III SA/Kr 647/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Tadeusz Wołek Sędziowie NSA Krystyna Kutzner WSA Halina Jakubiec (spr.) Protokolant Bernadetta Szczypka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi F. W. na decyzję Wojewody z dnia 4 maja 2009 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych skargę oddala Zaskarżoną przez F. W. decyzją z dnia 04.05.2009r. znak [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2009r. znak [...] o odmowie przyznania F. W. od dnia 21.11.2008r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawę prawną decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r., Nr 69, poz. 415) w zw. z art. 27 ustawy z dnia 19 grudnia 2008r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009r., Nr 6, poz. 33). Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego: W dniu 21.11.2008r. F. W. zarejestrował się w Grodzkim Urzędzie Pracy. Decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2008r. znak [...] orzeczono o uznaniu go za osobę bezrobotną. Decyzją z tego samego dnia znak [...] orzeczono o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Wskutek wniesienia przez F. W. odwołania, decyzja ta została przez Wojewodę mocą decyzji z [...] 2009r. znak [...] uchylona. W konsekwencji Prezydent Miasta wydał w dniu [...] 2009r. decyzję znak [...] na podstawie art. 9 pkt 14 lit. b, art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d, art. 10 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy odmawiającą przyznania F. W. od dnia 21.11.2008r. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania tj. od dnia 20.05.2007r. do dnia 20.11.2008r. skarżący nie udowodnił co najmniej 365 dni okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż podstawa wymiaru składek, od której opłacał skarżący składki na ubezpieczenie społeczne nie wynosiła co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ustawa o promocji zatrudnienia (...) wymaga bowiem dla przyznania prawa do zasiłku by osoba bezrobotna w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 opłacała składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Poprzedził te wnioski ustaleniami faktycznymi tego rodzaju, że skarżący w dniu 25.09.2008r. wykreślił z rejestru działalności gospodarczej prowadzoną przez siebie działalność ze skutkiem na dzień 30.09.2008r. Działalność prowadzona była od dnia 01.07.2006r. Odnośnie odprowadzanych składek ustalono, że odprowadzane były w okresie od 18.07.2006r. do 18.08.2008r., a zadeklarowana podstawa wymiaru składek wynosiła: w lipcu 2006r. – 121,81 zł, od sierpnia 2006r. do grudnia 2006r. – 269,73 zł, od stycznia 2007r. do grudnia 2007r. – 280,80 zł, od stycznia 2008r. do lipca 2008r. – 337,80 zł, w sierpniu 2008r. – 1039,58 zł. Składka na FP była opłacona tylko za miesiąc sierpień 2008r. Obowiązujące w roku 2007 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 12 września 2006r. w sprawie minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2007r. (Dz. U. z 2006r., Nr 171, poz. 1227) ustaliło minimalne wynagrodzenie na kwotę 936 zł, a w roku 2008 minimalne wynagrodzenia na podstawie rozporządzenia z 11 września 2007r. (Dz.U. z 2007r., Nr 171, poz. 1209) wynosiło z kolei kwotę 1126 zł. Odwołując się od tej decyzji F. W. podniósł, że decyzja jest dla niego krzywdząca oraz, że wysokość odprowadzanych składek była w wysokości pomniejszonej, co jednak wynikało z obowiązujących przepisów. Działanie takie było legalne, a też nikt go nie informował, że poniesie ujemne konsekwencje z tytułu odprowadzenia składek, które nie wynoszą co najmniej połowę minimalnego wynagrodzenia. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję I instancji, wydając opisaną na wstępie decyzję. Podzielił w całości ustalenia organu I instancji o tym, że skarżący opłacił składki na ubezpieczenie społeczne w okresie od 18.07.2006r. do 18.08.2008r. a zadeklarowana kwota podstawy wymiaru składek wynosiła od 121,81 zł do 1039,58 zł tj. mniej niż wynosiło w tym okresie minimalne wynagrodzenie za pracę. Wyjaśnił też, że ustawodawca nie wprowadził żadnych wyjątków co do wysokości opłacanych składek na ubezpieczenie społeczne i tylko te osoby, które opłacały składki w wysokości określonej przepisami ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mogą otrzymać prawo do zasiłku dla bezrobotnych. W skardze do Sądu F. W. zakwestionował zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego, oceniając ją jako decyzję wydaną z pokrzywdzeniem strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Kierując się wskazanymi kryteriami należy stwierdzić, że Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi F. W. Zgodnie z art. 71 ust. 1 i 2 pkt 2 lit. d ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy "prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji stażu, przygotowania zawodowego dorosłych, szkolenia, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni bezrobotny opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę". F. W. zarejestrował się w Urzędzie Pracy w dniu 21.11.2008r. 18 – miesięczny okres poprzedzający dzień rejestracji, który podlega ocenie z punktu widzenia wysokości zadeklarowanej podstawy odprowadzonych składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy sięga w jego przypadku do 21.05.2007r. W tym okresie, dokładnie w okresie od 01.07.2006r. do 30.09.2008r. skarżący prowadził pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą Firma Handlowa "A", a zadeklarowana podstawa wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy odprowadzanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych nie osiągnęła minimalnego wynagrodzenia za pracę obowiązującego w roku 2007 i 2008, które na podstawie w/w rozporządzeń Rady Ministrów wyniosło kolejno kwotę 936 zł i 1.126 zł. Poczynione w tym zakresie ustalenia organów są prawidłowe. Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uzależniając prawo do zasiłku dla bezrobotnych od wysokości podstawy wymiaru odprowadzanych składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w przypadku osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą wprowadziła jednoznacznie brzmiące kryterium, by podstawa odprowadzonych składek w 18 – miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji wynosiła kwotę minimalnego wynagrodzenia za pracę i była odprowadzana w tej wysokości przez okres 365 dni. Na przestrzeni 18 – miesięcznego okresu poprzedzającego dzień rejestracji w Urzędzie Pracy wysokość minimalnego wynagrodzenia za pracę z uwagi na coroczną w tym zakresie nową regulację jest zmienna, co oznacza, że wymagana wysokość podstawy wymiaru składek może kształtować się różnie, niemniej jednak jest to podstawowe i decydujące kryterium przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Nie ma przy tym znaczenia, że przedsiębiorca opłacał składki z uwzględnieniem preferencyjnych zasad dla osób rozpoczynających działalność gospodarczą tj. w pomniejszonej wysokości. Z akt niniejszej sprawy wynika natomiast, że skarżący w 18 - miesięcznym okresie poprzedzającym dzień rejestracji w Urzędzie Pracy nie udowodnił wymaganego ustawą okresu odprowadzania składek na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy w oparciu o podstawę wynoszącą co najmniej kwotę minimalnego miesięcznego wynagrodzenia. W związku tym na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd oddalił skargę F. W.