III SA/Kr 630/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie: WSA Elżbieta Kremer spr. WSA Tadeusz Wołek Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 września 2006 r. sprawy ze skargi M. H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 13 maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej po wznowieniu postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącego kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan faktyczny w sprawie przedstawia się następująco: Skarżący M. H. zamieszkały [...] złożył w dniu [...] lipca 2002r. w Starostwie Powiatowym w M. wniosek o rejestrację pojazdu marki Volkswagen [...] nr nadwozia [...], nr silnika [...] załączając wymagane przepisami dokumenty, oraz wracając tablice rejestracyjne o wyróżniku [...]. Właścicielowi wydano pozwolenie czasowe nr [...] oraz tablice rejestracyjne o wyróżniku [...]. Do Starostwa Powiatowego w P. wysłane zostało zawiadomienie o zarejestrowaniu pojazdu z prośbą o potwierdzenie danych i skreślenie z własnej ewidencji przedmiotowego pojazdu. W odpowiedzi otrzymano pismo potwierdzające dane oraz skreślenie z własnej ewidencji. Decyzją Starosty Powiatu M. z dnia [...] sierpnia 2002 r. został zarejestrowany pojazd marki Volkswagen [...] nr rejestracyjny [...], nr nadwozia [...], nr silnika [...] na nazwisko H. M. zam. [...]. W dniu [...] sierpnia 2003r. do Starostwa Powiatu M. wpłynęła decyzja Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2003r. nr [...], uchylająca decyzję z dnia [...] kwietnia 2002 r. o zarejestrowaniu pojazdu marki Volkswagen [...] nr rejestracyjny [...], nr nadwozia [...], nr silnika [...], na nazwisko K. J. zam. P., al. [...] z powodu nie potwierdzenia przez Urząd Celny w R. dokonania odprawy celnej przedmiotowego pojazdu. Starosta Powiatu M. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2003r. wznowił postępowanie w sprawie zarejestrowania w dniu [...] sierpnia 2002 r. pojazdu marki Volkswagen [...] nr rejestracyjny [...] na nazwisko M. H. Decyzją z dnia [...] marca 2004r., wydaną po wznowieniu postępowania, Starosta Powiatu M. działając w oparciu o art. 104 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. z 2000, Nr 98, poz. 1071 z późn. zm./ uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie rejestracji pojazdu marki Volkswagen [...] nr rejestracyjny [...] na nazwisko M. H., unieważniając dowód rejestracyjny [...] i tablice rejestracyjne [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano na powyższe okoliczności, a także ustalono, że decyzja Starosty P. z dnia [...] sierpnia 2003r. jest ostateczna. Ustalono także, iż obecnym właścicielem przedmiotowego samochodu jest K. S. zam. [...], który na podstawie umowy z dnia [...] sierpnia 2003 r. zakupił samochód od M. H., lecz nie zarejestrował samochodu. Organ wskazał, że uchylenie rejestracji przez Starostę P. skutkuje brakiem ciągłości wymaganych prawem decyzji w tej sprawie, a więc również decyzja Starosty M. podlegała uchyleniu gdyż została wydana w oparciu o inną decyzję, która została następnie uchylona. Odwołanie od decyzji wniósł M. H. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, nakazanie Staroście Powiatowemu w M. zarejestrowanie pojazdu, umorzenie postępowania administracyjnego w tej sprawie. W uzasadnieniu decyzji podniósł, że przez okres ponad półtora roku NIK nie kwestionował legalizacji przedmiotowego samochodu. Nadto zdaniem odwołującego w sprawie mają zaszłości natury administracyjnej, skoro przedmiotowy samochód został odprawiony na granicy w pierwszych dniach marca 2001 r. to minęło 3 lata od powstania długu celnego. W tej sytuacji na podstawie art. 265 pkt 2 kodeksu celnego nastąpiło przedawnienie do dochodzenia należności celnej. Stąd też sprawa powinna być załatwiona zgodnie z wnioskiem odwołującego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpoznaniu odwołania decyzją z dnia 13 maja 2004r. [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że decyzja Starosty M. na podstawie której dokonano rejestracji samochodu na rzecz M. H. wydana została na podstawie decyzji Starosty P. Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 5 ustawy prawo o ruchu drogowym, rejestracji dokonuje się na podstawie dowodu rejestracyjnego jeżeli pojazd był zarejestrowany. W sprawie powyższa przesłanka odpadła, gdyż pierwotna rejestracja została uchylona, a więc także następujące po niej rejestracje winny być uchylone. Kolegium wskazało, iż zarzuty odwołania są niezasadne, gdyż odnoszą się do postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty w P. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożył M. H. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż skarżący działał w dobrej wierze i nie naruszył obowiązujących przepisów. Sam fakt, ze postępowanie wznowiono dopiero po upływie roku od czasu objęcia w posiadanie samochodu przez skarżącego świadczy o nieudolności organu celnego i organu administracyjnego, a nadto nastąpiło przedawnienie możliwości dochodzenia należności celnej. Gdyby nawet przyjąć, ze po stronie skarżącego występuje jakieś zaniedbanie, to zdaniem skarżącego Sąd Administracyjny powinien w tej konkretnej sprawie zastosować przepis art. 5 kodeksu cywilnego. Z tych przyczyn skarga jest uzasadniona i słuszna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne sprawuj ą kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna, aczkolwiek z innych powodów niż podnoszone w skardze. Postępowanie o wznowienie postępowania administracyjnego uregulowane jest w dziale II rozdział 12 /art. 145 do 153 /kodeksu postępowania administracyjnego. Przepis art. 145 § 1 kpa wskazuje przesłanki wznowienia postępowania. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wznowione w oparciu o przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 8 kpa tj. decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję, która następnie została uchylona. Zgodnie z art. 149 § 2 kpa postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Natomiast przepis art. 151 kpa określa jaka ma być treść decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa, w przypadku gdy zachodzą przesłanki określone w art. 145 § 1 organ uchyla decyzję dotychczasową i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. W rozpoznawanej sprawie, organ I instancji stwierdziwszy, że zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 pkt 8 kpa uchylił dotychczasową decyzję o rejestracji pojazdu, lecz nie rozstrzygnął o istocie sprawy. Uchylenie w wyniku wznowienia postępowania dotychczasowej decyzji powoduje, że w sprawie pozostaje nierozstrzygnięty wniosek strony, który wymaga rozstrzygnięcia. Stąd też art. 151 § 1 pkt 2 kpa wymaga, aby w przypadku uchylenia decyzji dotychczasowej orzec o istocie sprawy, a nie ograniczyć się tylko do uchylenia dotychczasowej decyzji. Tym samym zaskarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem art. 151 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 134, art. 135, art. 145 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/ uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 ustawy powołanej wyżej.