 77 k.p.a. , przy czym naruszenie to miało istotny wpływ na wyniki postępowania ,co odpowiada dyspozycji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c , p.p.s.a. dającej podstawę do uchylenia przez Sąd zaskarżonej decyzji , a w związku z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a także decyzji organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200p.p.s.a.