III SA/Kr 589/17

Starszy Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - Monika Rudzka po rozpoznaniu w dniu 7 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi S. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 kwietnia 2017 r. nr: [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania p o s t a n a w i a przyznać na rzecz adw. K. S. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...], K, od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie kwotę 221,40 zł (słownie: dwieście dwadzieścia jeden złotych, czterdzieści groszy) zawierającą podatek od towarów i usług w wysokości 41,40 zł (słownie: czterdzieści jeden złotych, czterdzieści groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Wyrokiem z dnia 18 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę S. G. w przedmiotowej sprawie. Postanowieniem Starszego Referendarza Sądowego z dnia 6 marca 2018 r. przyznane zostało skarżącemu prawo pomocy obejmujące ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Na tej podstawie Dziekan ORA zarządzeniem z dnia 12 czerwca 2018 r. wyznaczył dla skarżącego pełnomocnika w osobie adw. K. S. W dniu 11 lipca 2018 r. do tut. Sądu wpłynęła opinia z dnia 9 lipca 2018 r. o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Krakowie z dnia 18 lipca 2017 r. sporządzona przez adw. J. F. – W., działającą na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego przez wyznaczonego w sprawie pełnomocnika. W opinii tej zawarty został wniosek o przyznanie na rzecz adw. K. S. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Następnie w dniu 18 października 2018 r. wpłynęło do tut. Sądu pismo procesowe pełnomocnika z dnia 11 października 2018 r. wraz z załączonym pełnomocnictwem udzielonym przez adw. K. S. adw. J. F. – W. do zastępstwa w sprawie o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w niniejszej sprawie z urzędu oraz wniosek adw. K. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu z tytułu sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wraz z oświadczeniem, że koszty te nie zostały opłacone przez skarżącego ani w całości, ani w części. Zgodnie z art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.) wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu reguluje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1714). Stosownie do treści § 21 ust. 1 pkt 2 lit "b" w/w rozporządzenia opłata w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50% opłaty określonej w pkt 1, która w niniejszej sprawie wynosi 240 zł (zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit "c"), a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam adwokat - 75 % tej opłaty, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W niniejszej sprawie należy zastosować wyższy wskaźnik (75%), bowiem adwokat K. S. została ustanowiona pełnomocnikiem S. G. po zakończeniu postępowania przed sądem I instancji. Zatem za sporządzenie i wniesienie za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej opłata wynosi 180 zł (240 zł x 75% = 180 zł). Opłata ta została podwyższona o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 41,40 zł (180 zł x 23% = 41,40 zł) w myśl § 4 ust. 3 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 w zw. z art. 146a pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.). W tym stanie rzeczy, działając na podstawie art. 250 § 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.