III SA/Kr 667/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner (spr.) Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Hanna Knysiak-Molczyk Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej D. J. sprawy ze skargi K. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie : - art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2013.267 ) , - art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137) - decyzją z dnia 15 maja 2013 r. nr [.....] utrzymało w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty Powiatowego w N. w dniu [.....] 2013 r. orzekającą o cofnięciu skarżącemu K. P. uprawnienia do kierowania pojazdami kat. B, wydanego dnia 16 czerwca 2005r. przez Starostę Powiatowego w N. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalonym przez organy : Decyzją z dnia [....] 2012r. Starosta N. skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art.114 ust.1 pkt.1 lit.b ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ wyznaczył skarżącemu termin do dnia 5 października 2012r. pod rygorem wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami. Przedmiotowa decyzja została skarżącemu doręczona w dniu 29 sierpnia 2012r. i w związku z tym , że skarżący nie odwołał się , stała się prawomocna z dniem 12 września 2012r. Jak wynika z akt administracyjnych , skarżący był również skierowany na badania psychologiczne i w związku z tym , że nie poddał się tym badaniom w wyznaczonym terminie , organ w dniu 11 września 2012r. wszczął z urzędu postępowanie zmierzające do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B , a następnie decyzją z dnia [......] 2012r. cofnął skarżącemu uprawnienia kategorii B. Skarżący poddał się badaniom psychologicznym po upływie wyznaczonego terminu i wnioskiem z dnia 13 lutego 2013r. zwrócił się do organu o przywrócenie cofniętych uprawnień , załączając orzeczenie z dnia [.....] 2012r. stwierdzające brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Organ decyzją z dnia [....] 2013r. nr [.....] orzekł o przywróceniu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Niezależnie od powyższego Starosta N. w dniu 18 lutego 2013r. wszczął z urzędu postępowanie zmierzające do wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B z powodu nie zgłoszenia się w wyznaczonym terminie na sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego , a następnie decyzją z dnia [.....] 2013r. organ cofnął skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie prawa tj. art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b oraz art. 98 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami, jak też naruszenie art.6, art. 7, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a. W ocenie skarżącego, motywy podjętego rozstrzygnięcia nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach prawa oraz w stanie faktycznym sprawy, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów k.p.a. Skarżący został ukarany za naruszenie przepisów ruchu drogowego w roku 2010 , w związku z tym , jego zdaniem , nieuprawnione jest prowadzenie postępowania w celu cofnięcia uprawnienia do prowadzenia pojazdów kategorii B w 2013 r. Informacja o punktach winna zostać usunięta już na początku roku 2012. Skarżący zakwestionował przyznany punkt karny za niewłaściwe parkowanie samochodu w P. podnosząc , że samochód był używany zarówno przez jego żonę , jak i współpracowników. Zdaniem skarżącego , w niniejszej sprawie występuje kolizja z przepisami prawa wykroczeń , bowiem karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od popełnienia czynu . Skarżący został ukarany w 2010r. , zatem nie powinien ponosić skutków tego ukarania w 2013r. Takie działanie , w ocenie skarżącego , prowadzi do naruszenia ustawowych granic karania poza okres ustawowy tj. roku lub dwóch lat od popełnienia czynu. Zaskarżona decyzja , zdaniem skarżącego , w sposób nieuprawniony powołuje się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami bowiem przepis ten nakazuje organowi wydać decyzję administracyjną w przypadku niezgłoszenia się w wyznaczonym terminie na egzamin państwowy, który przeprowadza się w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i 3 lit b tej ustawy. W ocenie skarżącego , wskazany przepis nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie , gdyż decyzją z dnia [.....] 2013r. Starosta N. orzekł o przywróceniu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B. W związku z tym skarżący nie jest osobą , która ubiega się o zwrot uprawnień i co do której musi nastąpić sprawdzenie kwalifikacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podniosło, iż podstawa prawna wskazana w tym rozstrzygnięciu jest wadliwa , dlatego wyeliminowało przepis z art.103 ust.1 pkt.1 lit.d ustawy z dnia 5 stycznia 2011r. z podstawy prawnej i powołało przepis art.140 ust.1 pkt.4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. – Prawo o ruchu drogowym , który ma zastosowanie w rozpatrywanej sprawie. Zgodnie z tym przepisem , starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art.114 ust.1 pkt.1 tej ustawy. Organ odwoławczy podniósł , że w dniu [.....] 2012 r. decyzją Starosty N. skarżący został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit b ustawy Prawo o ruchu drogowym, pod rygorem cofnięcia uprawnienia w przypadku niepoddania się egzaminowi w terminie do dnia 5 października 2012 r. Decyzja powyższa została doręczona skarżącemu w dniu 29 sierpnia 2012r., który nie odwołał się od niej , a zatem przedmiotowa decyzja stała się ostateczna w dniu 12 września 2012 r. Skarżący miał zatem obowiązek poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Odnosząc się do argumentacji odwołania kwestionującej zasadność przypisania punktów karnych , organ wyjaśnił , że jeżeli skarżący nie zgadzał się z faktem przypisania mu punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, to zarzuty w tym przedmiocie powinien zgłaszać w toku postępowania, którego przedmiotem było skierowanie go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji . W niniejszym postępowaniu organy administracji uwzględniają fakt nie poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, natomiast nie mogą badać przyczyn z powodu których została wydana decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sam fakt niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji obliguje organ do wydania decyzji o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem. Organ odwoławczy za zasadny uznał zarzut zastosowania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami , jednak okoliczność ta nie wpływa na zmianę podjętego przez organ I instancji rozstrzygnięcia . Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w której zarzucono naruszenie prawa, a w szczególności art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. d w zw. z art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 roku o kierujących pojazdami oraz art. 98 ust. 5 powołanej ustawy oraz naruszenie art. 6, art. 7, art. 9 i art 11 k.p.a. oraz art. 77§ 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. art. 107 § 1 w zw. z § 3 k.p.a.. Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu podniesionych zarzutów skarżący podniósł , że organy administracji nie wykonały ciążących na nich obowiązków wynikających z powołanych w odwołaniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego , nie wyjaśniły dokładnie stanu faktycznego i nie dokonały rzeczowej oceny naruszeń prawa i jego skutków. Mimo stwierdzenia zasadności zarzutu naruszenia art.103 ust.1 lit.d ustawy o kierujących pojazdami oraz zarzutu niepełnego uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej , organ odwoławczy stwierdził ich konwalidację , natomiast inne zarzuty nie zostały rozpatrzone , w tym kwestia zasadności pozbawienia skarżącego prawa do kierowania pojazdami. Zgodnie z art.98 ust.5 pkt.1 ustawy o kierujących pojazdami , informacje o otrzymanej liczbie punktów zgromadzone w centralnej ewidencji kierowców usuwa się z upływem roku od daty uprawomocnienia się rozstrzygnięcia. Z danych posiadanych przez Starostę Powiatowego wynika, że skarżący popełnił wykroczenia w ciągu 2010 roku (czerwiec, sierpień, grudzień) i w tym samym roku został ukarany, w związku z tym w ocenie skarżącego , nie powinno się przenosić skutków tego ukarania z roku 2010 na rok 2013. Takie działanie prowadzi do naruszenia ustawowych granic karania poza okres ustawowy, tj. roku lub dwóch lat od popełnienia czynu. Prowadzenie postępowania przez organ administracji , pomimo ustania karalności wykroczenia , w ocenie skarżącego , narusza zasadę racjonalności . Zdaniem skarżącego , zaskarżona decyzja organu odwoławczego lekceważy istotne naruszenie przez Starostę N. art.103 ust. 1 pkt 1 lit d ustawy o kierujących pojazdami , który stanowił podstawę rozstrzygnięcia w pierwszej instancji. Zasadność zarzutów podniesionych w odwołaniu winno skutkować uchyleniem decyzji pierwszoinstancyjnej. Ponadto skarżący podniósł, iż decyzją Starosty N. z dnia [.....] 2013 roku nr [.....] orzeczono o przywróceniu uprawnień do kierowania pojazdami. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Kolegium wyjaśniło, iż podstawą wydania decyzji był przepis art. 140 ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie ustawy o kierujących pojazdami, co zostało stwierdzone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podkreślił również, iż w niniejszej sprawie nie zajmował się oceną zasadności skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Na rozprawie w dniu 2 października 2014 r. skarżący podtrzymał skargę zwracając uwagę na fakt , iż w dniu [.....] 2013 r. decyzją Starosty N. przywrócono mu cofnięte uprawnienia w związku z przedłożonym orzeczeniem psychologicznym z dnia 28 sierpnia 2012 r. stwierdzającym brak przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012. 270). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem, Sąd badał, czy organ administracyjny ustalił stan faktyczny zgodnie z obowiązującymi przepisami, a następnie, czy do tak ustalonego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy oraz, czy przepisy te prawidłowo zinterpretował. W rozpatrywanej sprawie Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem stwierdza , że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie podstawę materialnoprawną decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2012.1137) , zwanej dalej ustawą. Zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 pkt 1. Z kolei art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy stanowi, iż kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1. Wskazane wyżej przepisy prawa stanowią podstawę prawną dla organów administracji do kierowania kierowców na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w sytuacji zaistnienia wymienionych w nich przesłanek. Przeprowadzone w sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że skarżący posiada prawo jazdy kategorii B. Wnioskiem z dnia 12 lipca 2012 r. Komendant Wojewódzki Policji wniósł o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego , który uzyskał 25 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego Z akt administracyjnych wynika, iż Starosta N. w dniu [.....] 2012 r. wydał skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego w terminie do 5 października 2012 r. W związku z bezskutecznym upływem wyznaczonego terminu , w dniu [.....] 2013 r. organ orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B . Jako podstawę wydania przedmiotowej decyzji wskazano art. 103 ust. 1 lit. d ustawy o kierujących pojazdami. W ocenie Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę , wskazana podstawa prawna była błędna , jednak została ona skorygowana zaskarżoną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 maja 2013 r. W związku z powyższym należy stwierdzić , że samo powołanie w decyzji Starosty N. z dnia [.....] 2013 r. błędnej podstawy prawnej, nie miało wpływu na rozstrzygnięcie i nie powoduje takiej wadliwości, która miałaby dyskredytować tą decyzję. Nie stanowi bowiem istotnego naruszenia prawa powołanie przez organ administracji błędnej podstawy prawnej, jeżeli w obowiązującym prawie materialnym taka podstawa istnieje, a treść działania organu mieści się w jej granicach. W sprawie niniejszej trzeba mieć na względzie, że cel procedury przewidzianej zarówno w art. 103 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami i w art. 140 ust. 1 pkt 4 ustawy - Prawo o ruchu drogowym jest ten sam , czyli cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami, a obydwa postępowania kończą się wydaniem decyzji starosty. Zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy o kierujących pojazdami nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku , gdyż Kolegium nie orzekało w oparciu o przepisy tej ustawy, a w oparciu o przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W tym zakresie Sąd w całości podzielił stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego , jako zgodne z prawem. Kontrola zaskarżonej decyzji nie wykazała również , by postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją było przeprowadzone przez organy z naruszaniem przepisów postępowania w stopniu skutkującym uchyleniem tej decyzji. W szczególności art. 6 , 7 i 8 k.p.a. nie zostały naruszone w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. W ocenie Sądu uznać należy, iż poczynione przez organy obu instancji ustalenia wynikają z prawidłowo zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów, skorygowanych przez organ II instancji nie budzi zastrzeżeń. Okolicznością bezsporną w sprawie jest , że zgodnie ze skierowaniem z dnia 24 sierpnia 2012 r. skarżący miał się zgłosić na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w terminie do 5 października 2012 r. Do dnia [......] 2013 r. tj. dnia wydania decyzji Starosty nie poddał się powyższemu sprawdzeniu . W związku z powyższym Starosta N. zasadnie orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B. Zauważyć należy , że przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy znajduje zastosowanie dopiero wówczas, gdy kierowca nie podporządkuje się wydanej wcześniej decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Podkreślić należy , że w przypadku wystąpienia okoliczności wymienionych art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a cofnięcie jest obligatoryjne. Ustawa używa czasownika "wydaje", co oznacza obowiązek wydania decyzji i w tym zakresie wyłączone jest jakiegokolwiek uznanie organu. Organy zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego w zakresie koniecznym do wydania rozstrzygnięcia i dokonały tego zgodnie z zasadami praworządności (art. 6 k.p.a.) oraz prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a.), a także zgodnie z zasadą informowania stron (art. 9 k.p.a Nadmienić należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji Kolegium uzasadniło w sposób wymagany przez normę określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza obowiązującego prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.