III SA/Kr 602/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 lipca 2025 roku sprawy ze skargi R. B. na zarządzenie Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie z dnia 5 lutego 2025 roku L. dz. 1582/25 w przedmiocie przeniesienia wpisu adwokata na listę adwokatów niewykonujących zawodu postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z 5 lutego 2025 roku Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie zarządził przeniesienie wpisu adwokata A. Z. na listę adwokatów niewykonujących zawodu Krakowskiej Izby Adwokackiej z dniem 1 lutego 2025 r. (punkt 1) oraz wyznaczył zastępcą adwokata T. B. (punkt 2). Podstawę prawną zarządzenia stanowił art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku Prawo o adwokaturze (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 1564, dalej: "Prawo o adwokaturze") oraz § 10 ust. 1 Regulaminu organizacji i funkcjonowania okręgowych rad adwokackich uchwalonego przez Naczelna Radę Adwokacką w dniu 21 października 2023 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie R. B. (dalej: "skarżący") zaskarżył zarządzenie w całości i wniósł o jego uchylenie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zaskarżonemu zarządzeniu zarzucił naruszenie: - § 11 ust. 1 i 2 pkt 3 Regulaminu wykonywania zawodu adwokata uchwały nr 140/2023 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 1 grudnia 2023 r. w zw. z art. 58 pkt 12 lit h Prawa o adwokaturze; - § 10 ust. 1 Regulaminu organizacji i funkcjonowania okręgowych rad adwokackich – uchwały nr 14/02 Naczelnej Rady Adwokackiej z dnia 28 września 2002 r. w zw. z art. 44 oraz art. 45 Prawa o adwokaturze; - niewyrażenie przez adwokata T. B. świadomej zgody na podjęcie zastępstwa na skutek dezinformacji ze strony adwokata A. Z. W odpowiedzi na skargę Dziekan Okręgowej Rady Adwokackiej wniósł o jej odrzucenie, wskazując że zaskarżone zarządzenie nie podlega kontroli sądów administracyjnych, a ponadto skarżącemu nie przysługuje legitymacja skargowa w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na odrzucenie. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4 postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 58 § 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę: 1) jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; 2) wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; 3) gdy nie uzupełniono w terminie braków formalnych skargi; 4) jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; 5) jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności procesowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; 5a) jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; 6) jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Na wstępie należy wskazać, że Sąd z urzędu bada dopuszczalność skargi i zobligowany jest do skontrolowania, czy skarga nie zawiera braków, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. Stwierdzenie bowiem braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zaznaczyć należy, że nawet gdyby zaskarżone zarządzenie podlega kontroli sądów administracyjnych, skarżący nie posiada legitymacji skargowej w świetle art. 50 § 1 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Tymczasem, skarżący nie posiada interesu prawnego w kontroli zaskarżonego zarządzenia, a jedynie interes faktyczny, polegający na niezadowoleniu ze zmiany pełnomocnika prowadzącego jego sprawy. Podzielić należy bowiem stanowisko prezentowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym o istnieniu legitymacji skargowej nie decyduje naruszenie interesu prawnego skarżącego, lecz jego posiadanie, którego istotę stanowi żądanie oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności lub stanu bezczynności z obiektywnym stanem prawnym, skarżący musi posiadać interes prawny, rozumiany jako istnienie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków, a zaskarżonym aktem, czynnością lub innym działaniem administracji publicznej (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz). Tymczasem taki związek w przypadku skarżącego nie zachodzi. Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. skargę odrzucił.