III SA/Kr 675/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec Sędziowie : WSA Dorota Dąbek spr. NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr : [...] w przedmiocie choroby zawodowej I. s k a r g ę o d d a l a , II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata E. S. - Kancelaria Adwokacka ul. [...] kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści złotych ) powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług - z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. wyroku WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2008r. Decyzją z dnia [...] Nr [...] (znak sprawy [...]) Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u M. N. choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących z niewydolnością narządu oddechowego, wymienionej w pozycji 4 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Decyzja została wydana na podstawie orzeczenia lekarskiego z dnia [...] znak [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Ośrodek Medycyny Pracy oraz orzeczenia lekarskiego z dnia [...] znak [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, wystawionego przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. W toku przeprowadzonego dochodzenia epidemiologicznego organ I instancji ustalił, że M. N. w okresie zatrudnienia w "A" S.A. Oddział w K. pracował w następujących zakładach: od [...] 1974r. do [...] 1975r. w Zakładzie Transportu na stanowisku: I ślusarz warsztatu samochodowego; od [...] 1975r. do [...] 1977r. w Zakładzie Transportu na stanowisku: I spawacz elektryczny - autogeniczny; od [...] 1977r. do [...] 1979r. odbywał zasadniczą służbę wojskową; od [...] 1979r. do [...] 1993r. w Zakładzie Transportu na stanowisku: I spawacz elektryczny - blacharz; od [...] 1993r. do [...] 2005r. na Wydziale Walcownia Blach Karoseryjnych na stanowisku: operator urządzeń wykańczania blach. W okresie zatrudnienia w Zakładzie Transportu Samochodowego M. N. wykonywał następujące podstawowe czynności na w/w stanowiskach: prostowanie i klepanie części blaszanych zagniecionych przy karoseriach samochodów, wykonywanie i wymiana poszyć blacharskich w pojazdach, odcinanie blachy nadkoli i poszycia palnikiem acetylenowo-tlenowym, spawanie ługiem elektrycznym, spawanie autogeniczne, cięcie i gięcie blach na nożycach, prace porządkowe. W okresie pracy (od 1979r. do 1993r.) w Zakładzie Transportu Samochodowego M. N. był narażony na następujące czynniki: zapylenie - 2 krotne przekroczenie NDS (przy zaw. SiO2 8,5%), hałas - od 83,5 do 91,7 dBA, substancje toksyczne (CO, CO2, SO2, NO2, Fe, Mn, Pb) - łączna wielkość ekspozycji = 1,756. Na stanowisku operatora urządzeń wykańczania blach w Walcowni Blach Karoseryjnych M. N. pracował w warunkach narażenia na hałas. Pomiar hałasu na wspomnianym stanowisku wynosił 91 dB. Przeprowadzone badania substancji toksycznych takich jak: tlenek węgla, dwutlenek węgla, dwutlenek siarki, tlenki azotu, oleje mineralne (faza ciekła aerozoli) były poniżej wykrywalności metody. Zapylenie na omawianym stanowisku wynosiło 0,33 mg/m3 przy zawartości wolnej krystalicznej krzemionki 3% (0,083 x NDS). Organ I instancji wyjaśnił, że M. N. został przebadany w Ośrodku Medycyny Pracy. Na podstawie wyników przeprowadzonych badań i zdjęcia klatki piersiowej wydano orzeczenie lekarskie z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących - w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego (poz. 4 obowiązującego w dacie orzekania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 ze zm.). W uzasadnieniu OMP podał, że przewlekłe zapalenie oskrzeli z częściową niewydolnością układu oddechowego (hypoxaemia) przy braku udokumentowanego narażenia na ponadnormatywne zapylenie od 1993 roku nie może być uznane za schorzenie o etiologii zawodowej. Ponadto w 1996 roku w badaniach w Poradni Chorób Zawodowych stwierdzone przewlekłe zapalenie oskrzeli z całkowitą wydolnością układu oddechowego zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, nie spełnia warunków do uznania go jako choroba zawodowa. M. N. odwołał się od wyżej wspomnianego orzeczenia lekarskiego do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, który po jego przebadaniu wydał orzeczenie lekarskie z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego (poz. 4 obowiązującego w dacie orzekania rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz.294 ze zm.). W uzasadnieniu wydanego orzeczenia Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego podał, że w trakcie hospitalizacji M. N. nie obserwowano napadów duszności typu astmatycznego, nie stwierdzono też objawów bronchospatycznych. W badaniu spirometrycznym, które było wykonane po odstawieniu leków pulmonologicznych, stwierdzono zaburzenia wentylacji o typie restrykcji niewielkiego stopnia. W pełni prawidłowe były wyniki badania gazów krwi kapilarnej (arterializowanej) w spoczynku, również po wysiłku nie obserwowano desaturacji. Ponadto zgodnie z przyjętymi kryteriami diagnostyczno orzeczniczymi w zakresie chorób zawodowych - brak jest cech utrwalonej niewydolności oddechowej bądź wentylacyjnej nie upoważnia do przyjęcia zawodowej etiologii przewlekłego zapalenia oskrzeli rozpoznanego, tym bardziej, że po 1993 roku M. N. nie pracował w narażeniu na ponadnormatywne stężenia pyłów i czynników drażniących drogi oddechowe. Z dokumentacji lekarskiej wynika, że schorzenie to okresowo przebiega z komponentą spastyczną i w okresie zaostrzeń o charakterze infekcyjnym mogą towarzyszyć mu objawy obturacji oskrzeli, a nawet hipoksemia. Zaburzenia te nie mają charakteru utrwalonego. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego podkreślił, iż w przeprowadzonych badaniach M. N. w Poradni Chorób Zawodowych w 1993r., 1995r. i 1996r. (po ustaniu ponadnormatywnego narażenia na w/w czynnik) nie stwierdzono podstaw do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego z uwagi na zachowaną wydolność układu oddechowego. Na podstawie orzeczeń lekarskich o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej u M. N. wydanych przez dwie jednostki orzecznicze uprawnione do rozpoznawania choroby zawodowej oraz przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] decyzję znak: [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Od tej decyzji M. N. odwołał się do Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, który po rozpatrzeniu odwołania w dniu [...] wydał decyzję znak: [...], uchylającą zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Powiatowy Inspektor Sanitarny w ponownym postępowaniu ustalił przebieg pracy zawodowej M. N. uwzględniając kolejność zajmowanych stanowisk oraz narażenie i ekspozycję na czynniki szkodliwe w środowisku pracy. W tym celu przesłuchano świadków J. B., J. Z., J. K., A. P., C. S. oraz dano możliwość wielokrotnego wypowiedzenia się przez stronę w sprawie materiału dowodowego. Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się także do Ośrodka Medycyny Pracy o uzupełnienie stanowiska w przedmiocie kontaktu z alergenami. Powiatowy Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż w trakcie toczącego się postępowania uwzględniał i wyjaśniał na bieżąco wszystkie uwagi wnoszone przez M. N. Biorąc pod uwagę zakwestionowane przez M. N. badania alergologiczne przeprowadzone w Ośrodku Medycyny Pracy Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do OMP pismem z dnia 12 sierpnia 2004r. z prośbą o uzupełnienie badań alergologicznych i zajęcie stanowiska w tej sprawie. W odpowiedzi Ośrodek Medycyny Pracy nadesłał pismo z dnia [...] znak: [...]. OMP poinformował, że M. N. był diagnozowany w Ośrodku w 2002r. zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. W wyniku przeprowadzonego postępowania diagnostyczno - orzeczniczego rozpoznano przewlekłe zapalenie oskrzeli w okresie częściowej niewydolności oddechowej, nie spełniające kryteriów do uznania schorzenia za chorobę zawodową. OMP wskazał, iż w wykonanej w trakcie procesu orzeczniczego diagnostyce alergologicznej nie stwierdzono alergii zawodowej (ujemne testy kontaktowe zawodowe, dodatni odczyn na kobalt i chrom, które to czynniki nie występowały w środowisku zawodowym badanego) ani cech schorzenia astmatycznego. Wykonane w Instytucie Medycyny Pracy badania alergologiczne również nie dały podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej (m.in. ujemny test nadreaktywności niespecyficznej oskrzeli, charakterystyczne dla choroby obturacyjnej płuc zmiany w badaniu spirometrycznym, adekwatne do stwierdzanego obrazu - klinicznego schorzenia). Wykonana tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości nie potwierdziła cech włóknienia tkanki płucnej, sugerowanej w badaniu rtg klatki piersiowej. Zdaniem OMP, całość obrazu klinicznego przemawiała za przewlekłą obturacyjną chorobą płuc potwierdzono również w trakcie obserwacji. Zgodnie z wiedzą medyczną choroba ta nie ma podłoża alergicznego, stąd nie zachodziła potrzeba uzupełnienia diagnostyki alergologicznej o nowe czynniki jako elektrolit, cynk, soda, podnoszone w licznych pismach przez M. N. Samo stwierdzenie dodatnich testów skórnych kontaktowych na czynniki występujące na stanowisku pracy, przy braku rozpoznania choroby o etiologii alergicznej nie daje podstaw rozpoznania choroby zawodowej. Niemniej jednak zgodnie z sugestią PIS (pismo [...]) Ośrodek Medycyny Pracy wystąpił do pracodawcy o zajęcie stanowiska w kwestii narażenia pracownika na w/w czynniki. Pracodawca nie potwierdził takiego narażenia zawodowego. OMP nadmienił równocześnie, że zarówno cynk metaliczny jak i olej konserwujący, którym była powlekana blacha nie są dla badanego czynnikami wziewnie alergizującymi. Biorąc pod uwagę powyższe fakty nie zachodziła potrzeba ponownego wznawiania postępowania orzeczniczego, o czym M. N. został powiadomiony pismem z lutego 2005 roku. Przesłana do Ośrodka Medycyny Pracy dokumentacja z leczenia pacjenta nie wnosiła nowych danych, a jedynie potwierdzała postawione wcześniej rozpoznanie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. OMP nie zgodził się z twierdzeniem, że negatywne dla pacjenta orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zostało postawione na podstawie źle pobranych próbek do testów alergologicznych. Na treść orzeczenie lekarskiego wpłynął całokształt obrazu chorobowego, a testy skórne były jedynie częścią badań diagnostycznych. Ponieważ rozpoznana u M. N. choroba dróg oddechowych nie jest chorobą alergiczną, nie ma podstaw do uzupełnienia badań alergologicznych. Organ I instancji wskazał, iż M. N. w pismach do Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia 02.03.2006r. oraz 09.03.2006r. nie zgodził się ze stanowiskiem Ośrodka Medycyny Pracy podanym powyżej i złożył wniosek o uzupełnienie postępowania dowodowego. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dokonano przesłuchania świadków wskazanych przez wnioskodawcę na okoliczność warunków pracy na Wydziale Walcownia Blach Karoseryjnych w Zakładzie [...] Huty [...] oraz na okoliczność pobrania próbek do testów alergologicznych. W dniu [...] 04.2006r. oraz w dniu [...] 05.2006r. przeprowadzone zostało przesłuchanie świadków dotyczące narażenia zawodowego w okresie zatrudnienia M. N. w Hucie [...]. Potwierdzono kontakt z olejem służącym do konserwacji blach w czasie pracy na sortowni, gdzie M. N. wykonywał prace ręcznego sortowania blach odrzuconych pod względem jakości. Sortowane były też blachy tzw. "blachy czarne" nie pokryte olejem. Kontakt odbywał się przez rękawice, które były stosowane ze względu na ostrość blach. Według przesłuchanych świadków wysokość hali, w której pracowali wynosiła około 20 m, były w niej urządzenia nawiewowe, a przy dobrej pogodzie praca odbywała się przy otwartych bramach. Wewnątrz hali transport odbywał się za pomocą wózków elektrycznych i spalinowych. Na halę wjeżdżały samochody (5-6 na dobę) i przejeżdżały około 10 - 30 m od stanowiska sortowacza. Nie było wydzielonego miejsca na palenie papierosów, każdy palił gdzie chciał. Świadkowie potwierdzili, że w hali było zapylenie. Świadkowie podkreślili, że na hali był wyczuwalny stały, charakterystyczny zapach. W miejscu pracy sortowacza nie było otwartych pojemników z substancjami żrącymi. Według zeznań świadków M. N. zgłosił się w 2002r. do technologa wydziałowego celem pobrania próbek: kurzu, powietrza i oleju. Próbka kurzu została pobrana z dachu kantorka. Natomiast próbki oleju ANTTYCORID 4107 firmy [...] zostały pobrane bezpośrednio ze zbiornika i opisane. Próbki pobierał pracownik, który nie był zawodowym próbkobiorcą. W zebranej dokumentacji podane są przeprowadzone u M. N. w 2002r. przez Ośrodek Medycyny Pracy badania alergologiczne testy skórne wykazały odczyn dodatni na kobalt i chrom, a ujemny na olej technologiczny antikorit 41-07 i kurz zawodowy. Zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 10 § 1 Kpa Powiatowy Inspektor Sanitarny powiadomił strony o zakończeniu postępowania w sprawie choroby zawodowej M. N. i związanej z tym możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie. Pisemne uwagi zgłoszone przez M. N. do zebranego materiału dowodowego nie wnoszą nowych faktów mogących wpłynąć na zmianę decyzji. Przedstawione fakty nie spełniają wymagań § 1 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych, zgodnie z którym stwierdzenie choroby zawodowej następuje w oparciu o wykaz chorób zawodowych oraz ustalenie narażenia zawodowego, przy ocenie którego uwzględnia się rodzaj, stopień i czas tego narażenia, sposób wykonywania pracy. Inspektor Sanitarny nie ma uprawnień do stwierdzania chorób zawodowych, jeżeli właściwa placówka służby zdrowia nie dokonała rozpoznania klinicznego chorób zawodowych lub wypowiedziała się w tej sprawie negatywnie. Stanowisko Ośrodka Medycyny Pracy z dnia [...] potwierdziło dotychczasowe stanowisko jednostek medycznych. Powiatowy Inspektor Sanitarny nie ma podstaw do kwestionowania orzeczeń medycznych tym bardziej, iż zeznania świadków nie wskazują na odmienny stan faktyczny od tego w jakim były wydawane orzeczenia. Powiatowy Inspektor Sanitarny orzekając w niniejszej sprawie oparł się na rozstrzygnięciach jednostek medycznych, a to Ośrodka Medycyny Pracy i Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Dokumentacja medyczna przedstawiona przez stronę a pochodząca z zakładów opieki zdrowotnej jest zdaniem organu I instancji o tyle nie przydatna, iż nie są to jednostki fachowe, specjalizujące się w medycynie pracy. Nadto zeznania świadków nie mogą być podstawą do zmiany czy też zakwestionowania stanowiska zaprezentowanego w orzeczeniach jednostek, o których mowa na wstępie. Świadkowie zeznają na okoliczności faktyczne wykonywanej pracy, ale ich zeznania nie mają odzwierciedlenie w stanach chorobowych np. narażenie na kontakt z olejem antikorit, na który to strona miała ujemny odczyt podobnie jak na kurz zawodowy zgodnie z wynikami konsultacji alergologicznej z [...] maja 2002r. Zeznania świadków pozostają także nieprzydatne z innych powodów. Wykrycie chorób zawodowych strony związane jest z wiedzą medyczną, której świadkowie nie posiadają i dostępem do zaawansowanych technik medycznych jak na przykład zdjęcia rentgenowskie. Z powyższą decyzją nie zgodził się M. N. i w dniu 16 sierpnia 2006r. wniósł od niej odwołanie. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja została wydana na podstawie art. 138 §1 pkt 1 Kpa w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. nr 122, poz. 851 z późn. zm.) i § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) w związku z § 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115). W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że w trakcie postępowania odwoławczego M. N. złożył wniosek z dnia 4 stycznia 2007r. o przesłuchanie świadków na okoliczność występujących zagrożeń na stanowisku pracy w blacharni w latach 1974-1991. Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia [...] odrzucił wniosek argumentując, iż w zgromadzonej dokumentacji znajdują się wystarczające informacje dotyczące narażenia zawodowego M. N. na ponadnormatywne zapylenie i substancje chemiczne. Wojewódzki Inspektor Sanitarny podniósł również, iż wystosował do Ośrodka Medycyny Pracy pismo z dnia 19 stycznia 2007r. celem wyjaśnienia określenia "częściowa niewydolność układu oddechowego" użytego w orzeczeniu lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia [...] znak [...] w części dot. przewlekłego zapalenia oskrzeli. W odpowiedzi Ośrodek Medycyny Pracy podał, iż zgodnie z wykazem chorób zawodowych z roku 1983 możliwość rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli jako choroby zawodowej jest możliwa tylko w przypadku stwierdzenia stanu niewydolności układu oddechowego. Podstawowym kryterium diagnostycznym jest badanie zawartości gazów we krwi (tętniczej lub włośniczkowej arterializowanej) i stwierdzenie stanu niewydolności układu oddechowego, pod postacią podwyższenia ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla pCO2> 45 mmHg i obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu pO2< 70 mmHg. Jest to stan określany jako pełna niewydolność, której stwierdzenie jest podstawą do ewentualnego rozpoznania choroby zawodowej. Jest możliwe również rozpoznanie tzw. częściowej niewydolności układu oddechowego, gdy stwierdzamy tylko obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu (hypoxaemia), bez zmian w zakresie ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla. Jest to objaw zmienny w czasie, zależny np. od hipowentylacji pacjenta. Objaw ten sam nie stanowi o rozpoznaniu choroby zawodowej. M. N. był badany w Ośrodku Medycyny Pracy w roku 1992, 1995 i 1996. W wykonanych badaniach agnostycznych stwierdzono pełną wydolność układu oddechowego (tzn. ciśnienia parcjalne tlenu i dwutlenku węgla były w normie), również badania spirometryczne nie dawały podstaw do stwierdzenia niewydolności wentylacyjnej płuc. W roku 2002 M. N. ponownie był badany w Ośrodku Medycyny Pracy, 9 lat po zaprzestaniu pracy w narażeniu na zapylenie i gazy drażniące. W badaniach stwierdzono jedynie niewielkie obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu, bez zmian w zakresie ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla, co dawało podstawę do rozpoznania tylko częściowej niewydolności układu oddechowego. W badaniach spirometrycznych stwierdzono zaburzenia wentylacji typu obturacyjnego. W badaniach wykonanych 6 miesięcy później w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, ciśnienia parcjalne zarówno tlenu, jak i dwutlenku węgla były w normie. Potwierdza to wspomniany uprzednio fakt występowania zmienności oznaczeń ciśnienia parcjalnego tlenu i daje podstawę do stwierdzenia braku cech utrwalonej niewydolności układu oddechowego. Na tej podstawie Ośrodek Medycyny Pracy potwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Wojewódzki Inspektor Sanitarny zgodnie z art. 10 Kpa wystosował zawiadomienie z dnia 20 lutego 2007r. o zakończeniu postępowania odwoławczego. Żadna ze stron nie skorzystała z możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Odnosząc się do przywołanej w odwołaniu kwestii uczulenia na kobalt i chrom Organ II instancji stwierdził, że nie ma to znaczenia w przypadku rozpatrywanej jednostki chorobowej, a ponadto, jak wynika z postępowania wyjaśniającego, M. N. nie miał zawodowego kontaktu z tymi czynnikami. Wojewódzki Inspektor Sanitarny po zapoznaniu się z całością dokumentacji w sprawie uznał, że wydana decyzja I instancji jest merytorycznie uzasadniona. W sprawie orzekały dwie jednostki (I i II stopnia) właściwe do rozpoznawania chorób zawodowych, tj. Ośrodek Medycyny Pracy oraz Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego - placówka naukowo-badawcza resortu zdrowia i opieki społecznej rozstrzygająca w sprawach spornych i wątpliwych, której orzeczenia są merytorycznie ostateczne. Zgodnie z § 1.1. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.) za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy. Rozpoznane u M. N. przewlekłe zapalenie oskrzeli przy braku cech utrwalonej niewydolności oddechowej nie może być uznane za chorobę zawodową, gdyż taka jednostka nie figuruje w wykazie chorób zawodowych - stwierdzenie niewydolności oddechowej jest warunkiem koniecznym. Kserokopia dokumentacji medycznej z okresu zatrudnienia dołączona do sprawy nie może być uwzględniona przy wydawaniu niniejszej decyzji, gdyż wymienione w niej organy służby zdrowia nie są jednostkami orzeczniczymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych w rozumieniu § 7.1. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65, poz. 294 z późn. zm.). Wobec powyższego Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu I instancji. W dniu 4 czerwca 2007r. M. N. wniósł skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...]. Zaskarżonej decyzji M. N. zarzucił niezgodność zawartych w niej twierdzeń i pominięcie istotnych dla sprawy nowych okoliczności. W szczególności podniósł, że Wojewódzki Inspektor Sanitarny odrzucił wniosek o dopuszczenie dowodów z przesłuchania kolejnych świadków na okoliczność ustalenia rzeczywistych warunków pracy przed rokiem 1993. Ponadto skarżący zarzucił, iż ocena lat jego pracy w okresie od 1993r. do 2002r została rozpoznana niezgodnie ze stanem faktycznym. Orzeczenie lekarskie z dnia [...] znak [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zapalenia oskrzeli zostało wydane na nieprawdziwych dowodach. Dotyczy to kwestionowanych badań alergologicznych i niedopełnienie przez pracodawcę obowiązków w kwestii dostarczenia materiału dowodowego ze stanowiska pracy. Zarzucił także, iż WIS nie wziął pod uwagę jego narażenia na stanowisku pracy a pochodzącego od palenia papierosów przez współpracowników. Pracodawca nie wyznaczył bowiem miejsca na palarnię i bagatelizował tak ważny dla zdrowia problem. Dodatkowo podnosi, że w 2003 roku w szpitalu, na Oddziale Pulmonologicznym wykryto u niego astmę oskrzelową i mimo iż fakt ten wielokrotnie zgłaszał w licznych pismach nikt nie podjął żadnych działań. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż w niniejszej sprawie przesłuchano 5 świadków wskazanych przez M. N., ustalono narażenie zawodowe na ponadnormatywny hałas, zapylenie i substancje chemiczne. Narażenia tego Inspektor Sanitarny nie kwestionuje. Jednakże Inspektor Sanitarny nie ma uprawnień do stwierdzania chorób zawodowych, jeżeli właściwa placówka służby zdrowia nie dokona klinicznego rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w wykazie chorób zawodowych. W tym przypadku u skarżącego nie rozpoznano choroby zawodowej wymienionej w poz. 4 wykazu chorób zawodowych tj. przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych aerozoli drażniących w razie stwierdzenia niewydolności oddechowej. Stosownie do art. 78 § 2 Kpa miał prawo nie uwzględnić żądania strony w sprawie dopuszczenia dowodu z przesłuchania dalszych świadków na okoliczność ustalenia warunków pracy bowiem w aktach sprawy są wystarczające informacje dotyczące narażenia zawodowego. Orzeczenia lekarskie zostały wydane przez jednostki upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych tj. Ośrodek Medycyny Pracy i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego. Orzeczenia te są zbieżne co do braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej wymienionej w poz. 4 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych. W piśmie z dnia 10 sierpnia 2007r. uczestnik postępowania - "A" S.A. Oddział w K. wniósł o oddalenie skargi M. N. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] nr [...]. Zdaniem uczestnika postępowania brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, która została wydana po wszechstronnej analizie materiału dowodowego, w szczególności wcześniejszych orzeczeń lekarskich. Uczestnik postępowania wyjaśnił, że stanowisko, na którym pracował skarżący w okresie od [...] 1993r. do [...] 2005r., w opinii lekarza przemysłowego było bezpieczne dla zdrowia skarżącego. Dowodem na to są cyklicznie przeprowadzane badania środowiskowe przez Biuro Ochrony Środowiska uczestnika oraz badania przeprowadzane w roku 1998 przez Terenową Stację Sanitarno - Epidemiologiczną. Wyniki prowadzonych badań na zawartość szkodliwych czynników na stanowisko pracy skarżącego nigdy nie wykazały przekroczenia obowiązujących norm sanitarno - higienicznych NDS. Prowadzone badania dotyczyły następujących czynników szkodliwych: SO, NO2, CO, CO2, zapylenia oraz hałasu. Pomiary badań środowiskowych w miejscach pracy na Wydziale Walcownia Zimna, prowadzone są w sposób metodyczny, gwarantujący zbadanie całego środowiska występującego w hali produkcyjnej, gdzie pracował skarżący. Z wyników badań wynika, że w żadnym miejscu hali jak również w miejscu pracy skarżącego nie było przekroczenia obowiązujących norm sanitarno - higienicznych. Próbki do badań alergologicznych zostały pobrane z wszystkich substancji z jakimi skrzący miał kontakt w czasie wykonywania przez niego pracy w Zakładzie Walcownia Zimna. W czasie wieloletnich badań wykonywanych na stanowisku pracy skarżącego we wszystkich obszarach wykonywanych badań środowiskowych, poza natężeniem hałasu, które w rejonie pracy skarżącego bez zastosowania ochrony słuchu mogłoby stanowić pewne zagrożenie dla zdrowia. W korespondencji skarżącego do Inspektora Sanitarnego wymienione są czynniki, które nigdy nie występowały na stanowisku skarżącego miedzy innymi cynk, elektrolit, kwas, soda. Uczestnik postępowania odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż WIS nie wziął pod uwagę narażenia na stanowisku pracy zdrowia skarżącego pochodzącego od palenia papierosów przez współpracowników, wyjaśnił, iż skarżący pracował w hali o dużej kubaturze wentylowanej systemem wentylacji, gdzie nie był narażony na kontakt z dymem pochodzącym od palonych papierosów. W pomieszczeniu socjalnym przeznaczonym do spożywania posiłków regeneracyjnych oraz prowadzenia szkoleń, gdzie skarżący miał prawo i obowiązek przebywać, nikt nie palił papierosów . Przebywanie skarżącego w innych pomieszczeniach, w których inny pracownik palił papierosy bez zgody przełożonego, a za przyzwoleniem tam przebywających pracowników, było własnym wyborem skarżącego i jego decyzją. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do §1 ust. 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.), "za choroby zawodowe uważa się choroby określone w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia, jeżeli zostały spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy". Na pojęcie choroby zawodowej składają się zatem dwa elementy: istnienie schorzenia wymienionego w przedmiotowym wykazie oraz istnienie związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy. W niniejszej sprawie bezsporną jest okoliczność istnienia w środowisku pracy skarżącego czynników szkodliwych narażających na powstanie choroby zawodowej. Przeprowadzone natomiast u skarżącego kilkakrotnie badania lekarskie nie wykazały istnienia schorzenia oskrzeli wymienionego w cyt. powyżej wykazie chorób zawodowych. W punkcie 4 wykazu chorób zawodowych określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 65, poz. 294 z późn. zm.) wymieniono przewlekłe zapalenie oskrzeli wywołane działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących - w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego. Tymczasem z wyników przeprowadzonych u skarżącego kilkakrotnie badań, zarówno przez zespoły lekarskie OMP i IMPiZŚ, jak i przez innych lekarzy (na co wskazują przedłożone przez skarżącego do akt wyniki badań i karty informacyjne leczenia szpitalnego) wynika, że u M. N. nie stwierdzono takiego schorzenia oskrzeli, które może być traktowane jako zawodowe w rozumieniu obowiązujących przepisów. Jak bowiem wynika ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji medycznej schorzenie skarżącego nie posiada cechy wymaganej w przepisach tj. niewydolności układu oddechowego. Swoją diagnozę orzekający w niniejszej sprawie biegli lekarze szczegółowo uzasadnili w wydanych na potrzeby tej sprawy orzeczeniach OMP z [...] oraz IMPiZŚ z [...]. Ponieważ treść tych orzeczeń nie była dla organu całkowicie jasna, dokonano dodatkowych uzupełnień i wyjaśnień, zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego (pismo OMP z [...]), jak i przed organem drugiej instancji (dodatkowe wyjaśnienia OMP w odpowiedzi na pismo z dnia 19 stycznia 2007r.). Instytut Medycyny Pracy w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej przewlekłego zapalenia oskrzeli wywołanego działaniem substancji toksycznych, aerozoli drażniących w razie stwierdzenia niewydolności narządu oddechowego, podał, że stwierdzane u M. N. przewlekłe zapalenie oskrzeli z częściową niewydolnością układu oddechowego (hypoxaemia) przy braku udokumentowanego narażenia na ponadnormatywne zapylenie od 1993 roku, nie może być uznane za schorzenie o etiologii zawodowej. Ponadto w 1996 roku w badaniach w Poradni Chorób Zawodowych stwierdzone przewlekłe zapalenie oskrzeli z całkowitą wydolnością układu oddechowego zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych, nie spełnia warunków do uznania go jako choroba zawodowa. Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w uzasadnieniu orzeczenia lekarskiego z dnia [...] znak: [...] o braku podstaw do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego podał, że w trakcie hospitalizacji M. N. nie obserwowano napadów duszności typu astmatycznego, nie stwierdzono też objawów bronchospatycznych. W badaniu spirometrycznym, które było wykonane po odstawieniu leków pulmonologicznych, stwierdzono zaburzenia wentylacji o typie restrykcji niewielkiego stopnia. W pełni prawidłowe były wyniki badania gazów krwi kapilarnej (arterializowanej) w spoczynku, również po wysiłku nie obserwowano desaturacji. Ponadto zgodnie z przyjętymi kryteriami diagnostyczno-orzeczniczymi w zakresie chorób zawodowych - brak jest cech utrwalonej niewydolności oddechowej bądź wentylacyjnej nie upoważnia do przyjęcia zawodowej etiologii przewlekłego zapalenia oskrzeli rozpoznanego, tym bardziej, że po 1993 roku M. N. nie pracował w narażeniu na ponadnormatywne stężenia pyłów i czynników drażniących drogi oddechowe. Z dokumentacji lekarskiej wynika, że schorzenie to okresowo przebiega z komponentą spastyczną i w okresie zaostrzeń o charakterze infekcyjnym mogą towarzyszyć mu objawy obturacji oskrzeli, a nawet hipoksemia. Zaburzenia te nie mają charakteru utrwalonego. Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego podkreślił, iż w przeprowadzonych badaniach M. N. w Poradni Chorób Zawodowych w 1993r., 1995r. i 1996r. (po ustaniu ponadnormatywnego narażenia na w/w czynnik) nie stwierdzono podstaw do rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli pochodzenia zawodowego z uwagi na zachowaną wydolność układu oddechowego. Dodatkowo wyjaśniając istniejące w sprawie wątpliwości Ośrodek Medycyny Pracy w piśmie z dnia [...] znak: [...] poinformował, że M. N. był diagnozowany w Ośrodku w 2002r. zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z 18 listopada 1983r. W wyniku przeprowadzonego postępowania diagnostyczno - orzeczniczego rozpoznano przewlekłe zapalenie oskrzeli w okresie częściowej niewydolności oddechowej, nie spełniające kryteriów do uznania schorzenia za chorobę zawodową. OMP wskazał, iż w wykonanej w trakcie procesu orzeczniczego diagnostyce alergologicznej nie stwierdzono alergii zawodowej (ujemne testy kontaktowe zawodowe, dodatni odczyn na kobalt i chrom, które to czynniki nie występowały w środowisku zawodowym badanego) ani cech schorzenia astmatycznego. Wykonane w Instytucie Medycyny Pracy badania alergologiczne również nie dały podstaw do rozpoznania astmy oskrzelowej (m.in. ujemny test nadreaktywności niespecyficznej oskrzeli, charakterystyczne dla choroby obturacyjnej płuc zmiany w badaniu spirometrycznym, adekwatne do stwierdzanego obrazu - klinicznego schorzenia). Wykonana tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości nie potwierdziła cech włóknienia tkanki płucnej, sugerowanej w badaniu rtg klatki piersiowej. Zdaniem OMP, całość obrazu klinicznego przemawiała za przewlekłą obturacyjną chorobą płuc potwierdzono również w trakcie obserwacji. Zgodnie z wiedzą medyczną choroba ta nie ma podłoża alergicznego, stąd nie zachodziła potrzeba uzupełnienia diagnostyki alergologicznej o nowe czynniki jako elektrolit, cynk, soda, podnoszone w licznych pismach przez M. N. Samo stwierdzenie dodatnich testów skórnych kontaktowych na czynniki występujące na stanowisku pracy, przy braku rozpoznania choroby o etiologii alergicznej nie daje podstaw rozpoznania choroby zawodowej. Niemniej jednak zgodnie z sugestią PIS (pismo [...]) Ośrodek Medycyny Pracy wystąpił do pracodawcy o zajęcie stanowiska w kwestii narażenia pracownika na w/w czynniki. Pracodawca nie potwierdził takiego narażenia zawodowego. OMP nadmienił równocześnie, że zarówno cynk metaliczny jak i olej konserwujący, którym była powlekana blacha nie są dla badanego czynnikami wziewnie alergizującymi. Biorąc pod uwagę powyższe fakty nie zachodziła potrzeba ponownego wznawiania postępowania orzeczniczego, o czym M. N. został powiadomiony pismem z lutego 2005 roku. Przesłana do Ośrodka Medycyny Pracy dokumentacja z leczenia pacjenta nie wnosiła nowych danych, a jedynie potwierdzała postawione wcześniej rozpoznanie przewlekłej obturacyjnej choroby płuc. OMP nie zgodził się z twierdzeniem, że negatywne dla pacjenta orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zostało postawione na podstawie źle pobranych próbek do testów alergologicznych. Na treść orzeczenie lekarskiego wpłynął całokształt obrazu chorobowego, a testy skórne były jedynie częścią badań diagnostycznych. Ponieważ rozpoznana u M. N. choroba dróg oddechowych nie jest chorobą alergiczną, nie ma podstaw do uzupełnienia badań alergologicznych. Wobec wątpliwości Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego co do znaczenia określenia "częściowa niewydolność układu oddechowego" użytego w orzeczeniu lekarskim o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej z dnia [...] znak [...], w odpowiedzi na pismo z dnia 19 stycznia 2007r., Ośrodek Medycyny Pracy podał, iż zgodnie z wykazem chorób zawodowych z roku 1983 możliwość rozpoznania przewlekłego zapalenia oskrzeli jako choroby zawodowej jest możliwa tylko w przypadku stwierdzenia stanu niewydolności układu oddechowego. Podstawowym kryterium diagnostycznym jest badanie zawartości gazów we krwi (tętniczej lub włośniczkowej arterializowanej) i stwierdzenie stanu niewydolności układu oddechowego, pod postacią podwyższenia ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla pCO2> 45 mmHg i obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu pO2< 70 mmHg. Jest to stan określany jako pełna niewydolność, której stwierdzenie jest podstawą do ewentualnego rozpoznania choroby zawodowej. Jest możliwe również rozpoznanie tzw. częściowej niewydolności układu oddechowego, gdy stwierdzamy tylko obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu (hypoxaemia), bez zmian w zakresie ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla. Jest to objaw zmienny w czasie, zależny np. od hipowentylacji pacjenta. Objaw ten sam nie stanowi o rozpoznaniu choroby zawodowej. M. N. był badany w Ośrodku Medycyny Pracy w roku 1992, 1995 i 1996. W wykonanych badaniach agnostycznych stwierdzono pełną wydolność układu oddechowego (tzn. ciśnienia parcjalne tlenu i dwutlenku węgla były w normie), również badania spirometryczne nie dawały podstaw do stwierdzenia niewydolności wentylacyjnej płuc. W roku 2002 M. N. ponownie był badany w Ośrodku Medycyny Pracy, 9 lat po zaprzestaniu pracy w narażeniu na zapylenie i gazy drażniące. W badaniach stwierdzono jedynie niewielkie obniżenie ciśnienia parcjalnego tlenu, bez zmian w zakresie ciśnienia parcjalnego dwutlenku węgla, co dawało podstawę do rozpoznania tylko częściowej niewydolności układu oddechowego. W badaniach spirometrycznych stwierdzono zaburzenia wentylacji typu obturacyjnego. W badaniach wykonanych 6 miesięcy później w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego, ciśnienia parcjalne zarówno tlenu, jak i dwutlenku węgla były w normie. Potwierdza to wspomniany uprzednio fakt występowania zmienności oznaczeń ciśnienia parcjalnego tlenu i daje podstawę do stwierdzenia braku cech utrwalonej niewydolności układu oddechowego. Na tej podstawie Ośrodek Medycyny Pracy potwierdził brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. Orzekające zatem w niniejszej sprawie zespoły lekarskie stwierdziły, że cechy rozpoznanego u M. N. schorzenia oskrzeli nie spełniają przesłanek wymaganych przez obowiązujące przepisy dla uznania ich za chorobę zawodową. Zarówno Ośrodek Medycyny Pracy, jak i Instytut Medycyny Pracy po przeprowadzonych badaniach orzekły o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uzasadniając dlaczego rozpoznane u pacjenta schorzenia nie są chorobą zawodową w rozumieniu przepisów. Orzeczenia te, dwukrotnie zresztą uzupełniane, są wzajemnie spójne, jasne i wyczerpujące. W ocenie Sądu orzekające w sprawie organy administracyjne odmawiając uznania rozpoznanego u skarżącego schorzenia za chorobę zawodową, prawidłowo uznały te orzeczenia lekarskie za wiarygodne i wyczerpujące, opierając na nich swoje rozstrzygnięcia o braku u skarżącego choroby zawodowej oskrzeli. Nie każde bowiem stwierdzone u pacjenta schorzenie jest chorobą zawodową, przepisy wymagają dodatkowo, by było ono spowodowane czynnikami szkodliwymi występującymi w środowisku pracy. Tymczasem w niniejszej sprawie charakter stwierdzonych u skarżącego zmian w oskrzelach wskazuje na inną niż szkodliwe warunki pracy etiologię schorzenia. Należy zatem przyjąć, że wydane w niniejszej sprawie decyzje zarówno organu II instancji, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały zgodnie z prawem materialnym. W ocenie Sądu także przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone prawidłowo. Zgodnie z treścią § 10 cyt. powyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18.11.1983r. w sprawie chorób zawodowych, podstawą wydania przez inspektora sanitarnego decyzji w sprawie choroby zawodowej jest orzeczenie lekarskie wydane przez upoważnioną jednostkę służby zdrowia i wyniki dochodzenia epidemiologicznego. Opierając się na orzeczeniach lekarskich, orzekające w niniejszej sprawie organy administracyjne stwierdziły, że skoro upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych jednostki służby zdrowia nie znalazły podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, również inspektor sanitarny nie mógł wydać pozytywnej decyzji. Przedmiotowe orzeczenia lekarskie wydawane na użytek postępowania w sprawie chorób zawodowych są w istocie opiniami w rozumieniu art. 84 §1 kpa (tak m.in. NSA w wyroku z 21 września 2001r., sygn. akt I S.A. 2870/00; z dnia 14 kwietnia 1999r., sygn. akt I S.A. 1931/98; z dnia 5 listopada 1998r., sygn. akt I S.A. 1200/98, LEX nr 45833) i jak każdy dowód winny być przez organ wszechstronnie ocenione. Wydane w niniejszej sprawie opinie biegłych są jednoznaczne i wzajemnie spójne, nie budząc wątpliwości. Dlatego też uznać należy, że postępowanie poprzedzające wydanie decyzji administracyjnych zostało przeprowadzone prawidłowo, a decyzje oparte zostały na opiniach lekarskich zawierających przekonywujące uzasadnienie. Za pozbawiony znaczenia prawnego uznać należy zarzut skargi dotyczący wadliwego ustalenia stanu faktycznego w zakresie narażenia na czynniki szkodliwe oraz nieprzesłuchania świadków wnioskowanych na tę okoliczność przez skarżącego. Bezspornym bowiem w niniejszej sprawie był fakt istnienia w środowisku pracy skarżącego narażenia na różnorodne czynniki szkodliwe dla zdrowia i organ administracyjny w swojej decyzji to narażenie uwzględnia, jednakże dalsze szczegółowe postępowanie wyjaśniające w tym zakresie nie miałoby wpływu na treść rozstrzygnięcia, wobec faktu nie stwierdzenia u skarżącego schorzenia oskrzeli o cechach wymaganych do uznania go za zawodowe. Uznać zatem należy, że ewentualne braki dokładnych ustaleń co do rodzaju czy wielkości tego narażenia nie miały wpływu na rozstrzygnięcie o chorobie zawodowej. Wobec powyższego przyjąć należy, że sąd dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, nie stwierdził ani naruszenia prawa materialnego mającego wpływ na wynika sprawy, ani naruszenia prawa procesowego mogącego mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu str. 145 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tego powodu skarga została oddalona, w oparciu o 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach orzeczono na podstawie art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z §18 ust. 1 pkt 1 litera c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej w urzędu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji.