III SA/Kr 642/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Janusz Kasprzycki Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADANIENIE Starosta decyzją z dnia [...] 2013 r. działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 i art. 107 K.p.a. cofnął diagnoście J. B. uprawnienie diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów. Organ ustalił, że w dniu 13 czerwca 2013 r. podczas kontroli technicznej pojazdu marki Mercedes Benz nr rej [...] przeprowadzonej przez Inspektora Transportu Drogowego na dworcu autobusowym w K stwierdzono nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego pojazdu tj. nieszczelny układ hamulcowy pojazdu, stuki w układzie kierowniczym pojazdu, niesprawne światło postojowe. Stwierdzono ponadto, że zainstalowany w pojeździe tachograf nie posiada oraz nie posiadał w chwili wykonywania badania okresowego przez J. B. w dniu 12 czerwca 2013 r. aktualnego sprawdzenia okresowego. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami zatrzymany został dowód rejestracyjny pojazdu z którego wynikało, że w dniu 12 czerwca 2013 r. przeprowadzono okresowe badanie techniczne pojazdu i pojazd został dopuszczony do ruchu przez diagnostę J. B. W dniu 18 września 2013 r. Starosta przeprowadził kontrolę w Okręgowej Stacji Pojazdów należącej do przedsiębiorcy D. C. Usługi Motoryzacyjne Diagnostyka Pojazdowa z siedzibą w T, u której zatrudniony był J. B. J. B. oświadczył, że badanie okresowe autobusu o nr rej. [...] przeprowadził w sposób rzetelny, zgodnie z obowiązującymi przepisami. W dniu przeprowadzania oględzin pojazdu układ hamulcowy i układ kierowniczy był sprawny, żadnych nieszczelności w układzie hamulcowym jak i stuków w układzie kierowniczym nie stwierdził, światło postojowe było sprawne. Tachograf zainstalowany w autobusie posiadał czytelną tabliczką legalizacyjną z ważnym okresem legalizacji. Ustalono, że sprawdzenie tachografu w pojeździe marki Mercedes Benz o nr rej [...] odbyło się w dniu 10 lutego 2011 r. Organ zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego o sprecyzowanie przez inspektora transportu drogowego A. G. w których elementach układu hamulcowego stwierdzono nieszczelności oraz w jakich połączeniach układu kierowniczego pojazdu zostały stwierdzone stuki. W odpowiedzi na powyższe wyjaśniono, że w trakcie kontroli, podczas hamowania pojazdu dało się słyszeć wydobywanie się powietrza z układu hamulcowego autobusu i ciągły ubytek powietrza z układu hamulcowego autobusu podczas obserwacji manometrów zamontowanych w pojeździe na pulpicie kierowcy, a także w trakcie skrętu kołami i poruszania kierownicą z układu wydobywały się stuki z okolic przekładni, drążka poprzecznego lub zwrotnicy. Zwrócono się do przedsiębiorcy z zapytaniem jakie czynności zostały wykonane po zatrzymaniu dowodu rejestracyjnego pojazdu marki Mercedes Benz o nr rej. [...] i co zostało naprawione lub wymienione w tym pojeździe. W odpowiedzi podano, że została wymieniona żarówka, która świeciła słabo, mechanicy po dokonaniu przeglądu układu pneumatycznego nie stwierdzili nieszczelności, a po dokonaniu przeglądu układu kierowniczego również nie stwierdzono żadnych usterek. W tych okolicznościach organ I instancji stwierdził, że nie można jednoznacznie ocenić, że usterki stwierdzone w dniu kontroli drogowej występowały już w dniu badania technicznego. Natomiast, jeśli chodzi o brak legalizacji tachografu to bezspornie uznano, że tachograf tej legalizacji nie posiadał w dniu badania przez diagnostę. Badanie techniczne w tym zakresie organ I instancji ocenił, że było przeprowadzone nierzetelne. W dziale l załącznika Nr 1 do rozporządzenia w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach w poz. 7.9 opisany jest szczegółowy sposób sprawdzenia tachografu oraz wytyczne dotyczące usterek. Tachograf w dniu badania nie posiadał aktualnego sprawdzenia okresowego, które stanowi usterkę istotną o czym mówi § 2 ust 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. Termin ważności tachografu określa rozporządzenie Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 lutego 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych. Według § 7.1. sprawdzanie urządzenia rejestrującego zainstalowanego w pojeździe zarejestrowanym na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, o którym mowa w ust. 3 lit. b rozdział VI załącznika l do rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wykonuje się nie rzadziej niż co 24 miesiące, licząc od daty naniesionej na tabliczkę pomiarową, o ile wcześniej nie nastąpi uszkodzenie urządzenia rejestrującego, przekroczenie dopuszczalnych wartości błędów, uszkodzenie bądź utrata cechy nałożonej w czasie sprawdzania lub tabliczki pomiarowej. Niewątpliwie sprawdzenie tachografu odbyło się w dniu 10 lutego 2011 r., więc termin jego ważności upływał z dniem 9 lutego 2013 r., natomiast badanie okresowe zostało przeprowadzone przez J. B. w dniu 12 czerwca 2013 r. Wobec powyższego, zdaniem organu diagnosta poświadczył nieprawdę, gdyż tachograf nie mógł posiadać ważności okresowego przeglądu tachografu w dniu przeprowadzania badania technicznego. Diagnosta po dokonaniu sprawdzenia tachografu powinien zamieścić wpis w zaświadczeniu o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu i określić wynik badania technicznego jako negatywny, informując właściciela pojazdu o konieczności usunięcia usterek i przeprowadzenia ponownego badania technicznego pojazdu, polegającego na sprawdzeniu zespołów i układów w którym stwierdzono usterki w terminie nie dłuższym niż 14 dni. Jeżeli usterki zostały usunięte wpisuje się do dowodu rejestracyjnego kolejny termin okresowego badania technicznego. Wobec powyższego obowiązkiem uprawnionego diagnosty jest rzetelne i staranne wykonanie czynności oraz przestrzeganie przepisów obowiązujących w tym zakresie. Nierzetelne sprawdzenie pojazdu stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego, tym bardziej, że pojazd wykonuje przewóz regularny osób. W tych okolicznościach faktycznych i prawnych organ I instancji stwierdził, że cofnięcie uprawnień J. B. jest zasadne. Od tej decyzji odwołanie wniósł J. B. Podniósł, że okresowe badanie techniczne pojazdu wykonał prawidłowo i rzetelnie. Skontrolował plombę na tachografie oraz naklejkę legalizacyjną, na której odczytał datę 10 lipca 2011 r. i na tej podstawie przyjął, że ważność legalizacji tachografu upływa w lipcu 2013 r. W jego ocenie doszło do oczywistej omyłki w odczycie daty ważności legalizacji tachografu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 7 lutego 2014 r. nr [...] utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ II instancji podał, że art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez użycie zwrotu "starosta cofa" czyni obligatoryjnym cofnięcie uprawnień w razie stwierdzenia pewnych okoliczności. W szczególności decyzja nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta naruszając art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym. Aby cofnąć uprawnienia diagnoście w oparciu o powołany przepis, właściwy organ obowiązany jest wykazać w sposób niebudzący wątpliwości, iż diagnosta przeprowadził badanie techniczne niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania. W wyniku przeprowadzonego badania diagnosta J. B. wydał zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...]. Stwierdził, iż badany pojazd marki Mercedes Benz nr rej [...] spełnia wymagania techniczne wynikające z art. 66 Prawa o ruchu drogowym. Zdaniem organu odwoławczego bezspornym jest, iż podczas kontroli technicznej pojazdu przeprowadzonej w dniu 13 czerwca 2013 r. (a więc następnego dnia po badaniu technicznym pojazdu przeprowadzonym przez J. B.) przez Inspektora Transportu Drogowego na dworcu autobusowym w K stwierdzono nieprawidłowości w stanie technicznym przedmiotowego pojazdu tj. nieszczelny układ hamulcowy, stuki w układzie kierowniczym, niesprawne światło postojowe. Zainstalowany w pojeździe tachograf nie posiadał aktualnego sprawdzenia okresowego. Ostatnie sprawdzenie tachografu w pojeździe marki Mercedes Benz nr rej [...] miało miejsce w dniu 10 lutego 2011 r. Zatem w dniu badania okresowego (12 czerwca 2013 r.) tachograf nie posiadał aktualnego sprawdzenia okresowego. Diagnosta J. B. oświadczył, iż podczas badania tachograf posiadał czytelną tabliczkę legalizacyjną z ważnym okresem legalizacji. W tych okolicznościach zdaniem organu odwoławczego nie sposób przyjąć racjonalnie, iż pojazd który podczas badania nie posiadał żadnych usterek i został bezwarunkowo dopuszczony do ruchu, w czasie kontroli mającej miejsce następnego dnia posiada takie usterki, które zmuszają inspekcję ruchu drogowego do zatrzymania jego dowodu rejestracyjnego. Kontrolujący pojazd w dniu 13 czerwca 2013 r. inspektor jednoznacznie podał, iż są to usterki, które istniały dzień wcześniej czyli w dacie przeprowadzenia przez J. B. okresowego badania technicznego pojazdu. W ocenie SKO zaświadczenie wydane przez J. B. o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] w którym stwierdził, iż badany pojazd spełnia wymagania techniczne wynikające z art. 66 Prawo o ruchu drogowym poświadcza nieprawdę co do sprawności badanego pojazdu. Od tej decyzji J. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Starosty. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1/ prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 84 ust. 3 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym poprzez nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona dokonania wpisu dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami i tym samym brak przyjęcia, że jego zachowanie powinno zostać ocenione jako przeprowadzenie badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, co w konsekwencji powinno skutkować uznaniem, po analizie charakteru, skutków i rodzaju naruszenia przez diagnostę procedury badania technicznego opisanej w rozporządzeniach w sprawie zakresu i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosowanych przy tych badaniach, że wykrycie naruszenia prawa, którego się dopuścił nie powinno finalnie skutkować wydaniem decyzji o cofnięciu mu uprawnień zawodowych, a jedynie wszczęciem, a potem umorzeniem postępowania I instancji po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu istniejącego w sprawie materiału dowodowego; 2/ procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 K.p.a. poprzez niewystarczające zebranie i rozważenie materiału dowodowego, niedokładne wyjaśnienie i określenie stanu faktycznego sprawy, nieuzasadnione wytłumaczenie zebranego materiału i powstałych na jego tle wątpliwości tylko i wyłącznie na niekorzyść diagnosty z naruszeniem zasady in dubio pro reo, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień diagnosty, a także błędne i niepełne uzasadnienie prawne i faktyczne decyzji. W uzasadnieniu autor skargi wskazał, że organ powinien umorzyć postępowanie po wyjaśnieniu przebiegu sprawy, motywacji diagnosty i skutków zdarzenia, przyjmując kwalifikację czynu diagnosty jedynie jako naruszenie procedury badania. Decyzja administracyjna, która zapadła w sprawie wywołuje skutki bardzo surowe i właściwie w wielu przypadkach eliminuje dożywotnio diagnostę z możliwości wykonywania zawodu, ze względu na rozwój techniki samochodowej. W niniejszej sprawie badanie zostało przeprowadzone zgodnie z procedurą zawartą w poprzednio obowiązującym rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 18 września 2009 r. Zarówno organ I jak i II instancji w uzasadnieniu swoich decyzji skoncentrował się na kwestii badania tachografu. W zakresie pozostałych zarzutów praktycznie nie dokonano pełnych rozważań prawnych jak i faktycznych. Organ I instancji wręcz ocenił, że nie można w tym zakresie stwierdzić, że usterki zauważone w dniu kontroli drogowej, występowały w dniu badania technicznego. Organ odwoławczy zdaniem skarżącego nie dokonał żadnych rozważań prawnych w zakresie subsumcji tych usterek do konkretnych przepisów rozporządzenia z dnia 26 czerwca 2012 r., które to w załączniku nr 1 określa szczegółowo przedmiot i zakres badania, jego metodę, określa szczegółowo usterki skutkujące uznaniem stanu technicznego za niezadowalający, a także kataloguje je szczegółowo, jako istotne, drobne lub stwarzające zagrożenie. W orzecznictwie sądów administracyjnych uznaje się, że w przypadku naruszenia procedury badania możliwe jest miarkowanie konsekwencji i należy badać, jaki charakter i skutki ma ewentualne naruszenie przepisów przez diagnostę. Przyjęcie odmiennego punktu widzenia prowadzi do sytuacji absurdalnych, w których najmniejsze naruszenie procedury będzie prowadzić do cofnięcia uprawnień na 5 lat bez względu na to, czy działanie diagnosty wywołało jakikolwiek negatywny skutek lub wpłynęło na zagrożenie w ruchu drogowym. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując przy tym argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 września 2014 r. skarżący podtrzymał swoje zarzuty, a ponadto załączył kopię wyroku Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia 30 czerwca 2014 r., sygn. akt [...]. Na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowił dopuścić dowód z powołanego wyżej wyroku Sądu Rejonowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: | Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy | |administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd | |administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w | |postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego | |materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego | |obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny | |nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z | |naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U | |z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako P.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. | |Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona| |decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały podjęte z naruszeniem prawa, w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.| |W myśl art. 84 ust 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku | |przeprowadzonej kontroli zostanie stwierdzone: | |1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, | |2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub | |przepisami prawa. | |Nadto w wypadku wydania przez diagnostę zaświadczenia albo dokonania wpisu w dowodzie rejestracyjnym niezgodnie ze stanem faktycznym ponosi| |on odpowiedzialność za przestępstwo z art. 271 kodeksu karnego, gdyż nie ulega wątpliwości, że jest on osobą uprawnioną do wystawienia | |dokumentu. Z tym, że ustawa nie uzależnia cofnięcia uprawnień od stwierdzenia przestępstwa poświadczenia nieprawdy w zaświadczeniu lub | |dowodzie rejestracyjnym, a wymaga jedynie ustalenia, że diagnosta wydał zaświadczenie albo dokonał wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu | |niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Dlatego w wypadku wszczęcia postępowania karnego starosta nie musi oczekiwać na wydanie | |prawomocnego wyroku w tej sprawie, a wystarczające jest, że w ramach prowadzonego w tej sprawie postępowania administracyjnego ustali ten | |fakt. | |W przedmiotowej sprawie istnieją rozbieżności w ustalonym stanie faktycznym przez organy administracyjne. Organ I instancji w uzasadnieniu | |decyzji skoncentrował się na kwestii badania tachografu. W pozostałym zakresie ten organ ocenił, że nie można stwierdzić, że usterki | |zauważone w dniu kontroli drogowej, występowały w dniu badania technicznego. Organ odwoławczy natomiast przypisał skarżącemu ponad błędne | |badanie tachografu także błędne przeprowadzenie oględzin pojazdu odnośnie układu hamulcowego i układu kierowniczego. W tym zakresie organ | |odwoławczy nie uzasadnił, dlaczego dał wiarę przeprowadzającemu kontrolę, a nie dał wiary przedsiębiorcy i diagnoście, którzy stwierdzili, | |że pojazd był sprawny, a po kontroli żadnych nieszczelności w układzie hamulcowym jak i stuków w układzie kierowniczym mechanicy nie | |stwierdzili. Szczególnie, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji podał, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że usterki stwierdzone | |w dniu kontroli drogowej występowały już w dniu badania technicznego. Jak wynika z dowodów zebranych w sprawie po dokonaniu sprawdzenia i | |stwierdzeniu braku usterek przez mechaników przedsiębiorcy, pojazd został poddany kolejnemu badaniu technicznemu z wynikiem pozytywnym. | |Stanowisko organu I instancji w tym zakresie potwierdziło postępowanie karne prowadzone w stosunku do skarżącego, w którym zarzucono mu | |jedynie, że w dniu 12 czerwca 2013 roku w miejscowości T województwo [...], jako uprawniony diagnosta po przeprowadzeniu badań pojazdu marki | |Mercedes Benz o nr rej. [...] dopuścił ten pojazd do ruchu nanosząc odpowiednią adnotację w dowodzie rejestracyjnym o nr [...], pomimo, że | |rejestrator czasu pracy kierowcy (tachograf), utracił ważność w dniu 19 lutego 2013 roku, przez co poświadczył nieprawdę. Sąd Rejonowy w | |wyroku z dnia 30 czerwca 2014 r. sygn. akt [...] uniewinnił J. B. od zarzucanego mu wyżej czynu z art. 271 kk. | |Sąd ustalił, że zgromadzone dowody, w szczególności sprowadzające się do wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadków, a także dowodów z | |dokumentów, nie wykazałyby, że dopuścił się on zarzuconego mu czynu. J. B. istotnie dopuścił pojazd Mercedes do ruchu w sytuacji gdy | |rejestrator czasu pracy kierowcy utracił ważność w dniu 10 lutego 20 13 roku. Jednak nie zrobił tego umyślnie. Nie był świadomy, iż | |ostatnia legalizacja tachografu nastąpiła w dniu 10 lutego 2011 r. W trakcie dokonywania przeglądu pojazdu doszło do błędnego odczytania | |daty z tabliczki, na skutek jej znacznego stopnia zniszczenia powodującego jej nieczytelność. Wersja o jednoznacznym odczycie z tabliczki | |nie została potwierdzona przez żadnego ze świadków, a sam kontrolujący inspektor A. G. stwierdził, że do stanowczego odczytu doszło dopiero| |po powiększeniu zdjęcia przedstawiającego kwestionowany napis. | |Nastąpiło przeoczenie faktu, podczas czynności diagnostycznych, zwłaszcza iż przedmiotowe oględziny były jedynym możliwym wówczas | |postępowaniem w celu ustalenia daty legalizacji. | |W tych okolicznościach faktycznych ustalonych przez sąd karny, ustalenia organu odwoławczego odnośnie usterek technicznych pojazdu mercedes| |nie zostały w sposób przekonywujący potwierdzone, a ustalenia odnośnie odczytu daty ważności tachografu było rzeczywiście błędne ze względu| |na nieczytelność części zapisu. Zatem niewłaściwy odczyt był nieumyślny ewentualnie niedbały i w tym zakresie należy tą usterkę traktować | |jako drobną albo stwarzającą zagrożenie. | |Okoliczność ta może być jedynie przedmiotem ewentualnego rozpatrywania sprawy w kategorii uchybienia, o którym jest mowa w art. 84 ust. 3 | |pkt 1 Prawa o ruchu drogowym. Sąd uznał, że organ administracji niezasadnie przyjął, iż ustalone powyżej naruszenia prawa przez diagnostę | |wyczerpują treść art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, wobec czego doszło do naruszenia prawa materialnego przez organ, które| |miało wpływ na wynik sprawy. | |Mając na uwadze powyższe wskazania, przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ powinien rozważyć, czy ustalone nieprawidłowości w postępowaniu | |diagnosty wyczerpują, czy też nie hipotezę art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. | |Zdaniem Sądu na gruncie art. 84 ust. 3 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, istnieje możliwość miarkowania przez organ konsekwencji | |wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (czego nie przewiduje art. 84 ust. 3 pkt 2), co wynika z samej treści tego przepisu, iż | |istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od | |sytuacji i realiów konkretnej sprawy. Tym samym zadaniem organu administracyjnego jest w takiej sytuacji szczególnie wnikliwe zbadanie | |zakresu ewentualnych nieprawidłowości w wykonywaniu przez danego diagnostę funkcji i rozważenie, czy ciężar popełnionego przez niego | |uchybienia jest istotnie na tyle duży, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień. | |Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a w związku z art. 135 ustawy Prawo o | |postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Orzeczenie o niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku oparte | |zostało na podstawie art. 152 P.p.s.a. |