III SA/Kr 596/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Czeluśniak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Michna Asesor WSA Marta Kisielowska Protokolant specjalista Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2024 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 26 lutego 2024 r., znak: WO-II.621.1.10.2024 w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata B. G. tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. Jak wynika z akt sprawy, postępowanie w sprawie o wymeldowanie skarżącego z miejsca pobytu stałego w lokalu przy os. K. [...] w K. zostało wszczęte z wniosku uczestników postępowania S. P. oraz M. M. - obecnych najemców przedmiotowego lokalu. We wniosku tym wymienieni podali, iż "H. P. i M. P. wzięli większość rzeczy i pozostawili po sobie segmenty i część rzeczy, które za ich zgodą zostały odniesione do piwnicy, a nie zamieszkują też od około 10 lat, przychodzili tylko raz w miesiącu po korespondencję, emeryturę i żeby pokazać, że dalej tu zamieszkują. Natomiast od około 4/5 lat przychodzą tylko po korespondencję. H. P. otrzymała wyrok z sądu o nieotrzymaniu lokalu socjalnego. Mieszkanie zostało przekształcone na lokal socjalny, który ww. osoby zgodnie z wyrokiem nie powinny zamieszkiwać. Obecna umowa najmu lokalu socjalnego zawiera tylko mnie i M. M. Po przeprowadzeniu kontroli przez UMK oraz wywiadu środowiskowego z sąsiadami czy ww. osoby zamieszkują lokal, stwierdzili, że te osoby nie zamieszkują i przez to nie zostały ujęte w umowie najmu". Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 14 grudnia 2023 r. nr SA-08.5343.1712.2023 orzekł o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego z ww. lokalu. W odwołaniu skarżący zaakcentował naganne zachowane S. P. wobec niego oraz ich matki – H. P., które to zachowanie uniemożliwia im zamieszkiwanie w ww. lokalu. W dniu 26 lutego 2024 r. Wojewoda Małopolski wydał decyzję nr WO-II.621.1.10.2024. W uzasadnieniu decyzji wskazał na zebrany w sprawie materiał dowodowy, tj. na wniosek uczestników postępowania w sprawie wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu; na wyrok Sądu Rejonowego [...], Wydział l Cywilny z dnia 8 lutego 2010 r., sygn. akt [...] w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej Kraków o eksmisję osób z lokalu przy os. K. [...] w K., gdzie w punkcie pierwszym tego wyroku nakazano pozwanym: między innymi H. P. i M. P. by opuścili i opróżnili ze swoich rzeczy lokal przy os. K. [...] w K., zaś w punkcie trzecim ustalono, że pozwanym H. P. i M. P. nie przysługuje uprawnienie do otrzymania lokalu socjalnego; na umowę najmu socjalnego lokalu zawartą z Gminą Miejską Kraków w dniu 10 sierpnia 2023 r. (na podstawie skierowania Prezydenta Miasta Krakowa znak: ML-07.7123.302.2023.BS z dnia 28 lipca 2023 r.) na czas oznaczony tj. na okres 5 pięciu lat (do dnia 10 sierpnia 2028 r.) gdzie jako osoby wynajmujące zostali wskazani S. P. oraz M. M., natomiast w umowie tej nikt nie został wskazany jako uprawniony do wspólnego zamieszkania z najemcami; na wyjaśnienia skarżącego z dnia 10 listopada 2023 r. złożone przed organem I instancji; na zeznania świadka S. B.; na wyjaśnienia uczestniczki postępowania złożone do protokołu w dniu 24 listopada 2023 r. oraz na odpowiedź Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta Krakowa z dnia 15 lutego 2024 r. na pismo Wojewody o udzielenie niezbędnych informacji w sprawie meldunkowej M. P. Biorąc powyższe dokumenty pod uwagę, organ uznał, że w sprawie doszło do opuszczenia miejsca pobytu stałego przez skarżącego w rozumieniu przepisów art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Wojewoda podkreślił, że o tym czy dany lokal stanowi miejsce stałego pobytu decydujące jest, czy lokal ten rzeczywiście stanowi centrum życiowe danej osoby. Natomiast takich właśnie faktów w przypadku skarżącego stwierdzić nie można i to głównie z racji zogniskowania powyższych spraw w zupełnie innym miejscu, a nie w przedmiotowym lokalu. Ponadto stan faktyczny konkretnej sprawy może uzasadniać dokonanie wymeldowania, zwłaszcza w sytuacji gdy powrót danej osoby do miejsca zameldowania budzi wątpliwości w świetle przepisów prawa i zasad współżycia społecznego. Skoro zaś realia sprawy dowodzą, że wnioskodawcy i skarżący nie są w stanie funkcjonować na jednej przestrzeni, to nie ma wątpliwości, że możliwość taka nie istnieje. Organ wskazał również, że zameldowanie jest jedynie rejestracją miejsca faktycznego pobytu i nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu, natomiast jedyną przesłanką wydania decyzji o wymeldowaniu jest ustalenie przez organ meldunkowy faktu opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego przez osobę podlegającą wymeldowaniu. Czynność zameldowania potwierdza jedynie istniejący stan faktyczny i ma charakter wtórny do zaistniałych wcześniej zdarzeń. Dlatego też w sytuacji gdy skarżący aktualnie nie koncentruje swoich spraw życiowych w przedmiotowym lokalu, to naturalną konsekwencją jego opuszczenia jest obowiązek wymeldowania się. Wymieniony nie uczynił tego, w związku z powyższym organ administracji publicznej zobowiązany był wymeldować go w drodze decyzji administracyjnej. Wojewoda Małopolski uznał, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa jest prawidłowa i zasadna, bowiem odmowa wymeldowania i dalsze utrzymywanie fikcji meldunkowej, w sytuacji skarżącego, który nie koncentruje w lokalu przy os. K. [...] w K. swoich spraw życiowych, naruszałaby sens i wiarygodność ewidencji ludności, a pozostawienie spornego zameldowania sankcjonowałoby jedynie stan fikcji prawnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący nie zgodził się z zapadłą decyzją o jego wymeldowaniu, podnosząc, że ciężar spłacenia zadłużenia za ww. lokal poniosła we własnym zakresie jego matka oraz zarzucając, iż dostępu do przedmiotowego lokalu został pozbawiony na skutek działań S. P. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o pozytywne rozpatrzenie skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. W piśmie procesowym z dnia 23 września 2024 r. pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu, podtrzymał dotychczasowe stanowisko skarżącego w sprawie, zarzucając dodatkowo naruszenie: - art. 35 ustawy o ewidencji ludności poprzez jego błędną wykładnię i błąd w ustaleniu stanu faktycznego, z którego wynika, iż skarżący trwale i dobrowolnie opuścił miejsce zameldowania, podczas gdy w sprawie nie przeprowadzono szczegółowego postępowania dowodowego w tej kwestii i tym samym nie ustalono w sposób niebudzący wątpliwości, że wyraził on wolę skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu, nie ustalono również czy w ogóle takie "inne miejsce" aktywności życiowej posiada, zaś z materiału dowodowego bezspornie wynika, że skarżący wraz ze swoją matką korzysta z gościnności różnych członków swojej rodziny, nie mając gdzie się podziać; - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji o niepełny materiał dowodowy w sprawie i błędne uznanie na tej podstawie, iż skarżący opuścił dobrowolnie miejsce zamieszkania głównie w oparciu o twierdzenia S. P. - skonfliktowanej z H. P. - kiedy jej stanowiska nie można uznać za wiarygodne, gdyż posiada własny interes w wymeldowaniu brata oraz matki z lokalu; - art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez oparcie decyzji o niepełny materiał dowodowy w sprawie i błędne uznanie na tej podstawie, iż skarżący opuścił dobrowolnie miejsce zamieszkania przy całkowitym pominięciu kwestii wymiany zamków przez S. P., co miało na celu uniemożliwienie skarżącemu oraz jego matce dostanie się do lokalu, a także dostęp do swoich rzeczy osobistych, w tym dokumentów; - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin lokalu zmierzającego do ustalenia istotnej okoliczności faktycznej, jaką jest pozostawanie rzeczy osobistych H. P. w lokalu na os. K. [...], co równocześnie pozwoliłoby zweryfikować wiarygodność stanowiska S. P.; - art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których organ odmówił mocy dowodowej twierdzeniom skarżącego i H. P., jak również świadka S. B., wskazując równocześnie, iż istotnym dowodem było stanowisko Wydziału Mieszkalnictwa Urzędu Miasta Krakowa, który to zgodnie z aktami sprawy pozostawał w posiadaniu informacji pochodzących po raz kolejny wyłącznie od S. P.; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na utrzymaniu w mocy przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, pomimo istnienia przesłanek do jej uchylenia. Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, poprzedzającej jej decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzenie postępowania administracyjnego pierwszej instancji, o zwrot na rzecz skarżącego od organu kosztów postępowania oraz o przyznanie pełnomocnikowi z urzędu kosztów pomocy prawnej wedle norm przepisanych, które nie zostały uiszczone ani w całości, ani w części. Na rozprawie w dniu 31 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał swoje stanowisko zawarte w pismach procesowych. Uczestnik postępowania S. P. wniosła o oddalenie skarg. Podała, że mama z bratem wyprowadziła się dobrowolnie, musiała wymienić zamki w drzwiach, bo się psuły. Wskazała, że klucz do pierwszego wymienionego zamka mama sobie dorobiła, ale do drugiego zamka nie ma klucza, bo nie miała już ona kontaktu z matką. Uczestniczka podniosła, iż psa nabyła 4 lata temu. Według niej matka wyprowadziła się z 5-6-7 lat temu i nie ma wiedzy gdzie mieszka. Zakwestionowała, jakoby matka zostawiła jakiekolwiek dokumenty w mieszkaniu. Podkreśliła, że to nie ona znęcała się nad matką, ponieważ ma wyrok, że to matka znęcała się nad nią. Uczestnik postępowania M. M. wniósł o oddalenie obydwu skarg i podniósł, że dopiero po wydaniu decyzji o wymeldowaniu skarżąca (w sprawie o sygn. III SA/KR 597/24, w nin. sprawie pełnomocnik skarżącego) złożyła sprawę w sądzie, a nie zrobiła tego wcześniej. Pełnomocnik skarżących wskazał z kolei, że skarżąca (w nin. sprawie pełnomocnik skarżącego), jest osobą bardzo prostą, która nie korzystała dotychczas z pomocy prawnika. Pierwszą decyzją, o której się dowiedziała była decyzja o wymeldowaniu i wówczas zaczęła działać, nawet o wyroku eksmisyjnym skarżąca (w nin. sprawie pełnomocnik skarżącego) dowiedziała się dużo później, dlatego to zawarła umowę - porozumienie o spłacie zaległości i spłacała te zaległości za mieszkanie, nie wiedziała nic o nowej umowie zawartej przez córkę i jej syna. Gdy się o niej dowiedziała urzędnik w gminie poinformował ją, że nadal może mieszkać w tym mieszkaniu. Uczestnicy postępowania przedłożyli kserokopię wyroku z dnia 30 września 2023 r. oraz kserokopię pisma z dnia 20 stycznia 2023 r. kierowaną przez uczestniczkę S. P. do Prokuratora na okoliczność konfliktów pomiędzy skarżącymi a uczestnikami. Uczestnicy okazali do akt oryginały wyżej wymienionych dokumentów. Sąd postanowił dopuścić dowód z wyżej okazanych dokumentów na okoliczność istnienia od lat konfliktu między skarżącymi a uczestnikami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1615 ze zm.), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują, m.in. wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyrażona w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935) dalej - p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu organu administracji publicznej. W świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma jednak obowiązku badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04). Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, na podstawie ww. ustaw, Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Krakowa o wymeldowaniu skarżącego z pobytu stałego w lokalu przy os. K. [...] w K. Sąd stwierdził nieprawidłowości w ustaleniu stanu faktycznego sprawy poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w związku z czym ocena dokonana przez organy nie znajduje podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym. Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (Dz.U.2022.1191 - dalej jako: "ustawa"), który stanowi, że organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1, wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2, decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Zgodnie natomiast z art. 28 ust. 4 ustawy zameldowanie na pobyt stały lub czasowy służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu osoby w miejscu, w którym się zameldowała. Obowiązek wymeldowania powstaje więc w przypadku opuszczenia miejsca pobytu stałego bez wymeldowania, a działanie takie związane jest z koniecznością utrzymania aktualnych wpisów w ewidencji ludności. Trybunał Konstytucyjny oceniając charakter i cel obowiązku meldunkowego oraz ewidencji ludności wskazał, że: "ewidencja ludności służy zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu". Mając na uwadze art. 28 ust. 4 ustawy oraz zaprezentowane stanowisko TK stwierdzić trzeba, że celem instytucji wymeldowania (jak i zameldowania) jest przede wszystkim zagwarantowanie, że dane uwidocznione w ewidencji są aktualne i zgodne z rzeczywistością. Pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1 ustawy). O pobycie stałym przesądzają zatem dwa elementy: fizyczne przebywanie danej osoby w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem oraz zamiar przebywania w tym miejscu (lokalu) w sposób stały (na stałe). Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu przepisu art. 35 ustawy, jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowym, jest spełniona wówczas, gdy opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (m.in. wyrok NSA z dnia 14 maja 2010 r., sygn. akt II OSK 851/09). Organ ewidencyjny miał zatem obowiązek skupić się na przesłankach umożliwiających wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 35 ustawy. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie zostało w ogóle ustalone, czy i kiedy skarżący faktycznie opuścił przedmiotowy lokal oraz czy jego opuszczenie nastąpiło w sposób trwały i dobrowolny. Zarzuty skargi są zatem w tym względzie zasadne. O dobrowolności opuszczenia miejsca pobytu stałego decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niewywołana przymusem fizycznym albo psychicznym innej osoby. Jeżeli bowiem strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu np. wobec wymiany zamków w drzwiach, to nie można uznać tego stanu za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu w warunkach dobrowolności (wyrok NSA z 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00). W przedmiotowej sprawie wymienione zostały zamki w drzwiach, a siostra skarżącego – uczestniczka postępowania nabyła dużego psa (k. 25, 27, 36 a.a.). Z kolei, przez przesłankę trwałości opuszczenia miejsca zamieszkania należy rozumieć przebywanie poza miejscem stałego zameldowania z równoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym. Zadaniem organu ewidencyjnego jest weryfikacja, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie po stronie osoby wymeldowywanej zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania. Nie może dojść do wymeldowania tak długo, jak długo zainteresowany może podjąć próby przywrócenia zamieszkiwania, usunięcia skutków zastosowania przymusu, likwidacji stanu niezgodnego z jego wolą, polegającego na braku możliwości zamieszkiwania. Wyczerpanie bezskuteczne tych środków lub rezygnację z ich zastosowania uznaje się za okoliczność usuwającą stan przymusu, zatem otwierającą drogę do wymeldowania (por. wyroki NSA z dnia: 16 grudnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1609/18; 6 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 3780/19; 13 grudnia 2022 r. sygn. akt II OSK 2075/21; 21 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 579/20). W przedmiotowej sprawie nie ustalono, czy skarżący wystąpił o stwierdzenie naruszenia posiadania (k.27 a.a.) Okoliczność, że skarżący nie przebywa w ww. lokalu od chwili zmiany zamków przez uczestniczkę postępowania nie ma w sprawie żadnego znaczenia, ponieważ uniemożliwienie w ten sposób skarżącemu wejścia do mieszkania potwierdza jedynie brak dobrowolnego wyprowadzenia się przez niego z tego lokalu. Powyższe w kontekście twierdzeń skarżącego o braku skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu, gdyż jedynie "tymczasowo" mieszka u rodziny, "bo nikt nie chce nas przyjąć na stałe", przy jednoczesnym braku ustaleń w tym zakresie oraz podnoszonej przez skarżącego konsekwentnie woli powrotu do przedmiotowej nieruchomości podaje w wątpliwość wystąpienie w sprawie ww. przesłanek uprawniających organ do wymeldowania. Należy zwrócić uwagę, że nawet S. P. podała, że skarżący pozostawił swoje rzeczy i nadal odbiera korespondencję adresowaną pod sporny adres (k. 12 a.a.). Mając na uwadze powyższe, brak wyjaśnienia w sprawie podstawowej kwestii, czy i kiedy skarżący wyprowadził się z przedmiotowego mieszkania, tj. zabrał swoje rzeczy i skoncentrował swoje życie w innym miejscu, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na treść decyzji, tj. naruszenie art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji naruszenie prawa materialnego, to jest art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Zauważyć w tym miejscu należy, że nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy wyrok eksmisyjny z roku 2010 skoro nie został wykonany. Również niezawarcie umowy najmu ze skarżącym nie świadczy, że nie mieszkał on w ww. lokalu, a jedynie ta kwestia ma znaczenie dla wymeldowania. Jeżeli aktualni najemcy uznali, że skarżący nie mając tytułu prawnego do ww. lokalu winien go opuścić powinni wystąpić na drogę sądową, a nie dokonać "eksmisji" w drodze wymiany zamków, czy straszeniem psem. Z uwagi na konieczność przeprowadzenia wyczerpującego postępowania dowodowego (m.in. poprzez zebranie obiektywnych środków dowodowych, a nie jedynie zeznań skonfliktowanych stron) celem jednoznacznego wyjaśnienia ww. okoliczności, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. W zależności od wyniku tych ustaleń organy rozważą, czy spełnione zostały wszystkie przesłanki do wymeldowania skarżącego z przedmiotowego lokalu przy os. K. [...] w K. Z tego też względu wniosek pełnomocnika skarżącego o umorzenie postępowania administracyjnego pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. nie mógł zostać uwzględniony. Sąd zauważa ponadto, że w sprawie doszło do naruszenia przez organ odwoławczy art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja nie zawiera w swojej sentencji wyraźnie sformułowanego rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji z organu I instancji. Mając na uwadze powyższe uchybienia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., orzekł jak w pkt I sentencji wyroku. O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. § 23 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa i jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2024 r., poz. 763) przyznając na rzecz pełnomocnika z urzędu kwotę 480 zł podwyższoną o podatek od towarów i usług wyliczony według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług.