III SA/Kr 643/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Wołek Sędziowie WSA Dorota Dąbek (spr.) WSA Maria Zawadzka Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi P. T. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 28 marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zapomogi losowej I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata A. P. - Kancelaria Adwokacka w K, ul. [...] tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. wyroku WSA w Krakowie z dnia 11 grudnia 2012r. W dniu 2 lutego 2012r. do Działu Rekrutacji i Spraw Studenckich Uniwersytetu wpłynął wniosek P. T. o zapomogę w związku z trudną sytuacją materialną w jakiej się znalazł z powodu ciężkiej choroby matki. Decyzją z dnia [...] 2012r. Nr [...] Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu przyznał P. T. zapomogę w wysokości 200 zł. W odwołaniu od powyższej decyzji organu I instancji P. T. zakwestionował wysokość przyznanej mu zapomogi. Odwołujący się uważa, iż przyznana kwota jest zbyt niska zważywszy na ciężkość i przewlekłość choroby jego matki, jak również na złą sytuację materialną rodziny. Decyzją z dnia 28 marca 2012r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 183 i art. 199 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia [...] 2012r. Nr [...]. Organ II instancji stwierdził, iż nie znalazł żadnych podstaw do zwiększenia wysokości zapomogi, zwłaszcza, że P. T. nie przedstawił żadnych dodatkowych okoliczności, niż te podane uprzednio, a które wskazywałyby na nagłe i nieprzewidywalne przyczyny losowe. Pismem z dnia 4 maja 2012r. P. T. wniósł skargę na powyższą decyzję Rektora Uniwersytetu, podtrzymując argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Organ II instancji dodał również, iż przejściowa i losowa ciężka sytuacja materialna decydująca o przyznaniu zapomogi ma dotyczyć doktoranta, a nie członków jego rodziny. Pismem z dnia 7 grudnia 2012r. pełnomocnik P. T. wniósł o uchylenie decyzji Rektora Uniwersytetu z dnia 28 marca 2012r. Nr [...] i przekazanie sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik P. T. wyjaśnił, iż skarżący kwestionuje wysokość przyznanej mu zapomogi, gdyż jest ona rażąco niska. Pełnomocnik skarżącego podał, iż w chwili złożenia wniosku sytuacja materialna skarżącego uległa nagłej zmianie z powodu pogorszenia się stanu zdrowia jego matki (która jest osobą starszą i schorowaną, pozostającą pod stałą opieką lekarską) i koniecznością przeprowadzenia dodatkowych zabiegów operacyjno-diagnostycznych. Zarówno ojciec skarżącego, jak i sam skarżący, również są osobami schorowanymi. Skarżący cierpi na poważne schorzenie tzw. bezdech senny, nadciśnienie tętnicze i chorobę skóry. Pełnomocnik skarżącego nie zgodził się z twierdzeniem organu II instancji, iż nieprzedstawienie przez P. T. żadnych nowych okoliczności niż te podawane we wniosku może stanowić podstawę do nieuwzględnienia odwołania. Pełnomocnik P. T. uważa, iż skarżący nie miał obowiązku przedstawiania i udokumentowania żadnych nowych okoliczności wskazujących na nagłe i nieprzewidywane dodatkowe przyczyny losowe. Zdaniem pełnomocnika, jeśli nie zostały zgłoszone nowe okoliczności uzasadniające zmianę decyzji organu I instancji, organ II instancji powinien opierać się na podstawach faktycznych wskazanych we wniosku. Pełnomocnik P. T. uważa, że już tylko z tego powodu należy uznać zaskarżoną decyzję organu II instancji za błędną. Została ona bowiem wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj. m.in. art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie można zatem stawiać skarżącemu zarzutu, że nie przedstawił nowych okoliczności, skoro nie był do tego zobligowany. Jeśli organ II instancji powziął wątpliwości co do tego, czy sytuacja skarżącego uzasadniała przyznanie mu zapomogi w wyższej kwocie lub też nie widział takiej możliwości, ale widział możliwość uzupełnienia materiału dowodowego w tej kwestii, powinien był się zwrócić do skarżącego o uzupełnienie dowodów. Pełnomocnik skarżącego zarzucił również, iż decyzja organu I! instancji nie czyni zadość przepisom art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jej lakoniczne uzasadnienie musi prowadzić do wniosku, że organ ten nie przeprowadził prawidłowej merytorycznej kontroli instancyjnej decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącego, kontrola ta winna tak naprawdę dotyczyć tylko i wyłącznie tego, czy przyznana kwota zapomogi jest odpowiednia, gdyż tylko w tym zakresie decyzja została zaskarżona. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, organ II instancji powinien był sprawdzić, czy sytuacja przedstawiona przez skarżącego uzasadnia przyznanie mu zapomogi w wyższej kwocie. Organ II instancji nie skontrolował jednak ustaleń organu I instancji w tym zakresie, ani nie odniósł się do tej kwestii w treści decyzji. Zamiast tego stwierdził jedynie, że skarżący nie podał żadnych dodatkowych okoliczności wskazujących na nagłe i nieprzewidywalne przyczyny losowe niepodjęte w pierwotnym wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012, poz. 270, zwana dalej ppsa), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na podstawie powyższych kryteriów należy stwierdzić, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego w sposób uzasadniający jej uchylenie przez Sąd, chociaż Sąd dostrzega braki w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaskarżoną decyzją Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia 23 lutego 2012r. Nr [...], przyznającą skarżącemu zapomogę losową w wysokości 200zł. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 183 i art. 199 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. nr 164, poz. 1365 z późn. zm.), jak również § 21 ust. 1-3 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów Uniwersytetu (Zarządzenie Rektora nr [...] z dnia 30 września 2011r.). W ocenie Sądu, orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego stanowiące podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji. Zasady przyznawania zapomogi, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie, uregulowane zostały w § 21 Regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów Uniwersytetu. Przepis ten przewiduje, że zapomogę otrzymać może doktorant, który z przyczyn losowych, należycie udokumentowanych, przejściowo znalazł się z trudnej sytuacji materialnej. W ust. 2 tego przepisu wyraźnie zaznaczono, że zapomoga nie przysługuje, jeśli trudna sytuacja materialna nie jest spowodowana zdarzeniem losowym, a jedynie ciężką sytuacją materialną. W niniejszej sprawie skarżący we wniosku jako zdarzenie losowe uzasadniające przyznanie mu zapomogi powołał zabieg diagnostyczny matki (koronografia). Uwzględniając treść wniosku, organy administracyjne prawidłowo orzekły o przyznaniu zapomogi, dostosowując jej wysokość do wskazanej we wniosku przesłanki losowej. Inne natomiast okoliczności dotyczące stanu majątkowego skarżącego a także stanu zdrowia jego i ojca, podnoszone następnie w odwołaniu oraz w piśmie złożonym przez pełnomocnika skarżącego, uznać należy za mieszczące się w zakresie § 21 ust. 2 cytowanego powyżej Regulaminu. Stanowią one zatem okoliczności wskazujące na trudną sytuację materialną skarżącego, ta jednak nie uzasadnia, zgodnie z wyraźnym brzmieniem tego przepisu, przyznania zapomogi losowej. Zapadłe w niniejszej sprawie rozstrzygnięcie w sprawie przyznania zapomogi ma charakter uznaniowy. W ocenie Sądu organ w sposób wystarczający rozważył wszystkie okoliczności faktyczne i prawne oraz wskazał powody, które przemawiały za podjętym rozstrzygnięciem. Wbrew zarzutom skarżącego, organ trafnie odwołał się do argumentu, że P. T. nie przedstawił żadnych dodatkowych okoliczności które wskazywałyby na nagłe i nieprzewidywalne przyczyny losowe. Tylko bowiem wykazanie tego rodzaju przesłanek mogłoby wpłynąć na zmianę treści wydanej przez organ I instancji decyzji, zgodnie z przywołanym powyżej § 21 ust. 2 Regulaminu. Wobec zaś niewykazania przez skarżącego że takie przesłanki nastąpiły, organ umocowany był do utrzymania w mocy decyzji organu I instancji. Należy zatem uznać, że zaskarżona decyzja spełnia wymagania stanowiącego jej podstawę prawną art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Jakkolwiek trafny jest zarzut skarżącego, że samo uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odnosi się w sposób szczegółowy do wszystkich argumentów podnoszonych przez skarżącego w odwołaniu, nie może to jednak być kwalifikowane jako wada tej decyzji mająca wpływ na treść rozstrzygnięcia w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z tego powodu, że okoliczności te, jak zaznaczono powyżej, pozostawały poza zakresem § 21 ust. 1 Regulaminu, nie miały zatem wpływu na treść rozstrzygnięcia w sprawie zapomogi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. O wynagrodzeniu pełnomocnika wyznaczonego z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r., nr 163, poz.1348 ze zm.).