III SA/Kr 620/18

|Sygn. akt III SA/Kr 620/18 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2019 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Halina Jakubiec (spr.), Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki, WSA Barbara Pasternak, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r., przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków-Śródmieście Wschód Tomasza Waszczuka, sprawy ze skargi E. W. na decyzję Wojewody z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej koszty postępowania sądowego w kwocie 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych). Wojewoda decyzją z dnia 13 marca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy z dnia [...] 2017 r. nr [...] o wymeldowaniu E. W. (dalej w skrócie skarżącej) z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w W Osiedle B. Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art. 138 § 1 pkt 1 (1) ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, w skrócie Kpa (t.j., Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) oraz art. 35 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j., Dz.U. z 2017 r., poz. 657 ze zm.). Z uzasadnienia powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny: T. W. zwrócił się w dniu 10 sierpnia 2017 r. do Burmistrza Miasta i Gminy z wnioskiem o wymeldowanie żony - skarżącej - z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w W Osiedle B, podnosząc, że od ok. 10 lat zamieszkuje ona w Niemczech a od 6 lat jest zameldowana pod adresem M Str. [...], [...] I. Lokal w W jest wynajmowany przez W. W. Burmistrz Miasta i Gminy po wszczęciu zawiadomieniem z dnia 11 sierpnia 2017 r. postępowania z wniosku T. W. o wymeldowanie skarżącej – przeprowadził postępowanie wyjaśniające, zakończone wydaniem w dniu 11 grudnia 2017 r. decyzji o nr [...] o wymeldowaniu skarżącej z pobytu stałego z lokalu mieszkalnego położonego w W Osiedle B. Organ na podstawie zeznań świadków M. W., matki T. W., W. W., najemcy ww. lokalu, M. D., krewnego skarżącej oraz M. P., sąsiada dokonał ustaleń, że E. i T. W. są małżeństwem od 1990 r. a lokal przy os. B nabyli w roku 2005. Wspólnie wyjechali do Niemiec ok. 10 lat temu a rozstali się w roku 2015. Obecnie są w trakcie rozprawy rozwodowej. Lokal przy Osiedlu B jest wynajmowany przez W. W. Umowa najmu podpisana na okres od sierpnia 2016 r. do lutego 2018 r. została zawarta z T. W. Przedmioty z lokalu należące do skarżącej zostały zdeponowane w garażu najemcy. Skarżąca przyjeżdża do Polski i zatrzymuje się w hotelu. Skarżąca w toku postępowania wyjaśniła, między innymi w trakcie przesłuchania w dniu 27 października 2017 r., że ww. lokal został wynajęty bez jej wiedzy i zgody. Za pośrednictwem pełnomocnika uzyskała informację, że jej rzeczy zostały z lokalu wywiezione. Dodała, że jej pobyt w Niemczech ma charakter zarobkowy, przyjeżdża do Polski i do czasu wynajęcia lokalu zatrzymywała się w nim. Nie zamierzała opuścić go na stałe. Ma zamiar powrócić do Polski, ale nie potrafi wskazać daty powrotu. Organ pozyskał informację ze strony Sądu Rejonowego, że w trakcie toczącej się tym Sądem sprawy z powództwa E. W. przeciwko T. W. o ustanowienie rozdzielności majątkowej poruszane były kwestie wymeldowania skarżącej oraz kwestia wynajęcia lokalu bez jej zgody jak też pobierania profitów z najmu wyłącznie przez T. W. Organ przyjął, że w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 35 ustawy o ewidencji ludności warunkujące wymeldowanie w trybie administracyjnym. Wskazał, że celem przepisów ustawy o ewidencji ludności jest likwidacja fikcji polegającej na niezgodności zapisów ewidencji ludności z rzeczywistym miejscem pobytu osoby, której dotyczy obowiązek meldunkowy. Miejsce zameldowania winno pokrywać się z miejscem pobytu. Skarżąca natomiast przebywa w Niemczech a lokal, z którego następuje wymeldowanie jest zajęty przez najemcę i nie ma możliwości faktycznych powrotu przez skarżącą do tego lokalu. Odwołując się od powyższej decyzji, E. W. podniosła zarzuty naruszenia: 1. Przepisów postępowania: - art. 8 Kpa poprzez nierówne traktowanie i wydanie odmiennego rozstrzygnięcia od treści decyzji podjętej wcześniej dotyczącej analogicznej sytuacji faktycznej z dnia 13 sierpnia 2015r., - niezbadanie stanu faktycznego w postaci ustalenia pozostawienia rzeczy skarżącej w mieszkaniu oraz piwnicy do niego przynależnej, co świadczy o woli pozostania w mieszkaniu, - naruszenie przepisów o ocenie dowodów poprzez niewykazanie, że wszystkie rzeczy skarżącej są zdeponowane poza mieszkaniem u W. W., ponieważ z oświadczeń świadków i skarżącej wynika, że rzeczy te są położone w mieszkaniu i piwnicy przynależnej do mieszkania, - naruszenie przepisów prawa dowodowego poprzez pominięcie zeznań W. W., która wskazał, ze skarżąca nie wyraziła zgody na zabranie swoich rzeczy oraz, że podejmowała próbę odwiedzenia mieszkania, zajmowanego bez jej woli, - naruszenie przepisów prawa dowodowego poprzez pominięcie faktu, że M. D. wskazał, że skarżąca nie może obecnie, wbrew woli, zatrzymać się w swoim mieszkaniu podczas pobytu w Polsce oraz fakt braku zgody na wyrzucenie rzeczy skarżącej z mieszkania przez jej męża, co świadczy o braku dowolności opuszczenia mieszkania przez skarżącą, - naruszenie przepisów prawa poprzez bezpodstawne przyjęcie, że skarżąca wyjechała do Niemiec na stałe, skoro z żadnych jej oświadczeń nie wynika ta okoliczność a wyjazd w celach zarobkowych nie może być potraktowany, jako wyjazd na stałe, w szczególności, że skarżąca deklaruje powrót do Polski, - pominięcie okoliczności, że najem spornego lokalu kończy się w lutym 2018 r., a zatem od tego czasu skarżąca będzie mogła korzystać z mieszkania. 2. Przepisów prawa materialnego: - art. 35 ustawy o ewidencji ludności z uwagi na przyjęcie, że skarżąca opuściła lokal w sposób dobrowolny i trwały, podczas, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza tej tezy, choćby z racji wyrzucenia rzeczy skarżącej przez męża bez jej wiedzy i zgody a następnie wynajęcia lokalu bez wiedzy i zgody skarżącej, - art. 25 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie wyraża zamiaru stałego przebywania w lokalu na Osiedlu B w W, podczas, gdy skarżąca ma wolę przebywania w Polsce, zaś czasowa wyprowadzka do Niemiec w celach zarobkowych nie wyklucza jej woli i zamiaru pozostawania w Polsce, - art. 36 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności poprzez pominięcie faktu, że obywatel polski, który wyjeżdża poza granice Rzeczypospolitej Polskiej, bez zamiaru stałego pobytu na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jest obowiązany zgłosić swój wyjazd oraz powrót, co też skarżąca uczyniła. Wojewoda w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji odwoławczej, podniósł, że opuszczenie przez skarżącą lokalu na Osiedlu B w W było jej świadomą decyzją i nie wynikało z bezprawnych działań osób trzecich. Skarżąca wyjechała do Niemiec w roku 2008 w celach zarobkowych. Obecnie przed Sądem Okręgowym toczy się sprawa o rozwód skarżącej i T. W., natomiast przed Sądem Rejonowym o ustanowienie rozdzielności majątkowej. W ocenie organu centrum życiowe skarżącej znajduje się obecnie na terenie Niemiec. Skarżąca nie ma możliwości powrotu do ww. lokalu, gdyż jest zamieszkiwane przez najemców. Nieprzebywanie skarżącej w ww. lokalu potwierdzili zgodnie przesłuchani w sprawie świadkowie. Organ uzyskał informacje, że Sąd Rejonowy III Wydział Rodzinny i Nieletnich w sprawie o sygn. akt [...] z powództwa skarżącej przeciwko T. W. o ustanowienie rozdzielności majątkowej nie bada kwestii dopuszczenia skarżącej do posiadania lokalu mieszkalnego położonego w W, Osiedle B z uwagi na to, iż kwestia ta nie jest istotna w toczącym się postępowaniu. Z kolei Prokuratura Rejonowa prawomocnym postanowieniem z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt [...] odmówiła wszczęcia dochodzenia w sprawie dotyczącej przywłaszczenia mienia od bliżej nieustalonego okresu czasu do dnia 25 sierpnia 2016 r. w W na szkodę E. W., o bliżej nieustalonej wartości, tj. o czyn z art. 284 § 1 kk. W ocenie organu odwoławczego opuszczenie przez skarżącą miejsca stałego zameldowania nastąpiło w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności tj. w sposób dobrowolny i obecnie ma charakter trwały, w szczególności świadczy o tym wieloletnie przebywanie skarżącej poza granicami kraju i skoncentrowanie tam swojego centrum życiowego. Przebywanie skarżącej w ww. lokalu podczas pobytów w Polsce organ ocenił jako posiadające charakter odwiedzin bez stałego elementu. Zdaniem organu fakt pozostawienia w lokalu rzeczy przez skarżącą, które zostały spakowane i są przechowywane przez najemcę, nie może przesądzać o koncentrowaniu przez skarżącą centrum życiowego w Polsce. Opisane wyżej postępowania przed Sądem Rejonowym i Prokuraturą nie świadczą w ocenie organu, że skarżąca podjęła wszelkie, w tym prawne kroki, by do ww. lokalu powrócić i w nim zamieszkać. Organ zwrócił uwagę, że trwałe przeniesienie centrum życiowego, bez podejmowania skutecznych czynności prawnych mających na celu odzyskanie możliwości zamieszkiwania w opuszczonym lokalu stwarza sytuację prawną zobowiązującą organ administracji do wymeldowania takiej osoby z dawniej zajmowanego lokalu, skoro obowiązku meldunkowego sama nie dopełniła. O ocenie charakteru pobytu czy też opuszczenia lokalu decyduje nie tyle werbalna treść oświadczenia woli, lecz okoliczności faktyczne wskazujące na zamiar rzeczywisty. Samo jedynie wyrażenie woli dalszego zamieszkiwania w opuszczonym lokalu, bez jednoczesnego zobiektywizowania tej woli i przejawienia jej przez wykorzystanie instytucji prawnych umożliwiających dopuszczenie do współposiadania lokalu, nie jest okolicznością wystarczającą do uznania, że nie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu. Wymóg dobrowolności opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego nie może być przyjmowany bezkrytycznie i automatycznie, ale powinien być oceniany według kryteriów obiektywnych. W sytuacji, gdy osoba faktycznie mieszka i koncentruje swoje sprawy życiowe w innym lokalu, odmowa wymeldowania stałaby się utrzymaniem fikcji meldunkowej, naruszającej sens i wiarygodność ewidencji ludności. Organ ocenił, że wyrażony przez skarżącą zamiar powrotu do Polski, do zajmowanego uprzednio lokalu, został podjęty bez uwzględnienia realnych i prawnych możliwości zamieszkania w nim. Obecnie mieszkanie jest wynajmowane a T. W. nie wyraża zgody na ponowne zamieszkanie skarżącej w ww. lokalu. W tym względzie zmieniły się okoliczności wobec stanu faktycznego leżącego u podstaw wydania decyzji z dnia [...] 2015 r. o odmowie wymeldowania skarżącej z ww. lokalu. Ponadto organ podniósł, że w ramach orzekania o wymeldowaniu nie bada się przyczyn opuszczenia miejsca pobytu, jest natomiast wystarczające ustalenie samego faktu opuszczenia lokalu, jako jedynej przesłanki warunkującej wymeldowanie, a taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Wskazał tez, że przepisy o ewidencji ludności mają charakter jedynie porządkowy i rejestracyjny. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie E. W. powtórzyła argumentację odwołania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. W postepowaniu zgłosił swój udział Prokurator Prokuratury Rejonowej , popierając skargę argumentował, iż po stronie skarżącej nie zachodzi dobrowolność opuszczenia dotychczasowego miejsca zameldowania, tj. mieszkania znajdującego się na os. B w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2017.1369 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa. Orzekanie - w myśl art. 135 ppsa - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd administracyjny nie ma możliwości orzeczenia co do meritum sprawy, a jedynie ocenia legalność zaskarżonej decyzji, aktu lub czynności rozumianą jako zgodność z przepisami prawa materialnego oraz zachowanie wymaganych prawem procedur postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) ppsa), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) ppsa). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 ppsa), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Kontrolując zaskarżone orzeczenie zgodnie z przywołanymi wyżej zasadami, należało uznać, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została bowiem wydana z naruszeniem art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 24 września 2010 roku o ewidencji ludności (Dz.U.2018.1382 t.j. z dnia 2018.07.18) poprzez przyjęcie, że skarżąca opuściła lokal mieszkalny na osiedlu B w W, a opuszczenie to miało charakter dobrowolny i trwały i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Zgodnie z treścią art. 35 Ustawy o ewidencji ludności organ gminy, o którym mowa w art. 28 ust. 1 (organ gminy właściwy ze względu na położenie nieruchomości, w której osoba zamieszkuje), wydaje z urzędu lub na wniosek właściciela lub podmiotów wskazanych w art. 28 ust. 2 (podmiotu dysponującego tytułem prawnym do lokalu), decyzję w sprawie wymeldowania obywatela polskiego, który opuścił miejsce pobytu stałego albo opuścił miejsce pobytu czasowego przed upływem deklarowanego okresu pobytu i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu ww. przepisu jest spełniona, jeżeli opuszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne (wyrok NSA z 23 kwietnia 2001 r. sygn. V SA 3169/00, LEX nr 50123). Opuszczenie miejsca pobytu w rozumieniu art. 35 wskazanej ustawy musi cechować zarówno element faktyczny, polegający na stałym nieprzebywaniu w mieszkaniu, jak i element wolicjonalny, łączony z dobrowolnością zmiany miejsca pobytu. Dla zaistnienia przesłanki opuszczenia miejsca pobytu konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z tym innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Gdyby zamiaru opuszczenia lokalu wskazany podmiot nie wyraził w sposób jasny, rolą postępowania administracyjnego jest weryfikacja, czy okoliczności sprawy wskazują na istnienie po jego stronie zamiaru trwałego zerwania więzi z miejscem zameldowania (Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2018 r., sygn. II OSK 2036/16, LEX nr 2539801). Zdaniem Sądu w sprawie nie doszło do spełnienia ani przesłanki trwałego ani dobrowolnego opuszczenia przez E. W. miejsca stałego pobytu w W, czyli mieszkania na osiedlu B, które zostało zakupione, wprawdzie - jak wynika z aktu notarialnego z dnia 29 marca 2005 roku (Repertorium A Nr [...], Kancelaria Notarialna dr J. K.) - z majątku odrębnego małżonka, jednakże w trakcie trwania małżeństwa, a małżonkowie zamieszkali tam wspólnie do czasu kiedy skarżąca wraz z mężem wyjechali do Niemiec, gdzie oboje pracowali. Sam fakt, że skarżąca wyjechała do Niemiec w celach zarobkowych nie przesądza kwestii trwałości opuszczenia miejsca zameldowania. Z akt sprawy bezspornie wynika, że za każdym razem, gdy przebywała w Polsce – co zdarzało się co 2-3 miesiące - zatrzymywała się we wskazanym mieszkaniu. Ponadto wskazać należy, że skarżąca konsekwentnie i wielokrotnie podkreślała, że zamierza powrócić do Polski na stałe, a zatem jej pobyt w Niemczech ma charakter czasowy. Świadczy o tym pozostawienie w mieszkaniu rzeczy osobistych, z których korzystała w trakcie pobytów w Polsce jak również ma zamiar korzystać w przyszłości. Powyższe okoliczności nie pozwalają na uznanie, że skarżąca opuściła dobrowolnie i trwale przedmiotowy lokal. Wymeldowanie zawsze jest następstwem definitywnego zerwania więzi z miejscem stałego pobytu, do którego w tym przypadku nie doszło. Jak wskazuje się w orzecznictwie fakt przebywania przez większość miesięcy w roku poza granicami Polski, związany z pracą, nie stanowi przeszkody dla posiadania miejsca stałego pobytu w kraju w sytuacji, gdy więź z tym miejscem jest utrzymywana. Wyjazdy i powroty do miejsca stałego pobytu są bowiem zjawiskiem normalnym i pochopne jest wyprowadzanie z tego faktu wniosku o opuszczeniu miejsca zameldowania (Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 kwietnia 2012 r., sygn. II SA/Bk 767/11, LEX nr 1145738). Jeżeli natomiast chodzi o kwestię dobrowolności opuszczenia przez skarżącą mieszkania w W, należy zwrócić uwagę na fakt, że to mąż skarżącej uniemożliwił jej korzystanie z tego lokalu w sposób dotychczasowy, w trakcie pobytów w Polsce. Do usunięcia rzeczy osobistych skarżącej doszło bez jej wiedzy i woli, w sposób niezgodny ze standardami prawnymi, przymusowy, bez wyroku sądu nakazującego opuszczenie i opróżnienie lokalu. Nieskuteczność podjętych kroków prawnych związanych z wyniesieniem jej rzeczy ze spornego lokalu, nie sanuje działań polegających na samowolnym wyrzuceniu rzeczy osobistych ze spornego lokalu . Wymeldowanie nie może być traktowane jako zastępcza forma wyroku eksmisyjnego ani akceptacja działania niezgodnego z prawem. Skarżąca została pozbawiona przez swojego męża w sposób przymusowy możliwości przebywania w mieszkaniu i dlatego zmuszona była do korzystania, w czasie swoich pobytów w Polsce, z hotelu. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, że o dobrowolności opuszczenia decyduje samodzielna rezygnacja z przebywania pod danym adresem, niewywołana przymusem fizycznym albo psychicznym innej osoby. Jeżeli bowiem strona została usunięta z lokalu w drodze przymusu fizycznego czy psychicznego bądź uniemożliwiono jej dostęp do lokalu np. wobec wymiany zamków w drzwiach, to nie można uznać tego stanu za opuszczenie dotychczasowego miejsca stałego pobytu w warunkach dobrowolności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 marca 2001 r., sygn. akt V SA 2950/00, LEX nr 80643). Mając na uwadze dowody zgromadzone w aktach sprawy nie można uznać, że skarżąca w sposób trwały i definitywny zerwała więzi z lokalem, a tym samym, że istnieją podstawy do wymeldowania jej z miejsca stałego pobytu. Nie można też przeoczyć faktu, że Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] 2015 r., znak: [...] odmówił wymeldowania z pobytu stałego Pani E. W. z lokalu mieszkalnego położonego w W, osiedle B, przyjmując, że zarobkowy pobyt w Niemczech nie świadczy ani o dobrowolności ani o trwałości opuszczenia tego lokalu. Zmiana stanowiska organu i wydanie aktualnie decyzji o odmiennej treści wynika – jak należy się domyślać – z faktu, że doszło do wynajęcia spornego lokalu przez uczestnika postępowania – męża skarżącej – oraz usunięcia rzeczy osobistych skarżącej. Według organów okoliczności te czynią nierealnym powrót skarżącej do tego lokalu z czego wywodzą konieczność wymeldowania jej. Zdaniem Sądu nie można zaakceptować takiego stanowiska w kontekście stanu faktycznego sprawy, z którego jednoznacznie wynika brak dobrowolności opuszczenia lokalu, wymaganej jako przesłanka konieczna do wymeldowania. Ta zmiana stanu faktycznego w stosunku do poprzedniej decyzji potwierdza jedynie, że skarżąca została pozbawiona dostępu do mieszkania a nie opuściła go dobrowolnie. Tym samym organy naruszyły art. 8 § 2 k.p.a., stanowiący, że organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. W tych okolicznościach zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, a to z art. 35 ustawy o ewidencji ludności, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że doszło do dobrowolnego opuszczenia przez skarżącą spornego lokalu. W związku z tym przy jej wydawaniu doszło do naruszenia prawa materialnego, co musiało skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz 135 ppsa .