III SA/Kr 621/13

Kraków, dnia 19 lipca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. Ż. działającego przez kuratora J. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej postanawia: skargę odrzucić W dniu 31 maja 2013 r. (data prezentaty sądu) Samorządowe Kolegium Odwoławcze przesłało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę A. Ż. na decyzję tegoż Kolegium z dnia 28 marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Następnie na podstawie akt sprawy ustalono, że A. Ż. jest osobą ubezwłasnowolnioną częściowo na podstawie postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 3 marca 2009 r., sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt [...] jego kuratorem został ustanowiony J. Ż. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 31 maja 2013 r. J. Ż. został wezwany pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. do usunięcia w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, braków formalnych skargi przez nadesłanie aktualnego zaświadczenia o ustanowieniu go kuratorem dla częściowo ubezwłasnowolnionego A. Ż. i potwierdzenie czynności wniesienia skargi przez wyżej wymienionego. Wezwanie zawierało pouczenie, iż nieusunięcie braków formalnych skargi w terminie spowoduje jej odrzucenie. Jak wynika z dołączonego do akt sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru, powoływane wezwanie z dnia 4 czerwca 2013 r. zostało doręczone J. Ż. w dniu 7 czerwca 2013 r. W wyznaczonym terminie, który upłynął w dniu 14 czerwca 2013 r. kurator skarżącego nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi i nie nadesłał wymaganych dokumentów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 26 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – w skrócie powoływana dalej jako P.p.s.a.), zdolność do czynności w postępowaniu w sprawach sądowoadministracyjnych (zdolność procesową) mają osoby fizyczne posiadające pełną zdolność do czynności prawnych. Zgodnie natomiast z art. 27 P.p.s.a. osoba fizyczna niemająca zdolności do czynności w postępowaniu może je podejmować tylko przez swojego przedstawiciela ustawowego. A. Ż. jest osobą ubezwłasnowolnioną częściowo, a w konsekwencji ma ograniczoną zdolność do czynności prawnych. Zatem zgodnie z art. 26 § 2 P.p.s.a. jego zdolność procesowa obejmuje wyłącznie czynności w sprawach wynikających z czynności prawnych, których może dokonywać samodzielnie. Czynności takie wymienione zostały w przepisach art. 20-22 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93), w których mowa jedynie o umowach powszechnie zawieranych w drobnych, bieżących sprawach życia codziennego, rozporządzaniu swoim zarobkiem i czynnościach w stosunku do przedmiotów majątkowych oddanych osobie ograniczonej w zdolności do czynności prawnych do swobodnego użytku przez przedstawiciela ustawowego. Nie budzi więc wątpliwości, że w tak wyznaczonym zakresie nie mieści się wniesienie skargi do sądu administracyjnego na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym. W świetle powyższego należy stwierdzić, że osoba fizyczna niemająca zdolności procesowej przed sądem administracyjnym to zarówno osoba niemająca w ogóle zdolności procesowej, jak i osoba posiadająca ograniczoną zdolność procesową w zakresie spraw, w których czynności nie może dokonywać samodzielnie. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie skarżący nie mógł działać samodzielnie, a jedynie przez swego przedstawiciela ustawowego, bowiem skarga dotyczy decyzji wydanej w przedmiocie skierowania do domu pomocy społecznej, a zatem nie w zakresie spraw, dla których obowiązujące przepisy przewidują możliwość samodzielnego działania osób nieposiadających pełnej zdolności do czynności prawnych. Skargę w imieniu skarżącego mógł zatem wnieść jedynie jego kurator ustanowiony przez sąd opiekuńczy. Tymczasem ustanowiony dla skarżącego kurator, pomimo wezwania, wniesionej skargi nie poparł, a ponadto nie przedstawił aktualnego zaświadczenia o ustanowieniu go kuratorem. Treść art. 58 §1 pkt 5 P.p.s.a. określa przy tym, że gdy jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy, sąd skargę odrzuca. Z mocy § 2 wskazanego unormowania, odrzucenie skargi może w tym przypadku nastąpić dopiero wówczas, gdy brak nie zostanie uzupełniony. Skoro zatem skarżący jest w niniejszej sprawie osobą niemającą zdolności procesowej a równocześnie, pomimo stosownego wezwania, rzeczony brak nie został uzupełniony w drodze potwierdzenia skargi przez wyznaczonego kuratora, to działając na podstawie art. 58 §1 pkt 5 P.p.s.a. w związku z § 2 i 3 tego przepisu należało orzec jak w sentencji.