III SA/Kr 593/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. sprawy ze skarg K. M. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 lutego 2014r. nr [....] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2009 z dnia 12 lutego 2014r. nr [....] w przedmiocie pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2009 skargi oddala Zaskarżonymi decyzjami z dnia 12 lutego 2014 r., nr [...] i nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] 2013 r., nr [...] oraz nr [...], którymi przyznano skarżącej K. M. płatność w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2009 r. w pomniejszeniu, tj. na kwotę 1830,20 zł oraz płatność z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2009 r. w pomniejszeniu, na kwotę 656 zł, z powodu przedeklarowania przez skarżącą powierzchni uprawnionej do obydwu płatności. Zaskarżone decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 18 maja 2009 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęły wnioski skarżącej o przyznanie na 2009 r. jednolitej płatności obszarowej (dalej JPO) oraz płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (dalej ONW). Wnioski dotyczyły przyznania płatności do obszaru położonego na działkach ewidencyjnych znajdujących się w powiecie [...], gminie M, obrębie ewidencyjnym D nr [...] oraz M nr [...]. Skarżąca łącznie zadeklarowała: - 7,03 ha do płatności JPO, w ramach działek ewid. nr [...] (dz. rolna F o pow. 2,62 ha), [...] (l - 0,12 ha), [...] (H - 0,20 ha), [...] (A - 1,40 ha), [...] (G - 2,50 ha), [...] (B - 0,07 ha), [...] (B - 0,04 ha), [...] (B - 0,03 ha), [...] (B - 0,05 ha) oraz - 5,44 ha do płatności ONW, w ramach działek ewid. nr [...] (dz. rolna F o pow. 2,62 ha), [...] (l - 0,12 ha), [...] (H - 0,20 ha), [...] (G - 2,50 ha), [...] (B - 0,07 ha). Postępowanie zainicjowane wnioskiem strony zostało zakończone decyzjami Kierownika ww. Biura Powiatowego ARiMR nr [...] z dnia [...] 2009 r. oraz nr [...] z dnia [...] 2009 r. Na mocy tych decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności JPO oszacowano na poziomie zadeklarowanym, co oznaczało przyznanie i wypłacenie kwoty 3564,07 zł, a powierzchnię uprawnioną do płatności ONW oszacowano na poziomie 5,37 ha, co oznaczało przyznanie i wypłacenie kwoty 1718,40 zł. Po wydaniu i doręczeniu skarżącej wspomnianych decyzji ustalono, że powierzchnię uprawnioną do w/w płatności oszacowano nieprawidłowo. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności w/w rozstrzygnięć zostało zakończone decyzjami Dyrektora OR ARiMR nr [...] i nr [...] z dnia [...] 2013 r, na mocy których decyzje organu l instancji zostały usunięte z obrotu prawnego. Przyczyną tego rozstrzygnięcia było ustalenie, że w decyzjach pierwotnych odnośnie do przynajmniej części działek ewidencyjnych skarżącej nie uwzględniono wyliczonego dla tych działek tzw. maksymalnego kwalifikowanego obszaru (tj. areału faktycznie uprawnionego do płatności w ramach tych działek, wyliczonego głównie w oparciu o zdjęcia lotnicze). Rozstrzygając odwołania decyzjami nr [...] i nr [...] z dnia [...] 2013 r. Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzje nr [...] i nr [...]. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy przez organ l instancji, wydano decyzje Kierownika w/w Biura Powiatowego ARiMR z dnia [...] 2014 r., nr [...] i nr [...]. Na mocy tych decyzji powierzchnię uprawnioną do płatności JPO oszacowano na poziomie 5,89 ha, a uprawnioną do płatności ONW na poziomie 4,31 ha. Konsekwencją tego było przyznanie ww. płatności w pomniejszeniu, w łącznej kwocie 1830,20 zł (JPO) i 656 zł (ONW). Od powyższych decyzji skarżąca wniosła odwołania twierdząc m.in., że decyzje organu I instancji są krzywdzące i nie odzwierciedlają faktycznego stanu działek zadeklarowanych do płatności. Pismem z dnia 27 stycznia 2014 r. skarżąca została poinformowana o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wniesienia wyjaśnień lub żądań. Zaskarżonymi decyzjami z dnia 12 lutego 2014 r. 14 Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy decyzje Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. W uzasadnieniach rozstrzygnięć stwierdzono min. że materiał dowodowy zebrany w sprawie (w tym zdjęcia lotnicze) i jego skrupulatna analiza doprowadziły do wniosku, że w 2009 r. obszarem uprawnionym do płatności JPO było 5,89 ha, a do płatności ONW - 4,31 ha. Organ stwierdził, że zakwestionowane przez niego obszary nie były faktycznie użytkowane rolniczo zgodnie z normami i wymogami przez cały rok, za który starano się o płatności. Zdaniem organu deklarując powierzchnie do płatności skarżąca nie uwzględniła terenów, które nie są uprawnione do płatności, przeszacowała powierzchnie rzeczywiście użytkowane rolniczo bądź zadeklarowała do płatności tereny znajdujące się poza działkami ewidencyjnymi wymienionymi we wniosku. Szacunki dotyczące działek zakwestionowanych w sprawie strony wskazywały na zawyżenie ich powierzchni i były przyczyną odpowiedniego ich pomniejszenia. Na powyższe decyzje skarżąca wniosła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skargach zarzuciła: - wydanie decyzji przed wyznaczonym jej terminem na zapoznanie się z aktami sprawy i złożenie ewentualnych nowych wyjaśnień, - brak uwzględnienia korzystnych dla strony wyników kontroli wykonanych w 2007 r. i 2013 r., a także wyższych niż zastosowany w zaskarżonych decyzjach poziomów powierzchni referencyjnej dla działki ewidencyjnej nr [...], - brak uwzględnienia korzystnych dla strony rozstrzygnięć wydanych w postępowaniach dotyczących ustalenia kwot pobranych nienależnie, - brak uwzględnienia omyłek strony w deklaracjach dotyczących działki [...] wynikających z braku analizy wpisanych przez ARiMR we wnioskach zaniżonych wartości powierzchni referencyjnej dotyczącej działki nr [...], - brak uwzględnienia rzeczywistej sytuacji na działce ewidencyjnej nr [...] i [...]. W odpowiedzi na skargę organ ustosunkował się do wszystkich zarzutów i wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 11 grudnia 2014 r. działając na podstawie art. 111§ 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) postanowił połączyć sprawy o sygn. akt III SA/Kr 593/14 i III SA/Kr 594/ 14 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i prowadzić je dalej pod sygn. akt III SA/Kr 593/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję (postanowienie), jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a.". W przeciwnym razie Sad skargę oddala (art. 151 p.p.s.a). W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Dokonując analizy zaskarżonych aktów oraz całości postepowania organów Sad doszedł do przekonania, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji odpowiadają prawu. Zaskarżone decyzje zostały wydane wobec potrzeby uwzględnienia w rozstrzygnięciach dotyczących pomocy JPO i ONW za 2009 r. powierzchni referencyjnej. Organy po uwzględnieniu areału faktycznie uprawnionego do płatności w ramach części działek, wyliczonego głównie o zdjęcia lotnicze, wydały kwestionowane decyzje gdzie powierzchnię uprawnioną do płatności JPO oszacowano na poziomie 5,89 ha i ONW 4,31 ha. Z kolei zarzuty skargi sprowadzały się głównie do kwestionowania przez skarżącą powierzchni przyjętej przez organy jako uprawnionej do płatności , która zdaniem skarżącej powinna zostać objęta płatnością w zakresie wskazanym we wniosku. Zatem z uwagi na powyższe i charakter płatności, o jakie strona się ubiega, postępowanie wyjaśniające było skoncentrowane na ustaleniu, jaka część powierzchni zadeklarowanej przez stronę w jej wniosku o przyznanie ww. wsparcia jest uprawniona do jego przyznania. Podstawą prawną określającą warunki i tryb udzielania producentom rolnym płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest art. 7 ust. 1 pkt 1, 2 i 2a oraz ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2008 r., Nr 170, poz. 1051 ze zm.) natomiast w zakresie ubiegania się o pomoc finansową z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania jest to § 2 pkt 1, 2 i 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007- 2013 ( Dz.U. z 2009 r., Nr 40, poz. 329 ze zm.), a także przepisy powiązane z ww. aktami prawnymi, a w szczególności Kodeks postępowania administracyjnego. Dokonując oceny sprawy w świetle stanu prawnego wskazanego powyżej Sąd uznał, że organy podjęły wszelkie niezbędne działania celem właściwego ustalenia stanu faktycznego, który następnie został prawidłowo oceniony zgodnie z zasadami logiki. Przy ustalaniu obszaru powierzchni uprawnionej do płatności wzięto pod uwagę wyniki kontroli administracyjnej, dołączone do nich zdjęcia, wyniki kontroli na miejscu z dnia 16 maja 2013 r., 21 czerwca 2013 r., 13 listopada 2013 r. oraz zdjęcia lotnicze z lat 2002 – 2012 oraz oświadczenia skarżącej. Weryfikując prawidłowość zaskarżonych rozstrzygnięć w oparciu o tak zgromadzony materiał Sąd stwierdził, że organy miały podstawy do przyjęcia, że powierzchnia uprawniona za 2009 r. do płatności JPO i ONW była mniejsza niż powierzchnia, którą strona zadeklarowała we wniosku o przyznanie tych płatności. Niezgodność ta została ustalona na podstawie porównania powierzchni zadeklarowanych w ramach kwestionowanych działek oraz powierzchni referencyjnych (tzw. PEG) wyliczonych dla tych obszarów i zapisanych w systemie LPIS. Wyniki tego porównania oraz pomiary przeprowadzone na dostępnych w systemie informatycznym ARiMR zdjęciach lotniczych (pochodzących rn.in. z 2009 r.) zakwestionowanego obszaru nie pozwalały na uznanie, że na całej jego powierzchni, zgodnie z normami i wymogami prowadzona była przez stronę działalność rolnicza w okresie istotnym dla płatności, o które wystąpiono. Sąd podziela stanowisko organu, że wobec faktu, iż wnioski skarżącej dotyczyły płatności za 2009 r., dla oceny prawidłowości ustalenia obszaru uprawnionego do płatności, nie mogą być przesądzające wyłącznie wyniki inspekcji terenowych przeprowadzonych na miejscu w 2013 r. Jest to o tyle zasadne, że organ dysponuje zdjęciami lotniczymi kwestionowanych działek (zwłaszcza działki [...], obszar której był głównie kwestionowany w skardze) z 2009 r., co, jak słusznie przyjął organ jest najbardziej miarodajne dla odzwierciedlenia stanu istniejącego w 2009 r. Sąd podkreśla, przy tym, że organy podejmując próbę odtworzenia stanu istniejącego na kwestionowanych działkach w 2009 r. wzięły pod uwagę stan tych działek istniejący w okresie wcześniejszym i późniejszym (widoczny na zdjęciach oraz ustalony na skutek inspekcji terenowej). W ten sposób dokonano skrupulatnej analizy zmian stanu zadrzewień i zakrzaczeń, tak aby końcowo ustalić stan faktyczny istniejący w 2009 r. Zawartość ww. zdjęć pozwalała m.in. na przyjęcie, że w 2009 r. działka ta była zadrzewiona i zakrzewiona w większym stopniu niż np. w roku 2011. Takie ustalenie było jedną z podstaw przyjęcia powierzchni uprawnionej na poziomie kwestionowanym przez skarżącą. Podkreślić przy tym należy, że organ II instancji zgromadził odnośnie kwestionowanych działek stosunkowo dużą ilość zdjęć lotniczych. Zdjęcia te w istocie są różnej jakości, ale w ocenie Sądu jakość ich jest na tyle dobra, że pozwala na jednoznaczną ocenę sytuacji na tych działkach w okresach, w których je wykonano tj. jaki obszar jest łąką, a jaki jest pokryty zadrzewieniami i zakrzaczeniami. Odnośnie ustalonego przez organy obszaru działek, względem których stwierdzono zawyżenie powierzchni uprawnionej do płatności JPO i ONW, tj. nr F (dz. nr [...]),H ( dz. nr [...]), I (dz. Nr [...]) oraz działki B (dz. nr [...], [...], [...], [...] – tylko względem JPO), z których wykluczono odpowiednio obszar 0,05 ha, 0,09 ha, 0,02 ha oraz 0,01 ha (tylko względem JPO) skarżąca nie podnosiła zarzutów, a Sąd nie dopatrzył się istnienia jakichkolwiek nieprawidłowości. Względem ww. działek materiał dowodowy jednoznacznie bowiem wskazuje, na występujące w ich obszarach zadrzewienia, zakrzaczenia oraz tereny leśne, niekwalifikujące się do płatności w wymiarze określonym przez organy. Jak już wcześniej wspomniano zarzuty skarżącej dotyczyły przede wszystkim oceny stanu działki ewid. nr [...]. W przypadku tej działki z płatności za 2009 r. wykluczono łącznie 0,97 ha (za uprawniony uznano obszar 1,53 ha, deklarowano w 2009 r. 2,50 ha). Wyniki czynności kontrolnych nakierowanych na ustalenie łącznej pow. uprawnionej do wsparcia, szczegółowo opisane w zaskarżonych decyzjach wskazały na to, że skarżąca dysponując tymi samymi załącznikami graficznymi (sporządzonymi wg fot. z 2003 r. - przy wnioskach za 2009 i 2010 r. oraz z 2009 r.- przy wnioskach z 2011 i 2012 r.) w każdym z lat 2009-2012 r. inaczej szkicowała granice obszaru użytkowanego (według niej) rolniczo na działce ewid. nr [...]. Ponadto pomiary prowadzone odnośnie tej działki w oparciu o zdjęcia lotnicze z różnych lat i inspekcje terenowe z roku 2013 przyniosły wyniki rozbieżne. W związku z powyższym za najbardziej przydatny dowód mogący służyć do oszacowania pow. uprawnionej do płatności za rok 2009 słusznie uznano fot. lotnicze wykonane w roku 2009. Sąd podziela stanowisko organu, że w takim wypadku zastosowanie powinno znaleźć i znalazło najbardziej aktualne wyliczenie pow. referencyjnej oparte o ww. zdjęcia. Sprawdzenie prawidłowości ustalenia areałów uprawnionych do wsparcia w ramach tego wyliczenia zostało dokonane m.in. w ramach postępowania odwoławczego. Polegało to na ponownych pomiarach powierzchni uprawnionej, wykonanych na odpowiednio przybliżonym w/w zdjęciu lotniczym. Uzyskane wyniki potwierdziły, że teren uprawniony do wsparcia w znacznej części nie pokrywał się z obszarem oznaczonym przez stronę na załączniku graf. jako użytkowany rolniczo w 2009 r. Jak słusznie stwierdził organ na zdjęciu lotniczym z 2009 r. wyraźnie widać, że w ramach działki ewid. nr [...] można wyróżnić min. 3 obszary na których, mogła być prowadzona działalność rolnicza (łąka), ale w żadnym razie części te nie stanowiły wówczas całości. Były bowiem oddzielone od siebie dobrze widocznym gęstym lasem i zakrzaczeniami. W przypadku obszarów położonych w centralnej części przedmiotowej działki były to w praktyce polany leśne. Od roku 2010 skarżąca sama zresztą deklarowała w ramach tej działki ewidencyjnej kilka działek rolnych. Sąd podziela też stanowisko organu, że ww. powierzchnie nie mogły zostać ustalone – jak chciała skarżąca - wprost według wyników kontroli terenowych, ponieważ te zostały wykonane dopiero w roku 2013. A jak wskazują zapisy np. protokołu z listopada 2013 r. na ww. działce miały miejsce prace polegające na wycince części zadrzewień i zakrzaczeń co sprawia, że stan z czasu kontroli zupełnie już nie oddawał stanu działki w roku 2009. Odnosząc się do zarzutu pozbawienia skarżącej prawa udziału postepowaniu poprzez fakt, że zaskarżone decyzje zostały omyłkowo wydane i wysłane zanim upłynął termin na zapoznanie się przez skarżącą z aktami spraw dot. tych płatności Sąd stwierdza, że w istocie w tym zakresie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 K.p.a., który artykułuje zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu, nie mniej jednak w ocenie Sądu to naruszenie przepisów postępowania z uwagi na treść wyjaśnień skarżącej nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy. S. H., pełnomocnik skarżącej, w oświadczeniu złożonym w dniu 14 lutego 2014 r. stwierdził m.in., że główne prace związane z usuwaniem zakrzaczeń i zadrzewień na działce [...] zostały wykonane najpóźniej w 2010 r. i że najbardziej adekwatny pomiar powierzchni uprawnionej odnośnie tej działki za 2010 r. został ustalony w toku kontroli terenowej z listopada 2013 r. na 2,27 ha. Co do oszacowanej przez organ powierzchni działki [...] w 2009 r. na 1,53 ha pełnomocnik skarżącej uznał, że musiał to być wynik pomyłki. Powyższe wskazuje, że stanowisko pełnomocnika skarżącej w zakresie zebranego w sprawie materiału dowodowego może znaleźć odniesienie do roku 2010, a nie ma wpływu na rozstrzygnięcie odnośnie płatności JPO i ONW za 2009 r. zwłaszcza wobec faktu posiadania zdjęcia lotniczego ww. działki z 2009 r., które jak słusznie uznano jest najbardziej miarodajne. Odnośnie twierdzenia skarżącej, że nie uwzględniono wyników kontroli przeprowadzonej w 2007 r. Sąd stwierdza, że jej wyniki nie są miarodajne dla określenia stanu faktycznego istniejącego na gruncie w 2009 r. Ponadto wykonawcą tej kontroli była firma (Grupa Geodezyjno-Projektowa) działająca na zlecenie ARiMR. Stwierdzono wówczas, że powierzchnia zadeklarowana do płatności na działce [...] (3,17 ha) jest równa pow. stwierdzonej. Należy jednak wskazać na odległość czasową między tą kontrolą, a rokiem którego dotyczą w/w płatności. Ponadto pomiar z roku 2007 wykonano tachimetrem elektronicznym (a nie GPS), bez opisu jak tego konkretnie dokonano. Ponadto sytuację na w/w działce dokumentuje tylko jedno zdjęcie. Tymczasem w zaskarżonych decyzjach jednoznacznie wykazano dlaczego za prawidłowy uznano PEG liczony w oparciu o fot. z roku 2009 na poziomie 1,53 ha. l to wynikało z tego, że ta fotografia jest najbardziej aktualna dla badanych spraw. Poza tym zdjęcie to jest na tyle dobrej jakości, że pozwalało na dokonanie w/w szacunków. Ze względu na upływ czasu niemożliwe było zastosowanie wyliczeń opartych o fot. z roku 2002 czy też 2012. Takie wyliczenia w ewidentny sposób nie uwzględniały sytuacji na ww. działce w 2009 r., tj. zadrzewienia i zakrzaczenia znacznej jej części, wyraźnej w stosunku do deklaracji strony za ten rok. Odnośnie podnoszonego w skardze umorzenia postępowania dotyczącego ustalenia kwot do zwrotu przez skarżącą do ARiMR Sąd stwierdza, że nie mogło mieć to wpływu na wynik rozstrzygnięcia albowiem stanowiło jedynie konsekwencję zwrotu przez skarżącą kwot ustalonych jako nienależnie pobrane. Odnosząc się do materiałów nadesłanych przez skarżącą w toku postępowania sądowego Sąd stwierdza, że zarówno przedłożone decyzje jak i dokumenty nie mają bezpośredniego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy albowiem nie dotyczą okresu, za który przyznano wnioskowane płatności JPO i ONW. Jednocześnie jak wspomniano powyżej organ ustalając stan faktyczny, który legł u podstaw wydania zaskarżonych decyzji porównywał stan działki nr [...] z okresu poprzedzającego i następującego po roku 2009, a zatem w zakresie koniecznym do wydania rozstrzygnięcia wzięto pod uwagę stan ww. działki w szerszym okresie czasowym niż sam 2009 r. Konkludując, w ocenie Sądu organy działały w niniejszej sprawie zgodnie z zasadą praworządności i na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Dopełniły powinności tak wyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego, jak i prawidłowej jego oceny, nie naruszając w tym względzie podstawowej zasady postępowania dowodowego, tj. zasady swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a. Ocena zebranych w sprawie dowodów znalazła swój wyraz w uzasadnieniu skarżonej decyzji i zdaniem Sądu jest ona prawidłowa. W tych warunkach Sąd nie dopatrzył się uchybień prawa mogących skutkować uchyleniem decyzji. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie, art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku