III SA/Kr 616/15

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. c. W. i K. o ustanowienie radcy prawnego w sprawie ze skargi H. K. c. W. i K. i H. K. c. W. i J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego postanawia: ustanowić dla skarżącej radcę prawnego, którego wyznaczy Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych. Wnioskodawczyni w złożonym dnia 23.11.2015 r. (wpływ) na urzędowym formularzu "PPF" zaznaczyła, że wnosi o ustanowienie radcy prawnego. Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem. Opisując swoją sytuację rodzinna podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z synem, synową, córką i wnukiem. Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym uwidoczniła, że nie posiadają nieruchomości, zasobów ani przedmiotów wartościowych. Stałe miesięczne dochody 5 osobowego gospodarstwa domowego oszacowała łącznie na kwotę 2250 zł wyjaśniając, że składa się na to 1050 zł jej emerytury i 1200 zł z umowy o pracę synowej. Uzasadniając swoje starania podniosła, że korzysta w sprawie z przyznanego zwolnienia od kosztów sadowych. Wymieniając stałe zobowiązania i wydatki podała, że woda to koszt 80 zł, prąd 110 zł, gaz 100 zł, lekarstwa 150 zł. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Okoliczność, że przed złożeniem obecnego wniosku o ustanowienie radcy prawnego skarżąca wcześniej domagała się zwolnienia od kosztów sądowych które uzyskała nie ma większego znaczenia, po prostu dlatego, że przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie sprzeciwiają się możliwości wielokrotnego składania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Co więcej, ponieważ aktualne żądanie skarżącej nie zachodzi na wcześniej udzielone prawo pomocy jej wniosek można i należy rozpatrzyć w oparciu o przepisy określające przesłanki materialne warunkujące przyznanie prawa pomocy bez potrzeby sięgania do trybu przewidzianego w art. 165 ppsa. Inna rzecz, że wskutek przyjętej taktyki procesowej wniosek skarżącej należy rozpatrywać nie pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym lecz pod kątem przesłanki warunkującej przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym a więc z przepisu art. 246 §1 pkt. 1 ppsa. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że w przypadku kolejnego pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia skarżąca mimo wnioskowania o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym siłą faktu skorzysta jednak z prawa pomocy w zakresie całkowitym, które obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata (por. art. 245 §2 ppsa). Przyjęciu odmiennej optyki stoją więc na przeszkodzie i argumenty jakie daje się wywieźć z porównania zakresów logicznych przepisów art. 245 §3 i §2 ppsa i zapatrywanie, że obniżenie standardów w takim przypadku, stanowiłoby nieuzasadnione uprzywilejowanie wnioskodawcy składającego dwa następujące po sobie wnioski najpierw poprzez zwolnienie go od kosztów sądowych a następnie poprzez ustanowienie na swoją rzecz kwalifikowanego zastępstwa procesowego w stosunku do wnioskodawców żądających od razu przyznania im prawa pomocy w zakresie całkowitym. Rozważania te gdy chodzi o sytuację skarżącej mają przy tym walor li tylko teoretyzujący. Na podstawie złożonego wraz z wnioskiem (art. 243 ppsa) oświadczenia o jakim mowa w art. 252 ppsa a także opierając się na informacjach znanych z urzędu i odwołując do argumentacji zbieżnej z powołaną wcześniej należy podnieść, że możliwości płatnicze wnioskodawczyni są nadal znikome. Co więcej pogorszyły się. Obniżeniu uległy bowiem o ok. 1400 zł deklarowane przez wnioskodawczynię dochody gospodarstwa domowego, gdyż z poczynionych przez nią oświadczeń wynika, że jej świadczenie emerytalne jest niższe od poprzednio wykazywanego a P. K. nie osiąga już dochodów z umowy zlecenia i jest bezrobotny. Z tych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie powołanych wyżej przepisów.