III SA/Kr 623/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Molczyk po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. F. na niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 570/12, przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego postanawia: odrzucić skargę. Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 570/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny – na skutek skargi S. F. – uchylił decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 24 lutego 2012 r. nr [.....] w przedmiocie choroby zawodowej. Pismem z dnia 3 maja 2014 r. S. F. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ze skargą, w której wniósł o "wyegzekwowanie od organów wyroku Sądu i jego uzasadnienia z dnia 16 stycznia 2013 r.". W ocenie skarżącego organy prowadzące postępowanie w przedmiocie choroby zawodowej skarżącego nie wyciągnęły właściwych wniosków z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 570/12. W uzasadnieniu skargi opisano przebieg postępowania prowadzonego ponownie, na skutek wyżej opisanego wyroku, przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego. Skarżący podniósł, że wyżej wymienionym organom "w ogóle nie zależy na ustaleniu wytkniętych zarzutów w uzasadnieniu wyroku sądu", a ich działanie sprowadza się do wzywania skarżącego na badania "w celu wyczerpania toku instancji orzeczniczych". W ocenie skarżącego wspomniane organy nie wykonały przytoczonego wyżej wyroku. W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, wskazując na czynności podejmowane w toku ponownego rozpoznania sprawy oraz stwierdzając, że działania organu nie noszą znamion bezczynności ani nie są przejawem przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. pełnomocnik organu wniósł o odrzucenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zgodnie z art. 154 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oraz w razie bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Należy wskazać, że analiza akt postępowania prowadzonego przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego oraz dokumentów przedłożonych przez strony w toku postępowania sądowego nie wskazuje, by skarżący zrealizował obowiązek z art. 154 § 1 p.p.s.a., tj. wezwał organ do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy przed wniesieniem rozpoznawanej skargi. Tymczasem wezwanie, o którym mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., stanowi przesłankę dopuszczalności zaskarżenia, której niedochowanie powoduje odrzucenie skargi bez możliwości jej konwalidacji (zob. postanowienie NSA z dnia 13 września 2013 r., sygn. akt I OSK 1920/13, LEX nr 1372738). W tym miejscu należy również podnieść, że nawet zakwalifikowanie rozpoznawanej skargi jako skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, czy też bezczynność tego organu, nie mogłoby doprowadzić do jej merytorycznego rozpoznania. W takich bowiem wypadkach, przesłankę skargi do sądu administracyjnego stanowi złożenie zażalenia lub wezwania do usunięcia naruszenia prawa w trybie przewidzianym w art. 37 § 1 k.p.a. (zob. postanowienie NSA z dnia 7 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1083/14, LEX nr 1467706). Zgodnie bowiem z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 k.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie to (względnie wezwanie do usunięcia naruszenia prawa) stanowi z kolei środek zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 p.p.s.a., który uzależnia możliwość wniesienia skargi od wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Wobec powyższego Sąd postanowił o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej, stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.