III SA/Kr 590/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 lutego 2012r. Nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia 23 lutego 2012r. Nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia [...] 2012r. Nr pisma [...] o skierowaniu A. B. na badania lekarskie z powodu otrzymania informacji o zastrzeżeniach w stanie zdrowia mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. W skardze z dnia 22 marca 2012r. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, A. B. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z powodu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody na jej zdrowiu i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadniając swój wniosek skarżąca podała, iż jest osobą niepełnosprawną ruchowo – cierpi na bóle kręgosłupa, rąk i nóg. Samochód jest jej potrzebny do szukania pracy, poza tym korzysta z niego jeżdżąc na basen i na rehabilitację do szpitala oraz wożąc butle z wodą, gdyż w jej miejscowości w lecie studnie wysychają, a w zimie zamarzają. Zdaniem skarżącej, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zapobiegnie powstaniu negatywnych lub nieodwracalnych konsekwencji w jej życiu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozstrzygając wniosek w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których ustawa zalicza: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko w sytuacji zaistnienia kumulatywnie obydwóch lub jednej z w/w przesłanek, sąd ma podstawę do uwzględnienia wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Treść art. 61 § 3 p.p.s.a. wskazuje także, iż ocena wskazanych w nim okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem skarżącego jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy uznać, iż wniosek skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności Sąd zwraca uwagę, iż aby wstrzymać wykonanie decyzji musi ona nadawać się do wykonania. Zdaniem Sądu, decyzja o skierowaniu na badania lekarskie nie spełnia tego wymogu, gdyż nie jest ona obwarowana żadnym przymusem. Osoba obowiązana powinna wykonać obowiązek z niej wynikający, jednak obowiązujące przepisy nie przewidują możliwości jego wyegzekwowania. Innymi słowy, nie można osoby skierowanej na takie badania przymusić do poddania się im. Niewykonanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie może natomiast spowodować ewentualne postępowanie następcze w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami o czym stanowi art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawa o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005r. nr 108, poz. 908 z późn. zm.). Samo skierowanie na badania nie zostało więc obwarowane sankcją przymusowego wykonania, choć zaniechanie spełnienia takiego obowiązku może spowodować uruchomienie w/w odrębnego postępowania. Przez to nie nabywa ono jednak przymiotu wykonalności, ponieważ będzie to wyłącznie następstwo dobrowolnego zaniechania poddania się badaniu (por. R. Sawuła, Wstrzymanie wykonania rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu administracyjnym, Przemyśl-Rzeszów 2008r., s. 53). Niezależnie od powyższego Sąd zwraca również uwagę, że samo skierowanie na badania lekarskie nie pozbawia skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami. Dopiero bowiem ewentualne stwierdzenie istnienia u skarżącej przeciwwskazań do kierowania pojazdami spowoduje cofnięcie jej tych uprawnień (art. 140 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Mając powyższe na względzie – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 tej ustawy – Sąd orzekł jak w sentencji.