III SA/Kr 65/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 6 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia Z. Ś. na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie ze skargi Z. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 grudnia 2017 r. nr [....] w przedmiocie przekazania odwołania celem rozpatrzenia według właściwości postanawia: odrzucić zażalenie Zarządzeniem z dnia 14 czerwca 2018 r. referendarz sądowy wezwał Z. Ś. do złożenia w terminie 7 dni dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych celem: udokumentowania miesięcznych wydatków związanych z utrzymaniem rodziny, w tym wysokości czynszu, energii elektrycznej, gazu, innych opłat oraz podanie, czy występują problemy z terminowym regulowaniem tych należności, wyjaśnienie, czy skarżący uzyskuje dochód z prac dorywczych lub zleconych, a jeśli tak to w jakiej wysokości, wyjaśnienie, czy jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna, a jeżeli tak to o przedstawienie na tę okoliczność zaświadczenia z urzędu pracy. Pismem z dnia 25 czerwca 2018 r. skarżący wniósł zażalenie na powyższe zarządzenie referendarza sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Przedmiotem rozpoznania Sądu jest pismo skarżącego z dnia 25 czerwca 2018 r., które Sąd zakwalifikował jako zażalenie na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2018 r. W treści tego pisma skarżący podał, że jest to zażalenie na postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2018 r., doręczone w dniu 23 czerwca 2018 r. Analiza akt niniejszej sprawy wskazuje jednak, że w tym dniu nie zostało wydane żadne postanowienie Sądu, a jedynie wysłano skarżącemu wezwanie o złożenie dodatkowych wyjaśnień i nadesłanie dokumentów zgodnie z treścią zarządzenia referendarza sądowego z dnia 14 czerwca 2018 r. i właśnie to wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 23 czerwca 2018 r. Instytucja zażalenia została uregulowana w Rozdziale 2 Działu IV ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwanej dalej p.p.s.a.). Zgodnie z treścią art. 194 § 1 p.p.s.a.: "Art. 194. § 1. Zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest: 1) przekazanie sprawy innemu sądowi administracyjnemu; 1a) odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3; 1b) umorzenie postępowania; 2) wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 61; 3) (uchylony); 4) odmowa sporządzenia uzasadnienia wyroku; 5) sprostowanie lub wykładnia orzeczenia albo ich odmowa; 5a) odrzucenie wniosku o uzupełnienie wyroku albo odmowa jego uwzględnienia; 6) oddalenie wniosku o wyłączenie sędziego; 7) odrzucenie skargi kasacyjnej; 8) odrzucenie zażalenia; 9) zwrot kosztów postępowania, jeżeli strona nie wnosi skargi kasacyjnej; 10) ukaranie grzywną." Z kolei art. 198 p.p.s.a. stanowi, że przepisy Działu IV stosuje się odpowiednio do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego, jeżeli ustawa przewiduje wniesienie zażalenia. Analiza treści art. 194 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że zażalenie jest środkiem odwoławczym, który przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz tych wymienionych w jego treści (pkt 1-10). Zażalenie wniesione na postanowienie, co do którego ustawa nie przewiduje takiej możliwości, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne. Jeżeli chodzi o zarządzenia przewodniczącego to ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że zażalenie przysługuje na: – zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu pisma strony bez rozpoznania, jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie (art. 49 § 2 p.p.s.a.); – zarządzenie przewodniczącego o pozostawieniu bez rozpoznania pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 4 p.p.s.a.); – zarządzenie przewodniczącego w przedmiocie kosztów sądowych, jeżeli strona nie składa środka odwoławczego co do istoty sprawy (art. 227 § 1 p.p.s.a.). W przypadku natomiast czynności referendarza sądowego ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewiduje w art. 259 § 1 p.p.s.a. możliwość wniesienia sprzeciwu od wymienionych w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a.: – zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania, – postanowień o przyznaniu, cofnięciu, odmowie przyznania prawa pomocy albo umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy; – postanowień o przyznaniu wynagrodzenia adwokatowi, radcy prawnemu, doradcy podatkowemu lub rzecznikowi patentowemu za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy oraz o zwrocie niezbędnych udokumentowanych wydatków. Przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują zatem możliwości wniesienia zażalenia na zarządzenie referendarza sądowego wzywające do złożenia dodatkowych oświadczeń i przedłożenia dokumentów źródłowych pozwalających ustalić sytuację majątkową i rodzinną strony. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż zażalenie skarżącego jest niedopuszczalne i podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a.