III SA/Kr 619/20

|Sygn. akt III SA/Kr 619/20 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2020 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Ewa Michna (spr.), Sędziowie: WSA Hanna Knysiak - Sudyka, WSA Maja Zawadzka, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym, w dniu 23 września 2020 r. skargi J. S., na orzeczenie dyscyplinarne nr [...] z dnia 19 lutego 2020 r., Komendanta Wojewódzkiego Policji, w przedmiocie wymierzenia kary nagany, , skargę oddala., , , Komendant Miejski Policji prowadził postępowanie dyscyplinarne przeciwko mł. asp. J. S. (dalej: skarżąca) obwinionej o to, że: I. do godz. 8.00 dnia 20 maja 2019 r., będąc obowiązana do uprzedzenia bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby w tym dniu w Komisariacie Policji z przyczyny z góry wiadomej, nie wywiązała się z tego obowiązku, pomimo posiadanej od 14 maja 2019r. wiedzy, że będzie przebywać na zwolnieniu lekarskim – czym naruszyła dyscyplinę służbową określoną w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 360) w zw. z § 15 ust. 1 rozporządzenia MSWiA z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw, obowiązków oraz przebiegu służby policjantów; II. będąc niezdolną do służby w związku z przebywaniem na zwolnieniu lekarskim od 10 czerwca 2019 r. do 30 czerwca 2019 r., uczestniczyła w z góry zaplanowanych, warsztatach [...] odbywających się od 11 do 18 czerwca 2019 r., prezentując postawę niegodną, niebędąca przykładem praworządności, czym dopuściła się przewinienia dyscyplinarnego określonego w art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 Zasad etyki zawodowej policjanta, stanowiących załącznik do Zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie Zasad etyki zawodowej policjanta. Orzeczeniem nr [...] z [...] 2010r. Komendant Miejski Policji uznał skarżącą za winną popełnienia zarzuconych jej przewinień i wymierzył karę dyscyplinarną nagany. Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem nr [...] z 19 lutego 2020r. uchylił orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego w części dotyczącej uznania obwinionej winną popełnienia czynu zarzuconego jej w pkt II i w tym zakresie uniewinnił obwinioną, natomiast w pozostałym zakresie utrzymał orzeczenie w mocy. Na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w zakresie, w jakim utrzymało w mocy orzeczenie przełożonego dyscyplinarnego, skarżąca złożyła skargę, w której zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych i tym samym błędne uznanie za jednoznacznie udowodnione, że popełniła przewinienie dyscyplinarne polegajace na świadomym niepowiadomieniu przełożonych o wystawionym zaświadzczeniu lekarskim. Podkreśliła, że przewinienie dyscyplinarne powinno być zawinione i policjant musi mieć świadomość, że je popełnia lub przynajmniej godzić się na to, że jego działanie lub zaniechanie będzie przewinieniem dyscyplinarnym. Tymczasem w jej przypadku nie miało to miejsca. Wskazała, że została powiadomiona przez lekarkę, że rozpoczął działanie nowy elektroniczny system, który w czasie rzeczywistym informuje ZUS i pracodawcę o wydanym zwolnieniu lekarskim, stąd nie otrzymała druku L4, który dotychczas dostarczała przełożonym. W ocenie skarżącej, gdyby system działał prawidłowo, przełożeni kilka dni wcześniej wiedzieliby o jej chorobie, natomiast awaria systemu nie była jej winą. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z naruszeniem terminu ustawowego, a w razie nieuwzględnienia tego wniosku - o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ wyjaśnił, że skarga została wniesiona po upływie ustawowego terminu 30 dni, liczonego od daty doręczenia skarżącej orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji, tj. 10 marca 2020 r., z uwzględnieniem okresu zawieszenia biegu terminu, związanego ze stanem epidemii Covid, na podstawie art. 15 zzs ust. 1, dodanego przez art. 1 pkt. 14 ustawy z dnia 31 marca 2020r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), tj. od 31 marca 2020 r. Kontynuacja biegu terminu nastąpiła od 24 maja 2020 r. na podstawie art. 46 pkt 20 i art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV2 (Dz. U. z 2020 r. poz.875). Skarga została więc wniesiona w 31 dniu. Uzasadniając zarzut bezzasadności skargi, organ wyjaśnił z kolei m.in., że z powodu nieprawidłowego działania systemu elektronicznego przesyłania zwolnień lekarskich, zaświadczenie skarżącej o zwolnieniu nie dotarło do wiadomości pracodawcy i ZUS (w związku z czym zwolnienie zostało wystawione i wysłane ponownie), ale z uwagi na zdarzające się wcześniej tego typu przypadki, Zastępca Naczelnika Wydziału Kadr KMP poinformował podległe jednostki stosownym pismem z 11 października 2018 r. o występujących nieprawidłowościach oraz możliwości pobierania przez ubezpieczonych wydruku e-zwolnienia od lekarza, i z pismem tym skarżąca została zapoznana 1 marca 2019 r. (potwierdziła to własnoręcznym podpisem na karcie zapoznania). Ponadto w tym samym dniu ze skarżącą rozmowę przeprowadził Naczelnik Wydziału Kryminalnego Komisariatu Policji, ponieważ nie stawiła się do służby 13 lutego 2019 r., nie uprzedzając i nie informując przełożonego o przyczynie niestawiennictwa. Zwrócono uwagę skarżącej, że jej obowiązkiem jest powiadamianie przełożonego o niemożności stawienia się do służby, co wynikać miało z § 15 rozporządzenia MSW z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów. Organ podkreślił, że fakt niemożności stawienia się do służby 20 maja 2019 r. był wiadomy skarżącej od 14 maja 2019 r. i był to czas wystarczający, aby mogła poinformować ona bezpośredniego przełożonego o tym, że nie stawi się do służby. Organ podkreślił również, że ww. przepis dotyczy każdej przyczyny niemożności stawienia się do służby, a więc także zwolnienia lekarskiego, i wynikający z niego obowiązek jest całkowicie niezależny od poprawności lub niepoprawności działania systemu elektronicznego przesyłania zwolnień lekarskich, a okoliczność awarii systemu nie może zwolnić skarżącej z odpowiedzialności za zaniechanie obowiązku, tym bardziej, że 1 marca 2019r. w związku z analogiczną sytuacją została pouczona przez przełożonego o prawidłowym postępowaniu. W piśmie z 21 lipca 2020 r. skarżąca podniosła, że skarga została złożona w terminie, jako że organ zaczyął liczyć przerwany termin od 24 maja 2020 r., tj. od niedzieli, która jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Ponadto podniosła, że w lipcu 2020 r. miała sytuacje analogiczną, do tej która została uznana za będące przedmiotem skargi przewinienie dyscyplinarne, kiedy to 1 lipca 2020 r. zostało jej przedłużone zwolnienie lekarskie, 15 lipca 2020 r. została poinformowana przez przełożonych, że jej zwolnienie lekarskie nie trafiło do Wydziału Kadr, w związku z czym skarżąca udała się do przychodni i wyjaśniła sprawę, a zwolnienie zostało przesłane jeszcze raz, tym razem skutecznie. W ocenie skarżącej niezrozumiałe było, że w tej sprawie nie wszczęto przeciwko niej postępowania dyscyplinarnego i jej wyjaśnienia uznano za wystarczające, a w przedmiotowej sprawie miało to miejsce. W jej ocenie oba przypadki niczym się nie różniły i wynikały z błędów nie leżących po jej stronie i nie będących jej winą. Podkreśliła również aspekt sankcji finansowych w związku z uznaniem winnym przewinienia dyscyplinarnego oraz okoliczność, że walczy o swoje dobre imię, sprawiedliwość, a także o to, by bezzasadnie nie obniżano jej uposażenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skarga była niezasadna ponieważ skarżąca miała prawny obowiązek uprzedzenia bezpośredniego przełożonego o swojej nieobecności. Nie miały więc znaczenia w jej przypadku problemy z działaniem elektronicznego przesyłania zwolnień lekarskich. Sąd przyjął jednak skargę do rozpoznania pomimo wniosku o jej odrzucenie, ponieważ uznał, że skarga została wniesiona w terminie. Skarga została złożona 3 czerwca 2020 r. (k. 2). Sąd przyjął, że zawieszenie biegu terminu nastąpiło od 14 marca 2020 r., a rozpoczęcie dalszego biegu terminu nastąpiło po 23 maja 2020 r., co oznaczało, że skarżącej przed 14 marca 2020 r. upłynęło 3 dni, a po 23 maja 2020 r. zaledwie 11 dni. W konsekwencji Sąd uznał, że skarga złożona3 czerwca 2020 r. została złożona w terminie. Datę zawieszenia biegu terminu na wniesienie skargi (14 marca 2020 r.) Sąd przyjął w oparciu o datę ogłoszenia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu zagrożenia epidemicznego (Dz. U. poz. 433 z późn. zm.). Tym samym Sąd podzielił poglądy licznie reprezentowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. postanowienie WSA w Białymstoku z 22 kwietnia 2020 r., I SA/Bk 177/20, postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp. z 21 kwietnia 2020 r., I SA/Go 121/20; postanowienie WSA w Warszawie z 25 czerwca 2020 r., IV SA/Wa2303/19; postanowienie WSA w Warszawie z 17 lipca 2020 r., III SA/Wa 2243/19, wyrok WSA we Wrocławiu z 8 lipca 2020 r., IV SA/Wr 276/20 – wszystkie cytowane orzeczenia dostępne na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy te sprowadzają się do twierdzenia, że pomimo że art. 15zzs ust. 1 pkt 1 tzw. tarczy antykryzysowej wszedł w życie z dniem 31 marca 2020 r., to wynika z niego, że nierozpoczęcie biegu terminów, jak i zawieszenie terminów już rozpoczętych obowiązuje w okresie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Jeśli więc stan zagrożenia epidemicznego obowiązywał na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej od 14 marca 2020 r., to należało przyjąć, że od tej daty z mocy prawa następował skutek wynikający z tej normy prawnej. Skoro bowiem ustawodawca wskazał w ww. art. 15zzs ust. 1 pkt 1 wprost, że normuje on bieg terminów nie tylko w stanie epidemii lecz także w stanie zagrożenia epidemicznego – to można było przyjąć, że zawieszeniu uległy terminy procesowe i sądowe z mocą wsteczną. Zgodnie natomiast z art. 68 ust. 7 tzw. tarczy 3.0 zawieszone terminy rozpoczynały swój bieg począwszy od 24 maja 2020 r. Skarżąca otrzymała skargę 10 marca 2020 r. (k. 157 akt administracyjnych) i od następnego dnia rozpoczął bieg terminu 30 dniowego na jej zaskarżenie. Wstrzymanie rozpoczęcia oraz zawieszenie biegu terminów zgodnie z art. 15zzs ustawy z 20 marca 2020 r. miało więc miejsce od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. włącznie, zatem terminy, których bieg przypadał na ten okres rozpoczęły swój bieg w dniu 24 maja 2020 r. Zasadniczo więc, nie miało znaczenia, że rozpoczęcie terminu na wniesienie skargi nastąpiło w niedzielę 24 maja 2020 r., przy czym i w tej sprawie skarżąca nie miała racji. Zgodnie bowiem z art. 83 §2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Nie ma więc znaczenia kiedy przypada pierwszy dzień rozpoczęcia biegu terminu. Sąd w ogóle nie badał kwestii naruszenia dyscypliny, jaka miała nastąpić w lipcu 2020 r. (dodatkowe pismo skarżącej z 21 lipca 2020 r.) ponieważ były to zdarzenia, jakie nastąpiły po wydaniu zaskarżonych decyzji. W sposób oczywisty nie były więc przedmiotem postępowania. Na dodatek nie jest jasne czy dotyczyły one ponownie problemów z przesyłaniem druków elektronicznych, czy też, podobnie jak i w rozstrzyganej sprawie, skarżąca nie uprzedziła swoich bezpośrednich przełożonych o niestawieniu się do służby. Odnosząc się natomiast do pozostałych zarzutów skargi to rację miały organy, że skarżąca zgodnie z §15 ust.1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1113) miała prawny obowiązek uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu z przyczyny z góry wiadomej lub możliwej do przewidzenia oraz określić przewidywany czas trwania nieobecności. Skoro skarżąca od 15 maja 2019 r. do dnia 31 maja 2019 r. miała przebywać na zwolnieniu lekarskim, a jej urlop wypoczynkowy (udzielony począwszy od 6 maja 2019 r.) kończył się 17 maja 2019 r., to zdaniem Sądu, nie było żadnych przeszkód aby nie uprzedzić swojego bezpośredniego przełożonego, że nie będzie mogła stawić się do służby. W ocenie Sądu czym innym są pracownicze obowiązki przesyłania zwolnień lekarskich w systemie e-zwolnień, a czym innym pragmatyka służbowa funkcjonariuszy wynikająca z ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 14 maja 2013 r. Fakt nieuprzedzenia przez skarżącą swoich bezpośrednich przełożonych o niemożności stawienia się na dyżur wyznaczony 20 maja 2019 r. został ustalony na podstawie przesłuchania Naczelnika Wydziału Kryminalnego. Fakt unikania jasnej deklaracji, że skarżąca nie stawi się na dyżur i kiedy zamierza skończyć przebywanie na zwolnieniu lekarskim – potwierdzili pozostali świadkowie. Na dobrą sprawę sama skarżąca przyznała powyższe fakty wskazując w odwołaniu, że nie wysłała smsa do swoich przełożonych, ponieważ była przekonana, że pracodawca otrzyma zwolnienie. Sąd ponownie podkreśla, że ww. rozporządzenie przewiduje obowiązek bezpośrednich kontaktów policjanta z jego przełożonym, co ma związek z zapewnieniem przez Policję ciągłości pełnienia służby przez poszczególnych funkcjonariuszy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że przełożony zwrócił skarżącej uwagę na ten aspekt sprawy w związku z jej poprzednim niestawieniem się do służby 13 lutego 2019 r. do służby i nieuprzedzeniem o tym fakcie bezpośredniego przełożonego. W ocenie Sądu nie miały więc znaczenia argumenty skarżącej o odstąpieniu od kary dyscyplinarnej w przypadku poprzedniego niestawiennictwa. Sąd uznał, że stan faktyczny został prawidłowo ustalony, a wymierzona kara nagany była najłagodniejszą z katalogu kar określonych w art. 134 ustawy dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 360 z późn. zm.) w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzaną z dniem 1 października 2020 r. zgodnie z art. 1 pkt 22 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610). Fakt, że z wymierzeniem kary nagany łączy się dolegliwość finansowa w postaci obniżenia uposażenia i premii nie uzasadnia zmiany stanowiska Sądu co do lekceważącego stosunku skarżącej do jej obowiązków służbowych. Z tych to powodów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.