III SA/Kr 681/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tadeusz Wołek po rozpoznaniu w dniu 13 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. O. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego postanawia oddalić wniosek R. O., reprezentowany przez adwokata, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. nr [...] cofającą licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką. W skardze zawarł wniosek o udzielenie prawa pomocy w części przez zwolnienie go od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2015 r. Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oddalił wniosek skarżącego. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu 10 sierpnia 2015 r. R. O. wniósł 17 sierpnia 2015 r. sprzeciw na powyższe postanowienie. W wykonaniu zarządzenia z dnia 7 września 2015 r. wezwano skarżącego, do rąk pełnomocnika, pod rygorem oddalenia wniosku, o: wskazanie, do kogo należy lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje skarżący; wskazanie i wykazanie dokumentami wszelkich opłat, związanych z zamieszkaniem i utrzymaniem lokalu mieszkalnego; wykazanie stosownymi dokumentami wysokość składek odprowadzanych do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych; wykazanie stosownymi dokumentami wysokości opłat ponoszonych z tytułu spłaty rat za samochód; przedłożenie zeznania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2014. Wezwanie zostało doręczone skarżącemu do rąk adwokata w dniu 14 września 2015 r. Skarżący nie uczynił zadość wezwaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej P.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z uwagi na wniesienie sprzeciwu w terminie, wniosek skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych podlega ponownemu rozpoznaniu przez sąd. Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3). Częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej (art. 245 § 4). W myśl art. 246 § 1 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zwolnienie od kosztów sądowych jest, zatem wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania, zawartej w art. 199 P.p.s.a. Zgodnie z regulacją art. 255 P.p.s.a. jeżeli oświadczenie strony zawarte we wniosku, o którym mowa w art. 252 okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych oraz stanu rodzinnego lub budzi wątpliwości, strona jest zobowiązana złożyć na wezwanie, w zakreślonym terminie, dodatkowe oświadczenie lub przedłożyć dokumenty źródłowe dotyczące jej stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego. Obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku w koniecznych kosztach utrzymania, a tym samym przedstawienia i wykazania wszelkich okoliczności potwierdzających ten fakt obciąża wnioskującego o przyznanie prawa pomocy. Odnośnie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych, zdaniem Sądu, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że objaśniając swoją sytuację rodzinną skarżący poczynił adnotację o treści "brak". Opisując swój majątek zadeklarował brak nieruchomości i zasobów pieniężnych. Jeśli zaś chodzi o przedmioty wartościowe to wskazał na zakupiony i spłacany a ratach samochód osobowy marki Mercedes-Benz z 2002 r. Swoje stałe miesięczne dochody oszacował na kwotę 3500 zł. Uzasadniając wniosek skarżący podniósł, że wykazane dochody są jedynymi, jakie osiąga. Twierdzi, że środki te są w całości pochłaniane przez bieżące wydatki, wśród których podstawową pozycję zajmuje czynsz, energia oraz zakupy żywności. Podkreślił, że ponieważ nie posiada żadnych oszczędności, więc nie był w stanie przygotować się na poniesienie opłaty sądowej. Podał, że miesięczne koszty utrzymania lokalu w tym czynsz oraz koszty dostawy energii wahają się w granicach do 1000 zł. Resztę środków pochłaniają zakupy żywności, odzieży, środków czystości oraz spłata rat za samochód tj. 601 zł miesięcznie a także ZUS i podatek z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. W sprawie wpis od skargi wynosiłby zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r., nr 221, poz. 2193 ze zm.) 200 zł. Skarżący został skutecznie wezwany do uzupełnienia wniosku o zwolnienie od kosztów, przez przedstawienie szeregu dokumentów, z uwagi na braki w opisie swojej sytuacji majątkowej. Doręczenie wezwania nastąpiło 14 września 2015 r., zatem siedmiodniowy termin upłynął bezskutecznie z dniem 21 września 2015 r. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, że nie jest w stanie ponieść kosztów opłaty od skargi bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny, a zatem jego sytuacja nie uzasadnia przyznania mu prawa pomocy w ww. zakresie. Z uwagi na powyższe Sąd działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.