III SA/Kr 6/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ze skargi M. P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 31 października 2008 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego wniosku M. P. o wstrzymanie wykonania decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Decyzją z dnia 31 października 2008 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy skierowaną do M. P. decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2008 r. nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym w kwocie 1205 zł. z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego towarów poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy. W dniu 17 stycznia 2009 r. do Sądu wpłynął wniosek skarżącego reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego W. G., o "wstrzymanie egzekucji". W odpowiedzi na wezwanie o wskazanie podstawy prawnej wniosku, do Sądu w dniu 6 marca 2009 r. wpłynął wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego na powstanie w jego majątku znacznej szkody. Podniósł, że Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] 2008 r. "zawiesił wykonalność decyzji Naczelnika Urzędu Celnego na okres toczącego się postępowania odwoławczego". Tym samym wniosek skarżącego jest w pełni zasadny skoro organ II instancji wstrzymał wykonanie decyzji. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5). Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie wskazał w uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji żadnych okoliczności mogących zostać uznanymi za spełniające przesłanki ustawowe do udzielenia ochrony tymczasowej, poprzestając na lakonicznym stwierdzeniu, iż wykonanie zaskarżonej decyzji narazi skarżącego na powstanie w jego majątku znacznej szkody. Należy też mieć na względzie, że ewentualne rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania decyzji przez organ nie przesądza o konieczności wydania równoznacznego w treści rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny po wniesieniu skargi. Tym samym zdaniem Sądu, wobec braku uprawdopodobnienia możliwości zaistnienia niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie ma podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.